Ze is op vakantie. Eindelijk even weg. En dan zegt haar zoontje dat hij liever bij papa is. Want mama is altijd druk.
Ze vertelde het me in onze sessie. Ik noem haar Ilse. Ondernemer met een klein team, moeder van een jonge zoon. Haar bedrijf stond onder druk, een belangrijke medewerker dreigde te vertrekken, en haar lijf gaf al een tijd signalen. Ze moest sterk blijven. Voor het team, voor de klanten, voor iedereen.
En toen dit. “En dan krijg ik het ook nog van mijn kind.”
Ik stelde Ilse twee vragen. De eerste: welk verhaal vertel je jezelf over wie je bent?
De tweede: “Hoe groot moet het masker zijn dat ik op moet zetten als leider?”
Haar verhaal was er een van tekortschieten. Tekort als ondernemer, tekort als moeder, tekort in haar lijf. Iedereen om haar heen had wel iets aan te merken, en zij geloofde ze allemaal. Omdat ze alles alleen deed, kwam ook alle kritiek bij haar terecht.
Dus ik zei: “De onderneming, hoe het met je zoon gaat en hoe jouw lijf werkt, zegt niks over wie je daadwerkelijk bent en hoeveel liefde je verdient.”
Een masker is geen leugen. Het is bescherming. In een podcast waar ik te gast was, zei ik het zo:
“Een masker is altijd een beschermingsmechanisme. Een beschermingsmechanisme van: als mensen de echte versie van mij zien, dan word ik afgewezen, want de echte versie van mij die is niet goed genoeg.”
Ik weet waar ik het over heb. Ik heb dat masker jaren gedragen. In een andere podcast beschreef ik hoe dat er bij mij uitzag: “Een masker: ik ben niet eenzaam. Een masker: het leven is allemaal goed. Kleine Jonathan, ik wil eigenlijk gewoon geliefd worden, ik wil gezien worden, van mezelf gehouden worden. Maar ik doe maar alsof ik het allemaal alleen aankan. Terwijl ik het niet alleen aankan.”
Daar zit het. Achter het masker van de sterke vrouw zit bijna altijd een klein meisje dat ooit leerde dat ze het alleen moest doen. Ik had precies dezelfde overtuiging: “Een hulp vragen? Ik deed alles alleen. Mijn overtuiging was: ik doe alles alleen.”
Bij moeders zie ik nog iets extra’s. In mijn eigen podcast Hart & Zakelijk zei ik:
“Ik kom er ook achter dat heel veel moeders ook van zichzelf vinden dat ze het altijd maar moeten dragen, en dat ze dat heel sterk vinden, van: ik moet dat toch kunnen.”
En in diezelfde aflevering: “En hulp toereiken is kwetsbaar aangeven tegen jezelf: maar ik kan het eventjes niet.”
Dat is wat Ilse nog niet kon. Niet tegen haar team, niet tegen haar partner, niet tegen zichzelf. Dus droeg ze het masker overal. En hoe groter het masker, hoe minder iemand haar nog echt kon zien. Ook haar zoon niet.
Ilse deed wat sterke vrouwen doen. Ze wilde meteen een plan van aanpak. Wat moet ik met het team, wat moet ik met mijn zoon, wat moet ik met mijn lijf?
Ik zag het als vluchten. Weg uit het nu, de volgende stap in. Ik zei: “Dat doe je niet in een trein. Dat doe je door uit de stoptrein te stappen en op het station te staan.”
Eerst stilstaan. Voelen waar je bent. Pas dan een nieuwe route kiezen. En ze hoefde het hele masker ook niet alleen te dragen. Er waren andere mensen in haar bedrijf die het team ook konden dragen.
Want het verhaal dat je jezelf vertelt, ligt niet vast. “Je hebt meer invloed en controle dan je denkt op je eigen verhaal.”
Ilse koos aan het eind van de sessie drie dingen. Eén vertrouwde vriendin met wie ze haar kwetsbare kant ging delen. Kleine momenten met haar zoon, met rust ervoor en erna, zodat ze er echt kon zijn. En een foto van zichzelf als klein meisje, op de spiegel.
Elke ochtend, voordat het masker opgaat, kijkt dat meisje haar aan.
In mijn podcast stel ik soms een vraag die daar precies bij past: “Stel je ontmoet je achtjarige zelf, maar je mag maar één zin tegen haar zeggen, welke zin zou je dan tegen haar zeggen?”
Zoek een foto van jezelf als klein meisje. Hang hem op een plek waar je elke dag komt. Bij de spiegel, naast je laptop, op de koelkast.
Kijk er elke ochtend even naar. Stel jezelf die ene vraag: welke zin heeft zij vandaag nodig? Misschien is het: je hoeft het niet alleen te doen. Misschien: je bent genoeg, ook als het niet lukt.
En kies één persoon bij wie je deze week het masker een klein stukje afzet. Eén zin is genoeg. Ik kan het eventjes niet.
Waar ik naartoe wil met de vrouwen met wie ik werk, zei ik ooit zo: “Als je werkt aan dit stuk en overal waar je heen gaat kun je jezelf meenemen en zeggen ‘ik ben genoeg’ en ‘ik voel me veilig’, denk ik dat je heel stevig in je schoenen staat.”
Gun jij het jezelf om gezien te worden zonder masker?
Lees ook Op welk papiertje sta jij? Geld is status, of geld is liefde en Draai je volumeknop open: waarom ontvangen zo moeilijk is.
Ben jij een ondernemende moeder die hierin vastloopt? Lees hoe ik werk als coach voor ondernemende moeders.
Zet hem op deze week.
Liefs,
Jonathan
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.