Ik weet niet wat het is, wat je verkoopt, maar ik geloof je. Ik heb geen idee wat je nou eigenlijk doet, maar het klopt. En ik weet ook niet waarom, maar ik voel gewoon dat ik bij jou moet zijn.
[Intromuziek Hart & Zakelijk]
Jonathan wil een gesprek waarbij je gaat hangen. Anne wil een ontmoeting voorbij de sociaal wenselijke antwoorden, en vertelt wat alleen wonen haar leerde over wie ze is zonder rollen.
▶ 1:28
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:28
Toen ik dacht: ik wil heel graag, ik wil al langer een podcast doen, en ik heb al mensen vaker geïnterviewd. En toen ik dacht: als ik een podcast wil doen, dan wil ik een podcast doen waarbij je gaat hangen. Hm, echt goed gesprek. Ik had, toen ik begon met de ondernemer, ontmoet ik de, de zus van Ilko de Boer, en die, die zei het ook altijd zo mooi: "Ik hou van om met mensen te hangen." Ze, hè, zo lekker, zo'n lekker accent ook, hè. Anou, Anouk de Boer heet ze. En gewoon lekker hangen, en als je dan lekker gaat chillen, dan heb je van die goede gesprekken.
Ja.
Dat is, en, en, en, zeker als je vaker podcast opneemt, het is heel makkelijk, als je makkelijk praat, om drie kwartier, een uur vol te […]. Je, je zet, je zet bandje aan en voor het weet heb je weer een kwartier verder.
Ja.
Dus met drie vragen ben je eigenlijk al klaar, maar je gaat dan vaak niet de diepgang in.
Nee, nee, nee.
Of net het achterste, of net de, de, de, het gevoel erachter, of de passie. En soms pepers net op gang. En toen ik dacht: als ik dan ga hangen, dan doe ik het à la Joe Rogan. Alle tijd, alle ruimte voor een goed gesprek met de mensen die dat heel goed kunnen. En ja, laten we lekker van start gaan.
Here we are. Dus welkom, aflevering hier samen met Anne, Anne Quaars. Voor de mensen die haar nog niet kennen: je gaat straks allemaal vertellen wat je allemaal gaat doen. Ik vind in ieder geval fantastisch wat je doet.
Voordat we beginnen was ben ik heel benieuwd: wat zou voor jou de beste uitkomst zijn van dit interview? Dus wat moet er gezegd worden? En wat vind je belangrijk en hoe je overkomt?
Oh, wat een interessante vraag. Ik hoop dat dit gesprek een, een ontmoeting is.
Hm.
En, en voorbij de sociaal wenselijke antwoorden. Daar hoop ik op. Ik hoop dat het een gesprek is waarin we elkaar ontmoeten, maar ook onszelf ontmoeten in, in de ontmoeting. Snap je hem nog? Ik hoop dat we lachen, zo hard dat we hier van, van stoel over rollen. Dat hoop ik. Of het gaat lukken weet ik niet, maar misschien wel. Daarnet had wel heel veel lol. En voor de rest ben ik vooral nieuwsgierig eigenlijk.
Ja, mooi.
Ja, ik vind het in ieder geval, en dat is ook wel credits naar jou. Ik, KJ, ik doe regelmatig interviews geven of, of podcastgesprekken, en meestal is het meer: we, we barely scratch the surface. Het is heel veel oppervlakte en "Oh, en welke rol vervul je?" Maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo interessant, en dan draai ik weer een riedeltje af van: "Oh ja, ik doe deze ondernemers helpen, bla bla bla." Terwijl ik denk dat het juist heel interessant is om te kijken naar iemands visie op het leven.
Hm.
Van de week. En wie, wie ben je als mens, vind ik eigenlijk veel interessanter dan "Oh, wat zijn je zakelijke en wereldse successen?" Want die komen ergens uit voort. Dus ik heb het veel liever over de bron dan over de expressie van de bron en wat de gevolgen zijn van de bron. En het jammere in deze maatschappij vind ik, ja, dus ik vind dat jammer, dat, dat we alleen maar kijken naar, naar de buitenkant en niet naar de expressie of naar de bron zelf. Snap je wat dan, wat ik zeg?
Waar het uit voortkomt, je zienswijze, wie je bent als mens, als ziel, als je idee over het leven, wat je gevormd heeft. En vervolgens komt daar iets uit in de vorm van zakelijk succes. Ja, lekker boeiend. Weet je, ik, ik heb best wel veel mensen die miljoenen draaien als klant, ik ben dan eigenlijk helemaal niet zoveel onder indruk.
Hm.
Want, want laat me maar zien wat het echte verhaal is als niemand kijkt en als de camera uitstaat. Daar ben ik nieuwsgierig naar. Dus, nou ja, lange, lange aanloop om te zeggen: nice dat we de diepte in gaan. Dat vraagt van mij natuurlijk ook dat ik zelf, hè, bereid ben om dat te doen. Doe ik niet met iedereen. Maar wij kennen elkaar natuurlijk al een beetje, dus ja, jij nodigt me uit, ik denk: ja, leuk, let's go. So here we are.
En alleen al dat antwoord is precies de reden waarom ik je heb gevraagd, en we zijn verst…
Oké, lekker.
Precies dit. Want dat is, toen ik een podcast wilde beginnen, zei iedereen: "Je moet doen wat iedereen al doet."
Ja, ja, dan zit je bij mij aan de verkeerde.
En ik weet zeker dat ik bij jou ook dan aan het verkeerde adres zit.
Absoluut.
Precies. Doen wat iedereen doet is niet waar ik van hou. En ik hou, en dat is precies ook de reden waarom ik mijn podcast langer dan de standaard doe, omdat ik ook van diepgang hou, als mens, als coach. Wat maakt de persoon wie je bent en wat zijn je drijfveren, dat is veel meer zeggend dan de oppervlakte. En de oppervlakte, ja, het is veel mooier om daar doorheen te kunnen prikken en daar onder te gaan zitten. Waar ben je bang voor, waar, waar geniet je van, waar hou je van, wat, wat vind je lastig?
Het echt, het, het leven, zoals wij het, de, de menselijke ervaring is niet het plaatje van social media, is niet… Het is ook diepgang. We hebben allemaal diepgang, als we ervoor openstaan. En je zei het al heel mooi, ja, dan moet ik er ook voor openstaan om zelf die diepgang op te zoeken.
Ja.
Je kunt iemand pas zo diep ontmoeten zoals je jezelf kan ontmoeten. En daarin denk ik dat ik bij jou ook wel goed zit. Dus ja, ik, ik heb daardoor alleen nog je antwoord nog meer zin om dit soort gesprekken, met dit gesprek met jou aan te gaan.
“Je kunt iemand pas zo diep ontmoeten zoals je jezelf kan ontmoeten.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (7:50)
▶ Moment uit de aflevering, 7:53
Vertel eens, wie is Anne? Hoe zou je jezelf omschrijven?
Ja, kijk, de eerste reflex is dan te gaan beschrijven wat ik doe: marketeer, artiest, ondernemer, vriendin van, dochter van, partner van. Maar de grote grap is, de afgelopen jaren in mijn leven was ik zelf vooral geïnteresseerd in de vraag: wie ben ik als ik al die labels weghaal? Wie ben ik als ik alleen in de kamer zit, zonder alle rollen die we maatschappelijk hebben? En, en let op, ik ben niet iemand die nog… Ik weet heel goed wie ik ben, en ik weet ook heel goed wie ik ben als ik alleen in de kamer zit, maar ik was heel nieuwsgierig naar: wat is er nog meer wat ik van mezelf niet weet, wat, hè?
Ik ben op een gegeven moment heel bewust alleen gaan wonen, omdat ik in een relatie zat. Ik voel niet de hele behoefte om, om dat helemaal uit te diepen, maar dat het niet alleen maar over mij gaat. Maar wat ik wel erover wil delen is: ik voelde heel erg de behoefte om te ontdekken van, als ik volledig alleen maar in mijn eigen ruimte zit. Want ik had nog nooit alleen gewoond in mijn hele leven niet. Dus ik was 35 toen ik alleen ging wonen. Ik had altijd samen gewoon, thuis gewoond, ingewoond, en nu ineens was er een hele ruimte voor mij alleen.
En ik heb echt geleerd om te genieten van mijn eigen gezelschap. En mensen raken getriggerd als ik dat zeg. En weet je waarom dat is, Jonathan? Omdat de meeste helemaal niet alleen kunnen zijn, willen zijn, bang zijn om alleen te zijn, voor wat er naar boven komt, voor wat er geraakt wordt, voor de leegte. Zien het al. En daar is heel veel schoonheid in te vinden, hè.
Ja.
Maar je moet wel aangaan. Dus als je mij vraagt van: wie ben ik, wie is Anne? Ik ben de mens, en ik ben continu aan het opnieuw aan het uitvinden wat dat betekent. Ik ben continu aan het ervaren, en eigenlijk wil ik steeds min, ik voel steeds minder de behoefte om mezelf te definiëren aan de hand van de maatschappelijke rollen. Want da hang, daar hangen dan weer allerlei associaties aan: "Oh, je bent ondernemer, dus…" En op het moment dat ik mezelf definieer en ik raak daar te gehecht aan, kan het leven helemaal niet meer, interessante dingen kun je niet meer leren, sta niet meer open om, om, om te groeien.
En wat is een identiteit waar je wel een klein beetje van jezelf aan mag hechten? Als alle rollen weg zouden zijn, als er één identiteit was, zou je zeggen: nou, dat is wel een identiteit, dan voel ik me goed bij?
Alleen thuis, in de rust. Ik denk daar heb ik vrede mee. Daar mag ik een beetje aan, hè. Dan kunstenaar.
Hm.
Ja.
Dat zij heel, heel zelfverzekerd zijn, ook heel kach.
Voel dat, voel ik ook echt zo. Ja, ja. En ondernemer vind ik ook tof, in de zin van scheppen.
Hm.
Weet je wel, vanuit niks iets maken. En ik, ik hou ook van het ondernemersspel. Ja, dat vind ik ook leuk. Maar ik heb ook wel geleerd dat het niet zo, dat het ook gevaarlijk kan zijn om je heel erg te hechten aan, aan hoe je denkt dat je moet zijn.
Ik zal een voorbeeld geven. Dit zie ik heel veel bij klanten. Veel van mijn klanten komen, ze denken dat ze bij mij komen om een, om een vet marketingconcept. Wat er in realiteit vrijwel altijd gebeurt, is dat ze zichzelf en hun business compleet opnieuw uitvinden en zichzelf nog op een veel diep niveau thuiskomen. Klinkt natuurlijk weer heel vaag, maar het is wel zo. En vervolgens: oké, hoe ziet dat er dan uit in je business, in, in termen van een marketingstrategie, in woorden, in beelden, in, nou, hoe je jezelf profileert ten opzichte van de rest van de markt.
En wat ik zie is: naarmate mensen meer en meer hebben opgebouwd, ze, ze zijn die grote naam in de markt geworden, ze hebben die miljoenen gemaakt, iedereen kent ze op een beal, bepaalde manier, en dan komen ze bij mij. En dan zeg ik op een gegeven moment: "Ja, lieve schat, maar dit, ik voel het helemaal niet. En het, eigenlijk interesseert het me ook geen reet dat het, dat, dat je er miljoenen mee hebt gemaakt. En ik kan niet met je werken als je niet bereid bent om dat opnieuw onder de loep te nemen."
Daarmee zeg ik natuurlijk niet, en daar, daarom vinden mensen mij ook intimiderend, je succes doet er niet toe, en wat je ervoor gedaan hebt. Ja, ook. Maar ze moeten dus bereid zijn eigenlijk om datgene van wat ze denken dat ze zijn, hè, "Ik ben die succesvolle ondernemer, ik ben die persoon die voor honderden, misschien wel duizenden mensen, hè, het, het voorbeeld is", om dat opnieuw ter discussie te stellen.
En ik heb het zelf net zo goed ervaren. Want toen ik in 2020, mo, even denken, voelde van: dit klopt niet meer. Ik profileerde me toen nog als businesscoach. Nou, die term die klopte helemaal niet, maar dat is een ander verhaal. En ik weet nog dat ik toen een event gaf wat voor mij helemaal in de soep liep met corona, lang verhaal kort. En ik was eigenlijk toch zo gehecht aan het idee van: ik moet, ik, ik doe alleen maar succesvolle dingen. Oh, ik vond, en nou, als ik daar nu op terugkijk, denk ik: oh my God, wat een, oh crap. Maar dat dacht ik toen wel.
En dat maakte ook dat ik eigenlijk geen nieuwe dingen wilde toelaten, omdat ik dacht: "Ja, maar ik weet niet of dit succesvol gaat zijn. Ja, maar ik ga dat niet proberen, want mensen gaan dat afwijzen. Ja, maar als ik dit doe, dan verlies ik volgers. Ja, maar als ik dat doe, dan weet ik niet zeker of mensen dat gaan kopen." Weet je wel? En, en de grap is dus: we zeggen dat we bereid zijn om een volledig eigen geluid te laten horen, maar in de praktijk zijn we niet eens bereid om in de diepte te onderzoeken wat eigenheid werkelijk is.
“we zeggen dat we bereid zijn om een volledig eigen geluid te laten horen, maar in de praktijk zijn we niet eens bereid om in de diepte te onderzoeken wat eigenheid werkelijk is.”
Anne▶ Luister naar dit moment (14:50)
En daar kan ik dus niks mee. Dan moet je naar een etaleur gaan, dan moet je naar een branding gaan die je mooie vorm geeft, die je mooie, een paar mooie woorden voor je opschrijven. Maar ik ben niet bereid, hè, om voor jou mooie woorden te channelen, zal ik maar zeggen, als jij niet bereid bent om ze te eren, om ze te leven, om ze te belichamen. En daar ben ik niet beschikbaar voor.
En dus dat is waar ik mensen, ondernemers wil ontmoeten. Dat doen niet veel, hè, voor de buitenwereld. Maar show me who you are when you are in the void. Daarom moet ik je, en, en, en dan gaan we kijken: wat wil er ontstaan, wat wil het leven van jou, wat is voor jou de bedoeling? En dan, ja, natuurlijk is een zakelijk component. Oké, daar moeten woorden komen, er moeten propositie komen, en ik zeg nu heel laconiek "lekker boeiend". Ja, want dat spel kennen we wel, maar daar zit de grote uitdaging vaak helemaal niet.
Mooi. Ja, zoveel uit te pakken voor van wat je allemaal zei, en ik haak even op een aantal dingen in.
Ja.
Ik heb, ik heb ooit eens een quote gehoord, die zei: "Er zijn heel veel oorlogen ontstaan omdat mensen niet de mogelijkheid bezitten om alleen in stilte in de kamer te zitten."
Oeh, ja.
En, hè, zeker een hedendaagse maatschappij. En, en benoemde je ook heel mooi, we zijn het niet gewend om stil te zitten, we zijn gewend om afgeleid te worden. En ik denk, ja, dat de, de Gen Z'ers een, een, een, en, en je ziet wat voor problemen er zijn, is omdat we… En dan ga ik later met jou, wil ik het ook heel graag over, over je eigen pad bewandelen.
Hm.
Is door constant je te laten afleiden, is het ook heel makkelijk om niet te weten wat jou pad is. Want je hebt nooit je pad bewandeld, vanuit het moment dat je opgevoed wordt. En, en dat is natuurlijk wat ik als coach V doe, wat, wat je familiesysteem: loop je het pad van wat je ouders willen, en, en dan loop je het pad van wat school wilt, en dan nu is het social media. En, en voor je het weet ben je dus, hè, ergens op een baan en denk je: shit, maar ik ben toch niet happy. Of in een relatie: shit, ik ben toch niet happy. Of in een onderneming: shit, ik ben toch niet happy.
En dat komt allemaal omdat die stilte van het voelen, en het echt, wat gebeurt er nou echt met mij als ik luister naar wat er is, de void, hoe je dat zo mooi zegt, dat daar geen kennis mee gemaakt is.
Ja.
En ik denk dat als wij in contact zouden komen met, met, met wie je bent, en het klinkt nu super IG voor de mensen die misschien denken: wat loop je nou te l, vriend? De stilte is wat we niet gewend zijn, omdat, er komt in stilte komt van alles omhoog.
Hm, hm.
De onrust, de gedachte "Hoe gelukkig ben je nou?", de ideeën, inspiratie, passie, liefde. En dat klinkt gek, maar je kan letterlijk op een kussentje alleen in een kamer liefde vinden.
Oh, absolu…
Vinden. En tegelijkertijd de diepste duivels wie je nooit hebt aangekeken.
Ja.
En knap dat je dat zocht, en dat je dat eigenlijk ook bij jezelf. En ik ben een voorstander van lead by example, het zelf kunnen doen wat je je klanten meegeeft. En, en de gelaagdheid maakt dat je beter in je vak bent, in mijn optiek, door het zelf te ervaren.
Ja.
Merk je ook, door te zeggen: "Hey, ik heb al 35 jaar nooit alleen gewoond, ik heb die stilte opgezocht, ik ben…" Je zei: "Ja, ik heb de schoonheid gevonden van het alleen zijn." Maar daar moest je waarschijnlijk door de tegenovergestelde kant van schoonheid heen. Ben je beter in je vak geworden bij andere mensen, door datzelfde ondergaan, door zelf te doen?
Absolut, absoluut. En kreeg van de week een teston of t, ongevraagde review van een klant.
Die ongevraagde review.
Ja, oké, ja, ongevraagde t…
Ja, ja, ja, want anders zit kritiek en geen testimonial.
Ja, precies. Nee, nee, het was nog een ongevraagde test.
Ja.
En zij zei, ja, met, met, hoe zei ze nou, met: "Ja, je zegt dat je van conceptontwikkeling me, maar je bent, je, je doet zoveel meer dan dat", zei ze. Zeg: "Ik heb mezelf helemaal opnieuw kunnen uitvinden dankzij jou, en ik ben je eeuwig dankbaar." En nou, da ver, en daarmee doen ik de woorden nu tekort.
Hm, hm.
Want het is fantastisch mooi als, als, ja, ik dat kan faciliteren. Ik wil een punt maken en de Nez is het weg. Soms gebeurt dat. Oh ja, ik weet het alweer. En ik dacht: ja, jij bent, jij bent inderdaad had een diep proces doorgegaan.
Hm.
Wat als mensen je geloven voordat je iets hebt gezegd? Anne en Jonathan over waarachtigheid die je niet kunt faken, ruimte houden voor een ander en stoppen met vechten tegen wat is.
▶ 20:28
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 20:28
Jij bent inderdaad op zoek gegaan naar: wie ben ik nog meer, en wat heb ik te doen op dit punt in mijn leven? Wat heb ik door te geven, wat door voor te leven ook? Hoe kan ik niet alleen maar praten over mijn message, maar hoe kan ik de message zijn? Hè, dus daarmee bedoel ik: je komt een kamer binnen en niemand heeft nog geen woord gezegd, maar je kijkt er na ining: "Ik weet niet wat het is, wat, wat je verkoopt, maar ik geloof je. Ik heb geen idee wat, wat je nou eigenlijk doet, maar het klopt. En ik weet ook niet waarom, maar ik voel gewoon dat ik bij jou moet zijn."
Dat, dat is wat ik bedoel met be the message. Dat kun je niet uit een boekje leren, dat kun je niet templatiseren, je moet daarvoor de weg lopen. En die waarachtigheid, om dat woord dan maar eens te gebruiken, die doorleefdheid, voel, mensen voelen dat. Zeker in een tijd van AI, want ja, goed, dat is weer een ander verhaal, zal ik niet over uitweiden. Maar mensen voelen dat. En dat kan alleen maar als je dat jezelf ontmoet: wie ben ik als mens, wie ben ik als merk, wie ben ik als ondernemer, en hoe laat ik dat dan zien naar de buitenwereld?
En dat proces faciliteren, want dat is dan mijn rol, en vertalen op een gegeven moment, eerst in de diepte en daarna naar buiten toe, dat kan alleen maar als ik zelf rock solid sta, als ik unshaken, en als ik zo stevig in mezelf sta dat ik ook die zware gewichten kan dragen. Want ja, die, als je miljoenen draait, dan kijken mensen ook tegen je op. En die hebben juist iemand nodig die, die dwars door je heen kijkt, niet tegen je opkijkt, maar dwars door je heen kijkt, en niet onder de indruk is van drama soms, of persoonlijke sorus, of niet wil fixen, hè.
Dus van: je moet er maar eens op letten op events. Als iemand begint huilen, dan snelt iedereen er naartoe om het te fixen, maar dat is omdat ze zelf er oncomfortabel mee zijn. Heeft geen reet met die ander te maken. Wat als we daar, we simply hold space? En dat kan alleen maar als je zelf dat proces door bent gegaan. Als je weet: oké, ik, ik heb een dark night of the soul gehad, zo gezegd, en ik ben eruit gekomen, en fucking hell, ik sta nog steviger ook.
Dus dan word je een baken voor anderen. En dat kan alleen maar, nou, je zei het eigenlijk al heel mooi, hè: je kan een ander alleen maar ontmoeten, maar ook, ook de ruimte houden voor een ander, daar waar je het zelf, het werk hebt gedaan, je kracht hebt onderzocht, maar ook je schaduw, je emoties hebt gezien en je eigen filters bekijkt. Ik las laatst een, een quote, en, en die zei zoiets van: "Heal so that you are able to hear what is, what is said without the filter of your wound." Toen dacht ik: oh ja, of course.
Soms raken mensen ook in mijn aanwezigheid getriggerd, omdat ik naar gewoon… Er blijft niet meer zoveel drama aan mij hangen. Ik, ik zou niet zeggen dat ik er immuun van ben, en ik kan ook wel soms even zelf getriggerd raken, maar dat is heel snel weer weg. Ik, ik wil een licht leven hebben.
Mooi.
Ja, dat een, en, en juist omdat ik zo stevig sta, kan ik een licht leven hebben. Dat, die twee dingen gaan heel erg samen voor mij. Ja. Klinkt dat vaag, of…?
Nee, ik, ik, en ik denk, en, en ik denk wat je ook aangeeft, is door zelf het werk te doen. En, en dat kan ik beamen, door het werk zelf ook heel veel stukken gedaan te hebben. En als coach die rol als aanwezig zijn, en wat er ook is. Ik, ik heb wel sessies waarbij klanten vanuit een systeem ontzettend heftig reageren, helemaal vast op, helemaal bevriezen en spieren helemaal aanspannen. Ik had laatste sessie waarbij een klant echt moest kokhalzen, omdat er zoveel shit, trauma, wat dan ook omhoog komt. Waarbij ik de ruimte geef van: kom, we gaan er samen even doorheen, in plaats van wat je de hele leven al doet, wegrennen.
Ja.
En, en ik kan alleen maar daar zijn, en dan te zeggen van: "I've got you, maar jij mag hem doen." En, en zonder mee te gaan met die emoties, maar dan in stilte er wel voor iemand te kunnen zijn. En precies wat je aangeeft van het ongemak, wat met het verdriet, wat het met je doet. Maar door daar te zijn, betekent dus dat je heel veel van: hoe ga je zelf ermee om? Ik zeg met mijn coaching altijd: je buitenwereld is een reflectie van je binnenwereld. En hoe ga je met alles wat er in de buitenwereld om, dat is, zegt alles van hoe jij zelf met jouw eigen dingen omgaat, en wat voor rust en vrede je met heel veel situaties hebt.
“Ik zeg met mijn coaching altijd: je buitenwereld is een reflectie van je binnenwereld.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (25:25)
En wat jij zegt van: ja, ik kan daar staan als dat baken. Een baken is dus de spiegel, en, en een baken die geeft alleen maar terug. En, en die dus, een baken zorgt dat je jezelf kan zien. En dus die, die is alleen maar bezig met zijn. Ja, en alles waarin jij jezelf mag ontmoeten, of getriggerd wordt, of geïnspireerd moet worden, is alleen maar een reflectie van jezelf, wat teruggespeeld wordt door de baken.
En dat is wat een goede coach, een mentor, of iemand wie iemand anders leidt, doet: is door de gewoon te zijn. En het gaat niet om hun, maar om de persoon wie ze helpt. En dan zien ze stukken van hunzelf, de negatieve en de positieve dingen, automatisch, omdat je die spiegel bent, zonder er wat voor hoe te doen.
Hm, hm.
Door heel veel te doen, maar op dat moment hoef je dan niks meer te doen dan alleen maar te zijn. Want dan, ze krijgen een […] wel zelf wel terug, want die geven ze aan zichzelf terug door die spiegel. En dat vind ik zo mooi aan dit werk. En mooi hoe je dat helemaal omschrijft, omdat zoveel parallel is met het werk wat ik ook doe.
En ik denk ook dat het heel mooi is, van be the message. Ik denk dat het, dat, ik denk dat dat een hele krachtige is, want dat kun je niet faken. In de tijd, je had het net over AI, en, en in de tijd van social media, en ik benoem het net ook, dat dat heel veel gefaked en gef kan worden. Echtheid kun je niet faken. Miljoen mensen kunnen hetzelfde doen, maar door juist je eigen pad te bewandelen en je eigen ding te doen, ben je de message automatisch al wat meer. En als je dat werk doet, is het ook makkelijker zo te zijn.
▶ Moment uit de aflevering, 27:16
En ik moest, terwijl je dat zei, moest ik ook aan denken, van: mensen gaan heel er aan van "Ik, ik weet niet wat je doet, maar ik moet bij je zijn." En ik moet dan, ik moet ook heel erg aan Defensie denken. Ik heb zelf ook in de Defensie achtergrond, en op uitgezonden naar Afghanistan. En wat je ziet in, in tijden van crisis, tijden van oorlog of wat dan ook, ontstaan er leiders. En zeker als het gaat om leven- en doodssituaties, om te overleden, om te overleven, ga je op zoek naar die leider wie je op dat moment kan helpen.
En zeker als een hele krachtige leider er is, en als je het hebt over be the message, en ik weet niet waarom ik eraan moet denken, maar is dan, stel dat er dan shit hits the fan, en da is één iemand leider, je wordt daardoor beïnvloed, en je hoeft daar niks voor te doen. Iemand komt daar, en die, die ownt een battlefield, die ownt een slagveld, die ownt, als er een crisissituatie is. En wat gebeurt er? "Ik weet niet wat je doet, maar, maar ik moet bij jou zijn." Is precies hetzelfde.
Want dat is wat je doet als je echt een pure, natuurlijke leider bent, zelfs als het gaat om zo'n crisissituatie, van: oké, ik ga volgen, ik, ik vertrouw op hoe je bent en wat je doet. En dat is wat leiderschap doet. En be the message is ook een vorm van innerlijk leiderschap, denk ik. En als je dan ook nog andere mensen erbij kan helpen, ben je gewoon een hele goede leider, en mensen voelen dat, en ook dat kun je niet faken. En…
Nee.
Tony Robbins had ook een uitspraak, dat als iemand zelfverzekerder is dan een ander, wordt hij altijd beïnvloed door degene wie het meest zelfverzekerd is.
Oh ja.
Dat gaat, en los van de narcisten en de manipulators en dat soort dingen, maar als jij heel, ja, gewoon: dit klopt, dan kan iemand niet van je stuk brengen. En ik denk dat als je van jezelf ook denkt: dit klopt, dit is wie ik ben, dan kan ook een buitenwereld naar jou gaan wijzen en zeggen van: "Ja, maar dat ben je niet" of "Ik geloof niet." Maar weet je wel, off your shoulder, je kunt mij niet anders overtuigen, ik ben zo in tune met wie ik ben. Ja, en dat trekt mensen aan, en helemaal mensen wie dat niet zijn.
En, ja, ik, ik denk dat als je niks meer te bewijzen, te bevestigen, te beschermen of te verdedigen, ben je de meest krachtige persoon in de ruimte. Dus, want werkelijk oké zijn met jezelf. En dat, dat is natuurlijk zo'n vreselijk cliché, maar het is wel waar. Dat, dat is een superpower.
“als je niks meer te bewijzen, te bevestigen, te beschermen of te verdedigen, ben je de meest krachtige persoon in de ruimte.”
Anne▶ Luister naar dit moment (29:57)
Ja, zeker in deze tijd.
Ja, want deze tijd vraagt wat mij betreft dat we ext goed weten wie we zijn en waar we voor staan. Want of je nou wil of niet, de buitenwereld stort zoveel prikkels, informatie, ideeën, normen over je heen, dat het, je moet stevig staan om niet omver te vallen. Volgens mij was het step die ooit een keer zei van: "Als je nergens voor staat, dan val je voor alles." Zoiets.
Klopt, ja.
Toen dacht ik: oh ja, dat is, dat is ook wel zo. En volgens mij is het, nou, ik weet niet, ik weet niet hoe het, hoe het bij jou zit, maar als ik Instagram open, dan, dan word ik gebombardeerd. Het is alsof ik zo'n, zo'n kast trek die ik eigenlijk niet open wil doen, die helemaal vol zit met allerlei shit. En dan doe ik die deur open en het wordt helemaal over mij heen gestort. Hè: zo moet je je bouwen, zo moet je je post schrijven, zo moet je dit, zo moet je dat. Ik mocht godverdomme helemaal niks.
En ik, en ik, ik, ik merk steeds meer dat mijn eigen drive ook zo is om iedereen gewoon weer terug te brengen naar: wat klopt voor mij? Ongeacht wat er daar buiten gebeurt, ongeacht wat de maatschappij van je wil, ongeacht wat je zelf denkt dat je moet zijn, maar wat klopt voor jou?
Hm.
Ik haal heel veel inspiratie uit de natuur. Er komt hier een punt, hoor, dat je denkt: waar zwabberen, zwabberen we naartoe? Ik zeg weleens: als je vleugels hebt als vogel, dan is het waarschijnlijk omdat je bedoeld bent om te vliegen, hè. En als je vinnen hebt, dan hoor je in het water thuis. En je kan hier nuchter naar kijken en denken: ja, de… Maar, maar denk er dus langer over na dan één seconde. Weet je wel, hoeveel ondernemers, hoeveel mensen kunnen nou überhaupt zeggen dat ze werkelijk doen wat voor hen de bedoeling is? Ik denk dat de meeste mensen überhaupt de vraag niet eens stellen, omdat ze stiekem al weten wat het antwoord gaat zijn.
Ja, ja.
Dat is shit, en dat mag, maar het is een keuze. En nu weet je het. En nu kun je, nu kun je kiezen. Nu is er, als je eenmaal bewustzijn hebt erop, dan heb je een keus. Dat is waarom ik het zo ongezouten zeg.
Ja, mooi. Dat, vorige week had ik een natuurwandeling. Ik doe natuurwandelingen bij de Oostvaardersplassen, woon ik om de hoek.
Oh ja.
En daar heb je van die mooie vogelhuisjes, waarbij je over het water kan kijken. En ja, toen zaten we daar, en dan zijn we allemaal vogels voorbij. En, en, en da hadden we ook het hele thema van zijn, weet je wel, dat is wat je eigenlijk zegt: de natuur is. En, en toen zou ik, nou, naar die, zagen we vogels voorbij lopen. En, en toen zei ik van: nou, stel nou dat die vogel, weet je wel, nu allemaal die gedachten zou hebben wie jij zou hebben, dat jij zo zou stressen en dat soort dingen. Als de vogel niet zou zijn, dan zou hij heel raar gedrag vertonen. Als hij zou doen wat jij zou doen, dus dan zou heel raar gaan vliegen en zo, en dan zouden helemaal rare dingen doen. En als hij helemaal gaat stressen en als er en dus, dus ik, hè.
Ik noemde een voorbeeld van: stel nou dat uit het water nu een, een, een, een, een roofdier kwam en wie een, een voetje eraf hakt. Ik zeg: ja, een vogel, hè, zelfs al gebeuren er de meest heftige dingen, het is niet zo dat hij dan drie dagen op een stokje gaat zitten van: "Ja, ik mis mijn been, en ik, weet je wel." Dan gaat hij dood, weet je wel. En ik ben heel, weet je wel, en ik, ik, een term wie ik, wie ik tegen mijn klanten vaak benoem, is: vechten met de realiteit ga je altijd verliezen.
Hm, hm, mooi.
En, en, en, en, en, en, hè, mooi dat we dit thema hebben, want ik heb gisteravond horen gekregen dat mijn vader maagkanker heeft gekregen. Nu kan ik gaan vechten tegen het nieuws wat er is, vechten tegen de werkelijke pijn van wat er is, om die pijn maar niet te voelen, of te doen dat het, het niet is, of gaan vluchten in: we moeten richting de toekomst, van: help, wat moeten we doen? Nee, maar eerst gewoon: maar het is. En daar kan ik niks aan doen. Aan die realiteit kan ik niet vechten. Aan de pijn wie er komt, de rouw, of alle dingen wie ik voel, wie hij gaat voelen, dat kan ik niet wegdenken, niet wegregelen, niet wegstressen.
Het is dus, als die vogel door roofdier het de been verliest, gaat hij die drie dagen depressief op een stokje zitten? Die is, en die moet door, want die gaat niet vechten met realiteit. Die is zelfs in de heftige situaties, is die aan het zijn. En het is dus heel gek gedrag wat wij mensen soms doen, want het is onnatuurlijk, en wij zijn ook natuur.
Hmm.
Dus ik denk, zelfs in de heftige dingen is het dus belangrijk om te zijn. En te zijn is superfijn als het allemaal happy en vrolijk is, en we zijn aan het genieten, in verbinding, in de podcast, in verbinding met vrienden. Maar zijn op de donkere momenten in het leven is ook zijn, want dat is onderdeel van het leven. En veel mensen kunnen dat niet. En daarom denk ik, ja, dat ik sowieso met je eens ben dat veel mensen niet in lijn leven met wie ze zijn, omdat, zoals ik laatst tegen een klant zei: als je één deel van jezelf afstoot, stoot je jezelf volledig af. En ook de donkere kanten, ook de zwaarte, ook de, de, de lastige dingen is ook onderdeel van jezelf. Dus hoe kun je zeggen dat je aan het zijn bent als je delen van jezelf afstoot? Want het hele stuk is het zijn, en dat hoort er ook bij.
Ja.
En ik denk dat wij allemaal bij gebaat zijn om dichterbij de natuur te komen, dichterbij onze eigen natuur, dichterbij het vrolijke, vrolijke kind wie, wie onbezonnen creatief is en geniet van het leven, ondanks dat hij op de grond valt en pijn heeft.
Ja, ja, true. Er zit zo ongelooflijk veel intelligentie in de natuur. Ik zit hier nu, en ik weet, dat zie je natuurlijk niet als je, maar ik zit nu even naar daar te kijken, en dan zie ik die, die bomen en die blaadjes die vallen, en dan de bloemen die dan, hè, een stuifmeel laten gaan. En dan denk ik: fucking hell, dat is toch… Ik, ik kan diep geïnspireerd raken door dat te aanschouwen en te denken: holy shit, de intelligentie die daar doorheen spreekt, waarmee wij omgeven zijn. De intelligentie die we, die we zijn, als pure life force. It continuously amazes me.
Dat is, ik heb daar eigenlijk geen woorden voor, maar dat is de… En je voelt wat ik zeg. En, en, en dat is, dat is waarom ik ook in het, de schoonheid kan zien, zelfs als het niet mooi is. Snap je wat ik daarmee bedoel? Zelfs als het niet mooi is, kan ik de schoonheid ervan zien. Zelfs als het rauw is, zelfs als het hartverscheurend is, dan nog kan ik de schoonheid daarvan zien. Dus dat, en, en dat is dus ook onze eigen natuur, en dat is de… Ja, ik zit hier nu v…
“Zelfs als het niet mooi is, kan ik de schoonheid ervan zien. Zelfs als het rauw is, zelfs als het hartverscheurend is, dan nog kan ik de schoonheid daarvan zien.”
Anne▶ Luister naar dit moment (38:36)
Je bent wel heel fucking zweverig aan, ik len nu trouwens, voor de luisteraars: als je niet zweverig bent, skip even dit stukje. Eén met de natuur. Dit is mijn oude Jonathan, die totaal heel nuchter was, wie even naar boven komt. Maar tegenwoordig kan ik je voelen en begrijp ik waar je vandaan komt.
Ja. Dus, dus dat, dus ik zit, ik zit nu zo, maar dat, dat, dat is voor mij een beweging van: het klopt.
Hm, hm.
Weet ik veel, maar dan zit ik zo. Nou, goed, anyway, dat…
Een mooie etalage zonder winkel erachter werkt niet. Anne stelt een betere vraag dan wat je uniek maakt, en vertelt waarom ze zo van haar werk houdt.
▶ 39:26
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 39:26
Maar het roept dus ook de vraag op: wat is onze eigen natuur? En dit is waar de ziel de zakelijkheid ontmoet, voor mij. Eén van de dingen die ik doe, en dat, dat heb jij waarschijnlijk ook meegemaakt toen je bij mij in het programma zat: de, de, heel veel mensen komen bij mij, en dan denken ze: oké, hoe moet ik me gaan profileren in de markt, wat moet ik zeggen op mijn salespage? Ja, d… slaan het dan even lekker plat, alsof je dat maar… goed. Oké, maar dat is wat ze leren en wat ze kennen.
Ja.
Dus dat snap ik ook. En daar, dus dan kom je binnen van: maar hallo, Anne doet het anders. Het, Anne doet het totaal anders. Maar daar komen we zo nog wel over te spreken. Maar het ding is: ik ben eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd in de, in de buitenkant, in eerste instantie. En ik hou enorm van mooie dingen, don't get me wrong, ik hou ook van fancy fotoshoots, maar de etalage moet wel kloppen met de winkel.
Hm.
En, en het moet niet zo zijn dat er alleen een etalage is, en, en voor de rest helemaal niks. En dat is een beetje wat er soms dreigt te gebeuren. Ja, mijn observatie. Ja, Veronique Prins zei het gister mooi: je huurt een dikke bak, en je gaat een fotoshoot doen, en je kunt jezelf een financieel of business coach noemen. Are you fucking kidding me? Dat is wat er gebeurt.
Zeker.
Ja, ik, ik vind het eigenlijk ook een belediging voor ons publiek, je, dat je echt denkt dat mensen dat vreten. Ik snap daar helemaal niks van. Ik moet er gewoon zo om lachen, dat ik denk: ah, jochie, ga nog even je daddy issues uitwerken. Of: ah, meisie, je bent al goed genoeg, maar je moet het zelf nog gaan naar van… Ja, dat klinkt nu heel wariner. Maar ja, ik, ik moet daar een beetje om lachen. En ik zeg het ook met mildheid naar mezelf, want ik heb het zelf net zo goed, ik heb er zelf net zo goed aan meegedaan. En dus, dus die, die mag ook genoemd worden.
Maar even terug naar waar ik het net over had. Want één van de dingen die ik dus fascinerend vind, is de vraag stellen: niet "wat maakt mij uniek?", want daar komen ze voor bij mij, maar of, hè, "wat maakt me anders?" Mensen hebben daar vaak geen antwoord op, en dat is ook logisch, want hoe ga je nou in de pot zitten en tegelijkertijd het etiket lezen? Dat gaat niet. Bovendien is het in the eye of the beholder. Dus ik kan tegen jou zeggen: "Jonathan, ik vind je, je, je diepzinnigheid, en het ontmoeten in de diepte vind ik heel interessant." En iemand anders denkt: "Ja, ik kan hartstikke goed met jou van die platte grappen maken." Wat hebben we ook gedaan daarnet, dat staat niet op camera.
Ik weet niet of ik daar blij moet zijn of jammer moet vinden.
Maar, preci, precies. Maar het is in the eye of the beholder.
Ja.
Dus daar kom je niet uit. Maar waar je, wat, wat wel een hele mooie vraag is om te stellen, is: wie ben ik altijd al geweest?
Hm.
En dan kom je bij je eigen natuur, je eigen bedoeling. En dan ontdek je: nou, ik ben misschien wel die vogel die nu in het water zit. En het kan best zijn dat je daar een tijdje rond kan zwemmen, en, en, maar dat betekent niet dat je daar thuishoort, dat betekent niet dat je daar helemaal tot expressie komt. En dan kun je daar succesvol in zijn in de buitenwereld, maar het zal altijd leeg voelen. En dat komt omdat je niet in je bedoeling en op je eigen plek staat. Dan sta je op een plek, maar niet op jouw plek. En dat is een verschil. Dus ik, ik kan alleen maar met mensen werken als ik, ja, ziel en zakelijkheid, zeg maar, verbind.
Ja.
Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in alleen maar strategie, weet je wel. Je, en, en ik heb heel veel waardering voor strategie, hè, maar, maar dat is niet mijn plek en mijn weg, om, om alleen maar over strategie te hebben.
Ja. Wie ben je echt combineren aan een business, wie je, waar, wat verbonden zit met elkaar.
Ja.
En ik zeg altijd tegen mijn klanten van: je bent je business. En dingen waar je vaak tegenaan loopt, is met, met dingen waar jezelf tegenaan, persoonlijk of in je systeem of andere dingen. En hoe mak, hoe meer je dus in tune zit, hoe moeitelozer bepaalde dingen gaat, zijn ook in jouw business. En als je daarin dus ook bepaalde keuzes maakt in je business, is het veel makkelijker om niet van je pad af te raken.
En tuurlijk, dingen overkomen, en een paar jaar later verander jij ook, en dan mag je weer mee veranderen. Dan moet je weer opnieuw teruggaan naar het proces om weer jouw pad te lopen, omdat je dus daarin, door groei of door omstandigheden, ook weer langzaam van je pad afgaat. En het is makkelijker om, om elke dag een klein beetje van je pad af te gaan, want dan heb je het niet door, totdat je in één keer van je pad af bent en denkt: oh ja, wacht even. Maar omdat het dus per dag een klein beetje is gegaan, valt het minder op.
Ja.
Ik was later bij een oncu in vakantie, die viel het ook minder op dat ik aankwam, maar omdat ik elke dag gewoon helemaal los ging bij het buffet natuurlijk. Maar ja, wij, wij… Maar dat is dat je elke dag een beetje, hè. Dan heb je niet door dat je aankomt, en uiteindelijk zat ik van mijn gezondheidspoort. Andere mensen van jou hebben… Oh ja, oké, hè. We hadden het namelijk over, over de buitenwereld. Mensen die jou niet kennen, of een, hè, hoe, gewoon, hoe zouden andere mensen gewoon jou omschrijven? Je hebt net een, een definitie van jezelf gegeven, maar hoe zouden andere mensen je omschrijven, als we dan toch over die buitenwereld en het plaatje hebben, of andere ideeën wat ze over je hebben?
Ja, ik… Ze is dan een Beuk, maar zei: "Je bent, je bent een beetje een soort alien." En dat bedoelde ze in de goede zin van het woord. Moest ik wel om lachen. Kim de Graven, die had van de week, of vorige week, op de app, ze zegt: "Anne, ik moet nou toch even wat tegen je zeggen", zoiets, "en ik weet eigenlijk niet of ik het tegen je moest zeggen, maar ik zeg het toch: zo, ik vind jou eigenlijk een soort business Björk." Ken je Björk? Die IJslands, ijs, en echt, ik…
Oh, scherp.
Dat is mooi, vond ik een heel compliment.
Ja.
En ik heb ook, dit zijn de uitzonderingen eigenlijk. Ik heb ook best wel veel mensen die, die de, die mij dan altijd volgt. Ze, ze zitten continu te gluren in mijn stories, maar heel veel mensen kijken wel, maar nemen nooit contact op. Ik zag het gister ook weer op het event van Veronique: zitten allemaal te kijken, maar bijna niemand komt naar mij toe. Dat kan ook iets zeggen natuurlijk, dat ik een beetje afstotend aura heb.
▶ Moment uit de aflevering, 46:43
Dat is het. Nou ja, mijn podcast heet Hart & Zakelijk, en ik vind het wel belangrijk om te vragen: waarom is het zo belangrijk om te houden van wat je doet?
Hm. Ik denk dat het leven te kort is om niet te doen waar je van houdt. N, ten eerste. Gister vertelde een vriendin dat ze afscheid nam van een vriendin, en dan denk ik: ja, dat is ook het leven, en we weten helemaal niet hoeveel tijd ons is gegeven. En als je erover nadenkt, tenminste, ik doe dat dan wel: ik besteed een groot deel van mijn leven, besteed ik werkend. Dus ik zou het echt fucking zonde vinden om dan te ploeteren. En dat mag natuurlijk.
“Ik denk dat het leven te kort is om niet te doen waar je van houdt.”
Anne▶ Luister naar dit moment (47:04)
Maar ik denk één van de dingen die ik voor mijn klanten doe, en ook voor mezelf, is de vraag stellen: ik wil, en heel zinvol, bezield mijn werk doen, ik wil daar lekker mee verdienen, en ik wil daar verschrikkelijk veel plezier in hebben. Laat me zien hoe dat eruit ziet. En ik wil ook niet meer concessies daarin doen, omdat ik mijn tijd… Hoe ouder ik word, ik ben nu 37 als we dit opnemen, hoe ouder ik word, hoe meer ik, ik voel dat ik mijn tijd zinvol wil besteden, omdat het het meest kostbare is wat er is.
Ja. Ik grijp altijd terug naar, daarom draag ik hem ook, ik heb één, twee polsbandjes, met één erop: Memento mori. Onthoud dat je sterfelijk bent. Het is kostbaar. Het is belangrijk om, wat is het, 1/3 van je leven, als het niet meer is, werk je. En ja, als je werkt en je vindt het niet leuk, en als je dus nog steeds statistieken bekijk, hoe nog, ja, wat is het, 50, 60%, als het niet meer is, zijn niet gelukkig met een baan.
Ja.
Dus dat betekent dat 1/3 van hun leven, dat ze door hun leven heen gaan met gezakte schouders, de ziel onder hun arm. Niet leuk werk doen, niet tot hun recht komen, niet vrolijk zijn, niet dat, dat, dat heerlijke gevoel voelen van: ik doe wat ik moet doen, ik heb de zingeving, ik help daar anderen mee, als je geluk hebt. Maar, maar de essentie van: maar waarvoor ben ik hier? Ik zit ook verbonden met wat je doet voor werk en waar je geld voor betaald krijgt.
Ja, zeker.
En moet je dan voorstellen dat je dat… En nogmaals, ik heb het ervaren. Hele reden waarom mijn hele bedrijf is ontstaan, komt juist van niet vrijheid, niet vrij voelen, niet gelukkig zijn, en de keuze om altijd voor vrijheid te kiezen. En daar is Freedom Motivates uitgekomen.
Hm, hm.
Houden van wat je doet, is dus houden van dat je zegt: die 1/3 van mijn leven is, is het ook waard.
Ja, 100 procent. Plus, heel praktisch: ik denk dat mensen die, die blij zijn, fucking aantrekkelijk zijn.
Ja, right.
Ja, we kunnen allemaal genieten, we kunnen allemaal… Er kan één iemand de kamer in stappen die ontzettend blij is, en die steekt iedereen aan. Andersom ook.
Oh, je omgeving is allesbepalend.
Ja, ja. Maar als, als wij hier met z'n allen happy vibes hebben, en dan komt hier dadelijk een of andere sikkepit cpat, een moppersmurf binnen, ik zie meten dan, en, en die zit de hele dag te zeiken, 10 tegen één dat wij dan… Kunnen wij nog zo zeggen: "Oké, ik laat me er niet door beïnvloeden, ik hou me vibes hoog", en de realiteit is: we merken het altijd.
Ja. En ik denk dat het heel erg belangrijk is om dat te realiseren, hoe belangrijk is om die, die liefde voor je wer, om die liefde te voelen, van: hè, ik wil me positief en blij voelen. En hoe sterk die invloed is, wie je hebt. Maar ja, die keuzes die je daarin maakt.
Ja. Nou, denk ik, denk ik wel dat houden van wat je doet nog iets anders is dan altijd je blij voelen.
Zeker, zeker. Want, maar dat is denk ik ook de misconceptie. Als je kijkt naar hoe mensen dingen aankijken, dan negeren ze soms de negatieve en de zware kant, maar niet realiserende dat de, de uitdaging en de zware kanten ook het plezier maakt, en het gevoel wat, wat daarbij komt kijken. Je kunt, er is geen gevoel van zingeving zonder uitdaging en, en lastige shit wie je hebt moet overwinnen. Zonder die pieken is, die dalen zijn daar niet. Dus dat geldt voor het leven, maar ook dus in je werk.
Dus als, als je altijd simpel werk doet, dan heb je minder zingeving. Dus je moet jezelf uitdagen, waardoor je dus moet groeien, en die groei zorgt voor dat je weer meer plezier hebt. Of dat je af en toe dingen doet waar je geen zin in hebt, creëert weer meer plezier, dat, dat je eindelijk die dingen kan doen waar je heel veel plezier in hebt. En dat is het mooie, denk ik, aan de ondernemerschap. En sinds dat ik ondernemer ben, ben ik erachter gekomen, is: ja, je hebt die dalen, net zoals in loondienst, maar je kunt die pieken zelf creëren. Je hebt meer pieken, en, en dan is het geluk er automatisch meer.
Maar de dalen horen erbij, de, de uitdagingen, de, de zwaarte, dat dingen niet lopen hoe het loopt, dat je dingen moet doen waar je niet altijd zin in hebt. En, en het accepteren daarvan hoort daar denk ik ook bij. En, en dan helpt het mee als je houdt van wat je doet. Gisteren zaten we op een event van Veronique Prins, en die had een heel mooi filmpje van haar vader, waarbij ze vraag stelde: dan heb je uitdagingen gehad, en, en, en, en, en, en dus haar vader, wie, wie, da tegen, wat is het, de 80, in de 80 zit. En die kijkt dan terug op zijn carrière, hij zegt: "Nee, ik heb eigenlijk helemaal…" Weet je wel, die z, die gewoon heel nonchalant.
En Veronique Prins zei dat ook, van: "Ik kan er heel veel voorbeelden benoemen waarin ik deze uitdaging, deugd uitdaging", maar voor hem voelde het niet zo. En dat is dus precies de reden: als het, dus als je dus dingen doet waar je niet blij van wordt, of als je werk doet waar je niet gelukkig van wordt, voelen de diepe dalen nog dieper, omdat er niks tegenover staat. Dus die pieken en de dalen zorgt ervoor, voor de hele ervaring. En ik denk dat daarin dus superbelangrijk is om dus wel pieken voor jezelf te creëren. En dat helpt als je dus doet voor waar je van houdt, want dan is het zwaarte dragelijker.
Ja, of het geeft in ieder geval betekenis.
Ja, dat, pr…
Ik ben best wel heel bereid om dingen te doen waar ik niet blij van word.
Ja.
Als ze zinvol zijn, of als ze in de dienst staan van iets waar ik van hou. Maar als dat er niet is, dan, dan, dan niet. Kijk, dus dat is een reden: als we trainen, dat doen we uit liefde voor ons lichaam bijvoorbeeld, of uit toewijding om sterker te worden of gezond te blijven. Maar we weten allemaal: als we zoveel push-ups moeten doen, of we moeten squatten, of een, een wat zwaarder pakken bij de kettlebell, ik noem maar wat, dat, dat echt niet altijd leuk is. Maar je doet het uit liefde, bijvoorbeeld voor je lichaam, of uit liefde voor jezelf, of omdat je dat zinvol vindt.
Ja, ja.
En dan, het is de moeite waard, zo gezegd.
Ja, ja, mooi. Ja. Waarom hou je zo van wat je doet?
Oh, w, wat moi, mooie vraag.
Dankjewel.
Hele goeie. Ik weet het eigenlijk niet eens. Wat is die… Ik heb niet meteen een antwoord.
Happiness, feeling?
Wat maakt… Oké, ik ga je een voorbeeld geven, en daarvoor moet ik je even meenemen naar de kerk in Rotterdam. Dat was 2 weken geleden, drie weken geleden. Mijn mentor, voormalig mentor Isa, die had daar een, een groot event met, ik meen niets van 100, 150 vrouwen daar. En ze had haar facilitator samen op het podium gezet, en ze gingen een energie-event geven. En daarmee doe ik het volledig tekort, maar ik, nou ja, goed, omwille van het verhaal sla ik het even plat.
En zij kwam op, en ze begon te vertellen, en daarna kwamen al haar facilitators, die bij haar de opleiding hadden gedaan, in haar levenswerk, zo gezegd, kwamen ook op. En die gingen één voor één aan de, aan, op het podium aan de rest van de vrouwen vertellen wat hun bijdrage was, ik ga het zo zeggen. En nog voordat ze begonnen te spreken, zat ik daar al te janken als een klein kind. En dat, dat was niet om wat ze zeiden. Ik had daar ook zelf geen reet mee te maken. Het, het, ik, ik had daar niks, ik had geen aandeel in die, in die setting.
Ik was puur, puur geraakt door het feit dat daar zeven, acht vrouwen stonden die daar zo ongelooflijk in hun eigen bedoeling stonden, die daar zo ongelooflijk aan het doen waren waar zij voor bedoeld waren, zo ongelooflijk ons daarin meenemend, ons uitnodigend om datzelfde te doen. Ik had daar niks mee te maken, als in: ik had er geen aandeel in. Maar ik kon ernaar kijken, en ik kon diepe vervulling daarin ervaren. En als ik dat zie, ja, weeg me […] op, gewoon.
Want ik heb weleens geleerd dat op het moment dat we iets aanschouwen waar we zelf geen onderdeel van zijn, maar het vervult ons ten diepste, gewoon alleen maar te bekijken, dat dat iets zegt over wat je zelf ook te doen hebt. En dan heb ik het niet over "oh, dat leek me wel leuk", maar: wow, dit is…
“op het moment dat we iets aanschouwen waar we zelf geen onderdeel van zijn, maar het vervult ons ten diepste, gewoon alleen maar te bekijken, dat dat iets zegt over wat je zelf ook te doen hebt.”
Anne▶ Luister naar dit moment (57:36)
Geluk. Ander mensen ze geluk vinden zonder er onderdeel van te zijn, zeg maar.
Ja, het is niet eens geluk, het is, het is: dit is waarom jij hier bent. Ja, boem. En daar, daar kan ik naar kijken, en dan denk ik: ja, daar wil ik… Daar is mijn werk eigenlijk altijd een ode aan geweest, al van een kleinste vanan.
Wat een fucking fantastisch mooi voorbeeld.
Ja.
En daarmee alles zeggend. En nog mooier, omdat het los van jou is, waarbij je de essentie er nog mooier uit plukt. Dus dankjewel voor dat voorbeeld. En ik denk dat je hem daarmee perfect inderdaad pakt eigenlijk, als je helemaal teruggaat naar van: nou, je, dit is waarom je ervan houdt.
Hm.
Anne zoomt uit op haar leven. Een kinderfascinatie voor tornado's, een scriptie over draagvlak en een interview dat ze in bad hoorde laten een rode draad zien die nu haar werk is.
▶ 58:25
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 58:25
Maar als je helemaal teruggaat, van, dan, nou, weet je wel, hoe hou jij nog steeds, ik bedoel, wanneer ben je dat pad in gaan slaan? Je zei net een beetje van: eigenlijk deed ik dat al heel lang. Maar wanneer ben je dit pad in gaan sla, gaan slaan, dat je misschien zelfs nog voor het ondernemerschap dat je deze kant een beetje op ging bewegen? En ja, wanneer ben je toen begonnen met ondernemen, en waarom? Dus eigenlijk die voorfase ben ik eigenlijk al heel erg nieuwsgierig naar, want dat is die eerste… Ja, die kunstenaar wie je jezelf zo ziet: wanneer dacht je, ik wil, moet daar meer mee doen? Of was het juist tegengesteld, en dat je daaraan bent gaan ondernemen?
Ja, er zijn, ze staan nu op dit moment ongeveer 100 la, tijd om…
We hebben de tijd om het hele verhaal uit
Te weiden, dus ga hangen.
Ik ga al achterover zitten, mijn koffie is op, maar ik heb water. Oh, vertel je pad.
Ja.
Wat jij fijn vindt om te delen.
Oké, ik ga je… Ik, ik, wat misschien leuk is om te doen, is een aantal fragmenten in de loop van mijn leven te vertellen, die op het eerste oog misschien geen reet met elkaar te maken hebben, maar waar wel een soort van rode draad in ontstaat van wat ik nu doe. Want eigenlijk gaat het daar heel vaak over, hè. Als we het hebben over waar ik eerder over had: wie ben je altijd al geweest? Dat is een dusdanig grote vraag, daar kun je, dat kun je niet pinpointen. Maar wat je wel kan doen
Hey, ik weet dat je nu lekker aan het luisteren bent of lekker aan het kijken ben, maar heb je al gedrukt op like en subscribe? Druk er dan nu eventjes op, dan kun je nu even verder kijken en luisteren.
is uitzoomen en een soort rode draad en patroon zien. Ik denk dat dat één van de meest slimme dingen die mens kan doen: patronen herkennen. Maar dat is weer een ander verhaal.
Ik neem je even mee naar een moment dat ik 6, 7, 8 jaar was, en ik zit op dat moment op de bank thuis, en daar is daar een Disney-film, nog in de oude stijl. Weet je wel, elig zo oud ben ik inmiddels. En in die scène, volgens mij was het Mickey Mouse, maar zelfs dat weet ik niet meer zeker, die, die, die is daar, ineens komt er uit het niets, zo, wem, komt er een tornado binnen in die, in die scène. En ik zat daar naar te kijken en ik was direct gebiologeerd. Ik was, ik was erdoor geïntrigeerd. Ik dacht: wat is dit? Dus ik ben naar mijn vader gerend, ik zeg: "Papa, papa, papa, wat is, wat is dat?" "Ja kind, das een tornado," zei die op zijn… Ik kom uit Zeeland.
En een aantal jaar later, groep zeven, inmiddels jaar of 10, 11, was ik, mijn eerste spreekbeurt ging over de tornado. Nou, kun je je voorstellen, de meeste kinderen 10, 11, 12, die hebben het over voetbal, over konijnen, over paardrijden, over turnen, over weet ik veel, maar ik kwam met tornado's. Dus dat is een beetje onconventioneel, wat ook wel tekenend is voor mij, want ik doe altijd een beetje gekke dingen wat dat betreft. Dat heb ik altijd wel gehad, dat ik eigenzinnig was. En dus ik sta daar voor die groep: "Mij, ik ben Anne en ik ga het hebben over tornado's."
Fast forward, 2020, denk ik, zat ik daar ineens over terug te denken. Ik was op een punt in mijn carrière beland dat ik dacht: oké, wat ik kan doen, ben, klopt niet meer. En ik, en ik wist niet wat ik dan wel wilde, ik wist ook niet waar ik naartoe moest, mijn event was mislukt, zat financieel even in de rats ook. Maar wat ik wel kon doen, was terugkijken naar: wie ben ik altijd al geweest? Wat, wat waren mijn inspiratiebronnen? Wat, wat intrigeerde me? Wat fascineerde me?
En als ik daar nu op terugkijk, denk ik: wanneer we inspiratie voelen, wanneer we geïntrigeerd zijn, wanneer we gefascineerd zijn, dat is energie die je iets wil vertellen. Zo kijk ik daarnaar. Het is niet alleen "Oh, vind ik wel leuk." Nee, het, als je erop een dieper laag naar kijkt, dan kan het je heel veel vertellen over wat je plek is. Terug naar die tornado's: als ik daar nu op terugkijk, denk ik: wat vond ik daar nou eigenlijk zo fascinerend aan? Want ja, het was niet zo… En, en dit is waar de meeste de mist in gaan: "Oh, dat deed ik vroeger, dus…" hè. "Oh, ik was geïntrigeerd door een natuurfenomeen, dus ik moet weervrouw worden." Zo eendimensioneel kijken ernaar.
“wanneer we inspiratie voelen, wanneer we geïntrigeerd zijn, wanneer we gefascineerd zijn, dat is energie die je iets wil vertellen.”
Anne▶ Luister naar dit moment (1:02:49)
Maar als je naar de, het in diepte ontleedt, en dat is de practice die ik natuurlijk ook klanten aanreik: wat was dat dan in essentie? Nou, volgens mij: vliegt erin, totaal onverwacht, keert alles wat je denkt te weten, je huidige status quo, volledig ondersteboven. Even snel dat het binnen is gekomen, vliegt het weer weg en niks is nog hetzelfde. Je hele status quo is letterlijk omvergeblazen. Dat is wat ik wil doen. Dat is wat ik altijd heb gedaan, wat ik steeds weer doe als ik met klanten werk. En dat is waarom ik zeg: ik wil ook de tornado zijn, in die zin dat als je in je center staat, is het fucking stil, maar sta je aan de randen, dan word je omvergeblazen en dan is het leven een fucking chaos.
En ik, ik kan je niet garanderen dat het leven geen chaos gaat zijn, maar kan je wel meegeven dat als jij in het center gaat staan, dat het een, een, een, een plek is van ontzettend thuiskomen. En het is h… het van all is groots en meeslepend. Het komt binnen en het, nou, het keert je helemaal binnenstebuiten. Ik ben er niet op uit om mijn ravage achter te laten, maar ik ben, ik ben er wel. En dat zijn de, de encounters die ik heb met klanten. Ik wil dat het een impactvolle meeting is, onze samenwerking, en ik wil dat, dat je bereid bent om dat aan te gaan, en dan kan alles voor je veranderen. Dat is wat ik, wat ik wil doen. Dus, dus dat, dat is denk ik een rode draad die ik daarin vond. Dus dat was één herinnering.
▶ Moment uit de aflevering, 1:05:21
Tweede herinnering, waar ik heel erg, of meer rode draad eigenlijk, is dat, dat ik in de loop van mijn leven ontdekte dat ik me ook heel veel met leiderschap bezighou. Ik heb best wel veel leiderschapscoaches ook die bij mij komen, terwijl ik ze niet letterlijk aanspreek, maar op de een of andere manier komen ze dan toch bij mij. En het eerste deel van mijn leven denk ik dat ik vooral die opposite heb gezien van, van wat ik denk dat leiderschap is. Of misschien wel omdat ik dat gezien heb, dat ik daar nu een andere kijk op heb.
Maar ik heb bijvoorbeeld, wat, ben ooit afgestudeerd op: hoe, hoe creëer je draagvlak als je, als je als directeur totaal iets anders wil dan je organisatie wou? Ik heb marketingcommunicatie als studie ooit gedaan, en op de een of andere manier belandde ik gewoon altijd… Of het was gewoon omdat ik het eruit filterde blijkbaar, hè. Dus alles zit al in ons, hè. Alle intelligentie is eigenlijk al binnen handbereik, alleen je moet jezelf gaan op observeren. Ik pikte daar altijd leiderschapsdingen uit.
En als je met leiderschap bezig bent, dan, dan ga je dus de volle breedte van iets onderzoeken: wat het helemaal niet is, hè, en wat het dan wel is. Dus ik heb ook dus, mijn, mijn afstudeerscriptie ging dus over draagvlak, over hoe krijg je mensen mee. Toen ik, ik heb later in, toen ik nog in loondienst werkte, ook organisatieveranderingen veel gedaan. Directeurs, bestuurders, managers geadviseerd over: hoe communiceer je veranderingen? Hoe informeer je de pers? Allemaal wel, waren altijd wel stevige onderwerpen. Ik heb het altijd interessant gevonden om de, ja, de, de grotere thema's te behandelen. Ja, ik moet, ik moet iets hebben om mijn tanden in te zetten. Ik, ik hou niet van…
Die uitdaging kom jij tot je recht.
Ja, ja, ja, daar zal ik zo nog even wat over zeggen, maar ik laat, ik laat ik even mijn verhaal afmaken, anders dan, dan stuiter ik weer alle kanten op.
En daar ontdekte ik van… Want ik weet nog dat ik op een gegeven moment een conversatie had met iemand, en toen zei ik, bleu als ik was, 21, ik zeg: "Ja, ik merk dat er weinig draagvlak is." En volgens mij, en daar had ik een discussie over met één van die externe adviseurs, en die zal waarschijnlijk gedacht hebben, daar vul ik nu in: wat de broekie denkt ook dat ze wat voorstelt. "Ja, maar ja, je moet wel eerst heel duidelijk aangeven wat, wat, wat de richting is die mensen op moeten." En dat is waar, maar er schuurde ook iets in mij, dat ik dacht: oh ja, is dat zo?
Of is de hoogste vorm van leiderschap… Nu ik hier, hè, daarop zit, de leider en een ander wakker maken, is de hoogste vorm van leiderschap eigenlijk jezelf leiden. En daarmee dat zo krachtig, waarachtig, inspirerend doen, dat anderen denken: holy shit, dat zit ook in mij. Volgens mij, hè, is dat een, de hoogste vorm van leiderschap. Dat heb ik denk ik daar ontdekt, door, door alle extremiteiten te zien van: ja, draagvlak creëer je niet door te zeggen waar mensen naartoe moeten te lopen. Draagvlak creëer je door zelf te zijn wat je zegt en door te zeggen wat je doet, door zelf betrouwbaar te zijn en jezelf te leiden, en als je de ander voor vol aanziet. Dat is waarom ik ook eerlijk durf te zijn, omdat ik de ander voor vol aanzie en in staat om zichzelf te leiden. Ik zie de ander niet als, als een slachtoffer.
En dan kun je ook leiderschap aanspreken in iemand ander.
Juist, exact dat, ja. Dus volgens… En dat is ook zo'n rooie draad. Ik, ik weet nog niet precies wat ik ermee wil, maar het onderwerp fascineert me, en ik voel wel steeds vaker van: oh ja, leiderschap is wel een heel interessant thema waar ik iets in wil brengen. En, en wat dat iets is, weet ik ook nog niet op dit moment. Ik heb er wel ideeën bij.
Ik heb wel eens gezegd: als ik terugkijk, als ik uiteindelijk terugkijk op mijn carrière, dan wil ik kunnen gezegd hebben dat ik een nieuwe orde wereldleiders creëer, of daaraan bijgedragen. Ik moet zo zeggen, want ik creëer dat niet, maar kan het misschien wel initiëren en kan het misschien wel wakker maken door een boodschap uit te dragen, door zelf het voorbeeld te zijn, door, door dat ook weer bij anderen te doen. En, en iets is ook maar zo totdat iemand opstaat en het anders gaat doen, weet je wel.
En één persoon met een goed verhaal, dat is mijn liefde voor messaging. Woorden veranderen de wereld. Woorden veranderen de wereld, en hoe mensen naar dingen kijken. Als je zo kan communiceren, dan dat, dat, dat kan alles veranderen. Dat is ook bijvoorbeeld waarom ik zo geïnspireerd ben door het werk van Martin Luther King. Hij is tot op de dag van vandaag één van mijn grootste inspiratiebronnen, hoe hij met zijn woorden dingen vertelde en mensen al in beweging zet. Ik denk dat dat, en, en je bewustzijn van de kracht van je woorden, daarom, daarom zit ik daar altijd zo op de mierenneuken.
Omdat ik weet dat woorden frequenties zijn, omdat ik weet dat woorden iets aanzetten bij jou, omdat ik weet dat ik iets kan activeren in jou als ik de juiste woorden kies. Daarom hou ik er ook niet van om maar wat aan de oppervlakte te […], als dat het enige is wat ik heb te vertellen. Want we hebben, we hebben hier natuurlijk in het voorgesprek ook platte grappen zitten te maken, maar woorden is all.
Ja, en wat je zegt: "ik haat je", "ik hou van je", dat is groot, dat voel je toch.
Ik voel dat meteen in mijn systeem, die woorden.
Ja, 100 procent. En "mama", "papa", hè, weet je wel, de allereerste woorden, hè. Op alle fronten: oorlog, liefde, iemand overtuigen. Er is niks zonder woorden. En dat als je dat combineert met lichaamstaal, wat eigenlijk ook communicatie en woorden is…
Ja.
Heb je daarmee de essentie van hoe mensen met elkaar communiceren. Je kunt niet zonder communicatie. En als je dat ook nog eens krachtig vanuit de essentie doet…
Ja.
Is niks puurder dan dat. N… Bij een force of nature kan niemand nog om je heen. En dan, dan…
Oh ja, het… Dit is nog wel een leuk verhaal om te vertellen. Ik, aantal jaren geleden, 2020 denk ik, nee nee, eind 2019, begin 2020, ik lig in bad, wij woonden toen in Zandvoort, en ik zit een, een interview te luisteren tussen Brian Rose van London Real, ik weet niet of je die kent, en Greg Braden. Dat is die… ja, hij is muzikant, hij is martial artist en, en nog zo een aantal dingen. GJ Mann. Hij ziet er een beetje uit als een weerwolfje, een grijs… En hij vertelde een verhaal wat voor mij zo tot mijn, tot mijn, de kern van mijn being sprak, dat ik uit rij had uit bad naar boven bij gerend. Ik denk: wow, dit is goed, dit moet ik opschrijven. En, en dat, dat, ja, weet ik veel hoe dat werkt, maar dat ik wist gewoon: oké, daar moet ik iets mee.
Dus dit is de situatie. Die man is aan het vertellen over dat hij in de loop van zijn leven, dat muziek altijd een manier was geweest om te ontsnappen aan zijn verschrikkelijke jeugd die hij had gehad. En dat hij het, het zo fascinerend vond dat op moment dat muzikanten op het podium stonden, dat mensen dan dat konden aanschouwen en helemaal in vervoering raakten, verbinding hadden, et cetera, et cetera. En dat hij dat heel powerful vond, maar dat na afloop mensen vaak toen nog een lp nodig hadden om weer terug in die herinnering te komen, om weer te ervaren wat ze daar hadden ervaarde, artiesten aanschouwend. Hij zegt: tot… En dat vond ik fantastisch.
"Maar er was een moment daarna wat eigenlijk nog veel meer indruk maakte." En hij zei het volgende: "Ik zit een predikant te aanschouwen die 80.000, iets in die richting, mensen toesprak. En na afloop hadden die mensen niet een lp nodig om nog te herinneren wat daar gebeurde na afloop." Nee, ze hadden ze niet meer nodig, want in dat moment luisterde daar naar en, en hij raakte… Hij zei het volgende, en dat raakte me heel erg: "And through his words he found a way to reach something so deep inside of them. They were changed in his presence." Terwijl ik het zeg, krijg ik weer kippenvel.
Ja, ik hier. Ik zit hier, hier.
Oh my god. Dus dat, weet ik veel wat daar gebeurde, ik spring het bad, kletsnat naar boven. Ik denk: dit is, dit is het. Dit is het gewoon. Ja, dit is wat ik wil doen. Dit is hoe ik spreek, hoe ik dingen, nou weet ik veel: de tornado, het leiderschap, de, de, de manier hoe je al die kan combineren door middel van woorden, door middel van communicatie, op welke vorm dan ook.
En daarin groeiende door jouw ervaring, dat steeds beter kunnen, door zelf ook te groeien, door meer met klanten te werken, daar steeds beter beeld, geluid en tekst aan toe te kunnen voegen.
Ja.
Zonder die essentie te verloren te doen gaan. En juist omwille van de essentie, de combinatie tussen de ervaring alleen maar mooier maken, denk ik. De, de wisselwerking tussen die twee.
Ja.
Ja, prachtig voorbeeld. Als, als je dan kijkt naar je hele carrière en kijkt naar de Anne voordat ze ondernemer werd en de Anne nu: ja, wie is die Anne wie voor ondernemer was, en wie is die Anne nu? Waarin merk je de, de grootste groei bij jezelf?
Veel natuurlijk.
Maar nogmaals, we hebben de tijd.
Waar begin ik in dit, godver…
Nou, als je één ding, wat je naar boven komt, dat je zegt van: ja, daarin zie ik dat ik zelf door het ondernemerschap, door mijn pad, en de combinatie, de groei wat je natuurlijk heb meegemaakt, het gaat hand in hand samen.
Ja.
Hm hm.
Ja, oké. Ik moest even nadenken, want ik wil het dan het liefst aan de hand van een voorbeeld doen.
Mooi.
Ja. 2020, ik denk dat het juni was, juni 2020. Ik, mijn event is, nou, mislukte is een groot woord, maar het liep totaal anders door corona. Theater gehuurd, en nou, corona kwam, bla bla bla. En dat, dat, dat liep, ja, in de soep, ik ga het zo zeggen. En ik voelde op dat moment heel duidelijk: ah, ik zou hier nu doorheen kunnen beuken…
Hm.
Zoals ik altijd had gedaan. Maar ik voelde dit, het, dit is ook een, een gift van het leven om te, te, om een nieuwe weg in te slaan, ik ga het zo zeggen. Want ik voelde gewoon: het is ook omdat het niet meer de bedoeling is, want anders zou ik me er niet zo door laten meeslepen. Het is gewoon, ik voelde heel duidelijk: dit mag aan andere kant op. Toen ben ik, voelde ineens heel erg de drive om met Human Design bezig te gaan houden, vanuit het: nou, wie ben ik altijd al geweest?
Lang verhaal kort: ik heb juni een, een call met zo'n analist, en toen zei ze iets, en toen dacht ik: ach ja. Ze zei: "Je bent eigenlijk gewoon een artiest." En ze zei het, en er is een verschil tussen in je hoofd voelen dat iets klopt versus met je hele being in je lijf voelen.
“er is een verschil tussen in je hoofd voelen dat iets klopt versus met je hele being in je lijf voelen.”
Anne▶ Luister naar dit moment (1:18:36)
Ja, oh ja.
Nou, dat, dat gebeurde daar. Het is heel grappig, want ik heb die journal ook nog bewaard. Die ik daarna begon, ik weer te tekenen, en ineens dacht ik: wat als ik alles wat ik nu heb gedaan weer als artist gaat doen? Ik was dat stuk helemaal vergeten.
Terwijl als kind, ik schreef mijn eigen liedjes, ik zong, ik tekende, ik schilderde, ik stond altijd op een podium, totdat iemand tegen me zei, zei van: "Oh, je bent verwaand." En toen stopte ik ermee. Dat stroken me heel erg aan, ook wel iets dat… Daar laat ik me niet meer door leiden. Toen wel. Ik, ik ben echt gaan staan voor, nou, niet eens staan voor, ik heb gewoon weer dat teruggepakt, dat deel van mezelf, van: oh ja, natuurlijk, ben altijd super creatief geweest.
En op de, op één of andere manier was ik dat een beetje vergeten toen ik in 2017 met marketing en business coaching aan de slag ging, en ik droogde er helemaal van op. Want ik dacht, ja, en, en ik kon het in eerste instantie niet goed pinpointen, want er waren genoeg klanten en mensen haalden ook goede resultaten, maar het klopte niet voor mij. En ik…
Ja, het was die dag voor dag waar je net langzaam hand van je andere pad af ging, totdat je erachter kwam.
Hey, ja. Ja, en het ding is, we hebben
Mensen vinden Anne intimiderend of te veel. Zij ziet het als compliment en als spiegel, en legt uit waarom echte liefde soms nee zegt.
▶ 1:20:26
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:20:26
zo'n beeld van…
Love, I'm love with an alien. Ik kan niet zingen, maar ik moest aan dat nummer denken. Ik ben zo oud. Kan je dat noemen?
Ja, ja, ja, van… 'k Ben ook zo oud, ne, dat was hem.
Ik ben volgens mij als z… die hele familie. Hoe oud ben jij?
37.
Oh ja, ik ook.
Oh ja?
Van '87.
Goed bouwjaar. Ou… Oh, dan ben je oud.
Kelly Family, ja. Allemaal die mensen met een lange haar en die kinderen, zo, maar luisteren we vroeger naar. Als je dat tegenwoordig zou neerzetten, denk van: een mafkezen. Maar vroeger vonden wij dat leuk. I'm love with an alien, I'm love with hippies, jongen, echt.
Oh, blijkbaar hadden we dat nodig in de jaren '90, denk ik. Oh my god, Kelly Family. Oh, ik ga dat straks meteen het videoclip even opzoeken in de pauze.
Kelly Family. Oké. Nou, mocht je niet kennen waar ik het over heb, of ben je 10 jaar jonger, skip dit stuk of zoek het nummer op. Misschien heb jij ook zin om met truffels rondje te dansen dit weekend. Zo, voor op… We hadden het dus over aliens en dat je omschreven werd door een alien, en mijn hoofd gaat dan naar muziek af en toe.
Ja, mij ook. Of films.
Alien versus Predator. De Predator is de zon vandaag. Oké, normaal doen. Dit is normaal… Niet normaal doen. Had het over hoe, hoe kijken mensen naar jou? Ja, hoe zullen andere mensen jou omschrijven? En dan had je dus een heel mooi voorbeeld: vind je een beetje een alien.
Ja, maar meestal wat het meest dan gebeurt: ze kijken allemaal, dan merk ik, dan voel ik gewoon dus dat iets, en dan kijk… Soms, je voelt gewoon als mensen naar je kijken, toch?
Niet weird.
Ja.
Dus ik kom naar B… Ik kan me er niks bij voorstellen, zo populair ben ik nog niet.
Hou op, mensen, heel veel mensen kennen jou toch.
Ja, oké, maar ze kijken ernaar omdat ik gewoon een knappe man ben in de zaal met allemaal vrouwen. Dat is de enige…
Oh ja.
Datel denk wel. Voor de rest weet de […] niet wie ik ben, hoor, wat ik doe. Daar ben ik nog niet.
Nee, maar goed, het zal misschien ook geweest zijn omdat ik natuurlijk op het podium werd gehaald gisteren. Maar dus dan zie ik na afloop wel mensen kijken.
Oh ja, oh ja, ja, oh ja. Oh, dan ben je maar wijna.
Dus ze kijk allemaal zo, en dan voel ik: hey, je kijkt iemand… En dan kijk ik, en dan word ik dus aangekeken. Bijna niemand komt naar mij toe, en dan, en dat geeft ook niet, maar dat is gewoon een observatie, ik geef daar verder geen betekenis aan. Maar wat ik wel heel opvallend vind, is: veel mensen volgen van alles, klikken op mails, kijken stories, en dan ineens komen ze me ergens live een keer tegen, of dan raken, dan raken we toch op de een of andere manier in gesprek, of dan volgen een keer een workshop waar ik live dingen doe. En dan zeggen ze na afloop: "Goh, je bent eigenlijk best aardig, hè."
Oké, ja.
En dan moet ik, dan moet ik zo lachen, want… En ik snap het ergens ook, want we, als je natuurlijk naar mijn instafeed kijkt en je ziet mijn website, dan, ja, dan is het, kan imponerend zijn.
Ja.
Dus dan wordt het, dan denken ze: oh, dat is niet de meest likeable type.
Hm.
Dat denk ik. Dat vul ik nu in. Ik heb, hè, ook best wel vaak gehoord van mensen dat ze me intimiderend vinden. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom. Misschien omdat ik gewoon een heel scherpe tong heb, en ook, en ik zie gewoon gelijk door je heen.
Ja.
En, en dat vinden mensen… komt dichtbij.
Als mensen jaloers zijn, kritiek hebben of daarin intimiderend, dan, of idealiseren ze, of ze zien iets wat ze zelf niet durven.
Ja.
Ja, en dan ben je ook vaak geïntimideerd. Want ergens word je dan geconfronteerd met een angst van het niet zelf durven en kunnen, terwijl je misschien wel een dieper, diep liggende behoefte, dat van: ik zou dat ook wel willen, maar ik durf niet, hè. Intimiderend dat iemand dat wel durft. En, en nog andere redenen misschien.
Ja. Ik kreeg laatst een mail van iemand: "Ja, je bent wel erg vol van jezelf." Ja, en toen dacht ik: dat vind ik een fucking groot compliment. Weet je waarom?
Ja.
Heel… je, dit is, dit is de precies de reden waarom vrouwen, met name vrouwen, elkaar nog steeds naar beneden trekken: omdat we niet vol zijn van onszelf. En dan gaan we lelijk doen naar andere vrouwen die in een power staan.
Ja.
En dan zeggen: "Oh, je heel vol van jezelf." Maar als jij, als jij vol bent van jezelf, voel je je helemaal niet de behoefte meer om anderen naar beneden te halen.
“Maar als jij, als jij vol bent van jezelf, voel je je helemaal niet de behoefte meer om anderen naar beneden te halen.”
Anne▶ Luister naar dit moment (1:25:20)
Nee.
You just play your own game. En, en te gek als het samen kan, en als we schouder aan schouder allemaal ons eigen pad lopen. Dat is de wereld die ik voor me zie. Maar ik, dus ik vind het een compliment. Ik heb er ook een hele post over geschreven. Ik hoop op een wereld waarin mensen vol zijn van zichzelf, in, in a good way. Dat we voelen: we zijn genoeg. Dat we voelen wat onze kwaliteiten zijn, dat we ook bewust zijn van wat ons… Ja, dat we die ownen en elkaar daarin ontmoeten, in afgestemdheid, met hopelijk ook iets groters dan onszelf. Dat is waar ik je wil ontmoeten, en dat is ook de wereld die ik voor me zie. Het, het tegenovergestelde van het social media plaatje "vol van jezelf" en narcisme is dit stuk.
Ja. En ik denk dat je daarmee ook de essentie van wat ik bij mijn k… klanten predik, als het gaat om zelfliefde en je genoeg voelen: vol van jezelf. Ik denk dat dat wel een… Ik hoop dat de hele wereld zo vol van zichzelf zou zijn. Ik denk dat dat prachtige wereld is waar ik zo in zou leven. En daarnaast, die quote, die mag overal geplamuurd worden.
▶ Moment uit de aflevering, 1:26:31
Wat zijn dan de misvattingen wat mensen over jou hebben? Dus dat je best aardig bent, hè.
Ja.
Zijn er andere misvattingen die mensen over je hebben?
Ja, oh ja. Maar ik ben niet meer zo heel erg bezig met: hoe kom ik over?
Hm.
Want er wordt gewoon zoveel geprojecteerd, and has nothing to do with me.
Eens.
Dus vraag het dan 1000 mensen, je krijgt 1000 verschillende antwoorden. Ik bedoel, één van de dingen waar ik, waar ik vorige week, of twee weken terug, een masterclass over ging, die maakte, die heette The Art of Unique Self Expression. Dat is, mijn werk gaat daar eigenlijk altijd over. En één van de dingen die ik daar zei, die is heel fundamenteel, mensen staan er niet bij stil, is: hoe je kijkt, bepaalt wat je ziet.
Hm, oef.
Ja. En wie je bent, bepaalt hoe je kijkt en wat je ziet. Dus you can say whatever you want about me, maar dat zegt alles over hoe jij kijkt naar mij. En, en ik hoop, ik hoop voor je dat dat, dat vanuit, hè, dat je filter iets zegt over jou, dat het iets fijns is.
Ja, mooi.
Want wat je in mij ziet, zegt iets over jou en, en niet over mij. En, en ik hoop dat ik dan iets in je wakker maak. En triggers zijn ook uitnodigingen en activators, zo gezegd.
Ja.
Om te onderzoeken: hey, wat wil er in mij gezien worden, wat die ander nu even wakker maakt? Dus als je mij too much vindt, want dat is één van de dingen die ik ook zo hoor: waar neem ik nog niet mijn volledige ruimte in, in het leven?
Hm.
Waar doe ik nog niet wat ik werkelijk wil? Want anders zou je niet getriggerd zijn.
Ja.
Waar laat je anderen nog bepalen hoeveel ruimte er voor jou is? Natuurlijk ben je dan getriggerd door iemand die, die de ruimte binnenkomt en zegt: oh, dit is wat ik wil, en, en helemaal oké is daarmee. Dus dat, dat is denk ik een hele belangrijke.
En het tweede is dat ik nou best wel heel scherp kan zijn soms. En weet je wat het is, Jonathan? Ik gister zei ik: ik ben niet in dienst van, van, van een klant, ik ben in dienst van de bedoeling.
Ja, prachtig.
En ik ben dus ook in dienst van de bedoeling van de klant, maar niet wat de klant wil. Dus ik had gisteren zo… Een voorbeeld geven, anders blijft het zo abstract. Ik had gisteren een klant, en die zei een call… Dat was al een paar keer gebeurd, en lang verhaal kort: dit was een patroon. En dan, ze wilde de call verzetten. Ik zeg: "Nee schat, wij gaan de call niet verzetten. Dit is een patroon, en ik ga… Wat, ik ben loyaal aan jouw groei, niet aan je worsteling." Het ondernemerschap vraagt iedere keer dat ik kijk wat, dat is mijn rol, niet wat je leuk vindt. Als het kan, doe ik het graag. Maar ik wil, ik kan alleen maar zuiver mijn werk doen als ik zie: wat, wat is hier nou de bedoeling voor jou?
En, en ik heb dus ook loyaal te zijn naar je groei, en omwille van die groei zeg ik nu tegen je: nee, gaan we niet doen. Ik ga jou… Ik ga geen slachtofferschap faciliteren.
Prachtig.
Jij mag weer stappen in je power, want daar ligt niet bij mij. Ik ga hem ook niet overnemen. Ik ga je niet fixen. Ik ga, ik kan je hooguit tools aangeven, maar jij moet het nu doen. Dus nee, we gaan die call, we gaan de call niet hebben, want, want dit is niet waar ik jou mee dien.
Nou, en soms vinden ze dat ingewikkeld, maar zij kon heel gracieus ontvangen, dat is leuk. Ze zegt: "Ja, dankjewel, ik voel je liefde erin." En dat, weet je, sommige ding… Liefde, echte liefde, niet attachment, niet aandacht, niet erkenning, maar liefde, dat zijn verschillende dingen, vraagt dat we ook soms dingen zeggen die we niet willen horen, die pijn doen, die ongemakkelijk zijn. Maar ik schuw dat niet, omwille van liefde en omwille van loyaliteit aan, in dit geval, de bedoeling voor die klant.
Prachtig.
Snap je wat, wat ik daarmee bedoel?
Absoluut. Ja, ik snap hem helemaal. En de term, hoe je ook zei: ik ben loyaal aan je groei en niet aan je struggle, en je benoemde hem net anders, maar die is zo sterk.
Ja.
Dat is echt de liefde voor wat je iemand anders gunt.
Ja.
We zijn namelijk zo gewend om, omwille van de ander niet te kwetsen, familieleden, om de omgeving, dat om eigen ongemak op te vullen, niet echt eerlijk te zijn, om iemand te beschermen. Terwijl eigenlijk bescherm je zo'n persoon maar tijdelijk, maar langdurig doe je meer pijn. En als je het hebt over echt liefde, dan kun je beter… En, en Jordan Peterson, die zegt het ook heel mooi: "Ik hou helemaal niet van confrontatie, maar ik hou wel van eerlijkheid."
Ja, precies.
Ja. En ik kan er niks aan doen dat we in een gekke wereld leven waarbij mensen niet eerlijkheid kunnen verteren. En je zei ving het zierk… Eigenlijk zou dat allemaal moeten kunnen, maar dat zegt een hoop over het niet eerlijk kunnen zijn richting onszelf en niet eerlijk kunnen zijn richting andere mensen in onze omgeving. En ik denk dat liefde is dus ook die moeilijke dingen eerlijk zijn, want daarmee voorkom je langdurig pijn. En, en dat is lastig, en, en, en, maar wel zo hard nodig, die eerlijkheid richting jezelf, maar ook richting mensen waar je omgeeft.
En echte liefde zijn juist die dingen zeggen, wetende dat je iemand anders pijn doet soms, dat dat kan gebeuren, of dat het moeilijk is om te ontvangen. Maar ik denk dat dat nodig is, en zeker als coach of iemand probeert te helpen wie tegen diepe thema's aanloopt, is het nodig om dus die spiegel door middel van die vorm van liefde ook te voor te houden. Anders kunnen ze zelf niet die stukken bij zichzelf spiegelen, die eerlijkheid bij zichzelf vinden, wat ze zo nodig hebben in dat proces.
Ik heb een aantal reviews die ook zeggen: "Ik vind Jonathan super irritant", of "heel eerlijk", of "af en toe zegt die dingen die ik totaal niet wil horen, maar altijd nodig". En, en, en dus ik, ik weet heel goed wat je bedoelt. Die rol is niet dat ik hem altijd graag speel, maar het is wel nodig soms voor iemands proces, en door dingen heen te gaan. En ik doe je liever nu pijn en om pijn te voorkomen, dan jou door te laten rommelen en uiteindelijk dat je nog meer pijn krijgt. En, en, en dat het voor mensen waar je van houdt, maar ook mensen waarmee ik werk, is dat ja een veel betere toekomstperspectief.
Ja, en kijk, wat, wat, wat het ook wel is: ik had gisteren een conversatie met iemand, en die had een keus gemaakt, weet je. En het ding is dit: we denken vaak dat dat het dan de grote beslissingen zijn waarin we van ons pad afraken, maar de realiteit is: het die 2 mm om ja te zeggen wanneer het eigenlijk nee moet zijn, of te denken: ah, ik weet het niet, ho, moet ik dit nou wel doen? En dan, en dat gevoel wegwuiven. En op een dag ben je dan ineens op een heel ander pad beland dat je denkt: wie the fuck ben ik hier geworden? Dit was helemaal niet de bedoeling. Maar het zijn al die kleine keuzes die dan maken.
Oh ja, het was voor mij van… Ik was ooit op… een fotograaf geweest voordat ik ging business coachen, met marketing bezig was, en ik had dat hele stuk niet meegenomen, wat eigenlijk super raar is achteraf gezien. Dus, en, en als kind deed ik mee aan voorleeswedstrijd. Ik, ik, ik weet nog dat ik in groep acht zat en dat ik me stoorde aan hoe andere kinderen de teksten voorlazen. Ik dacht: nee, je moet hier, hier moet de nadruk op, daar moet het over. Ik weet niet, dat is een soort dans. Ik kon het helemaal in mijn lijf voelen. Ik zit ook, nou, gewoon zo, en zo moet het gebracht worden. Dat, ik weet niet, was gewoon zo'n urge. Zo keek ik naar films.
Oh ja.
Nou ja, precies. Dus je voelt gewoon: ah nee, ik wil, mijn handen jeuken, ik wil hiermee aan de slag. Dat, dat, ik weet niet meer wat mijn punt was, maar dat, dat… Dat is… Ah ja, ik weet dat wel, wat mijn punt is: dat is het leven en de energie die tot je spreekt. Je zegt: ah, maar daar mag het naartoe.
Ja. Ja, wat ik, wat ik merk… Ik gebruik dit voorbeeld ook tijdens een training, als je heb over niet je pad wandelen en het verschil dat als je wel op je pad zit. Ik omschrijf het altijd alsof tussen twee slingertouwen zit.
Oh ja. En toen zei die persoon, ja, toen, toen zei die persoon: "Je zou me ook kunnen supporten." En toen zei ik: support komt soms ook in de vorm van iemand die gewoon recht in je gezicht zegt wat hij ervan vindt, en eerlijk is, het lef heeft om eerlijk te zijn, daarbij jij zelf jezelf nu kletskoek voorhoudt. En ga niet tegen mij zeggen dat ik je niet support als ik eerlijk ben. Want als ik altijd ja knik, is mijn nee niks waard. En andersom: als ik nooit nee zeg, is mijn ja ook niks waard. Als ik altijd achter je aan loop, kritiekloos, zonder zelf vragen te stellen, then, then what is this partnership, right? Wat, wat ik denk, dat de, de, de, de bereidheid om nee te zeggen ook de kwaliteit van je ja bepaalt, snap je?
“Want als ik altijd ja knik, is mijn nee niks waard. En andersom: als ik nooit nee zeg, is mijn ja ook niks waard.”
Anne▶ Luister naar dit moment (1:36:41)
Ja, die kwam uit jou tenen, en die voelde ik helemaal hier, zo, gewoon, hoe echt en zuiver die is.
Zeker. Ja. Dus dat is het level waarop ik met mensen wil connecten. En als je dat niet wil, dan, dan in…
Ik denk dat dat iemand juist fucking betrouwbaar maakt.
Ja.
Juist in trouweloos durven zijn, dat… Ja, of we gaan, we gaan eten, ik heb honger. En k… Om maar meteen met een quote te beginnen: imperfect is ook goed.
Ja.
We zijn net geswitcht van camera, omdat het hier echt zo overhit is, dat… Dat hebben jullie niet doorgehad, maar wij hebben vier keer gehad dat de camera overhit was en dat we moesten stoppen met filmen, lekker vol in gesprek. Maar dat is wat er gebeurt. Ik zei net tegen Marko, wie hier achter de camera zit te filmen, ik zeg: als er dingen verkeerd gaan, en hoe je daarmee omgaat, is alles zeggend over die persoon. En naast dat hij een dikke champ is, denk ik dat wij met de hitte en alles eromheen moeten we even improviseren, en dat doen we dus nu.
En we hadden het over onderwerp dat jij, hè, doorat van: hoe voelt het nou, hè? Of, of wat het met jou deed, om het woord artiest, en, en wat voor ruimte dat maakt, en dat je je eigen pad kon kiezen. En ik wilde een voorbeeld maken over wat ik merk als mensen niet helemaal op hun pad lopen, en dat een soort van metafoor wie ik vaak gebruik bij klanten. Deze gebruik ik ook in de training: alsof je tussen twee touwen hangt.
Oh ja.
En, en, en touw is, is de oude versie van jezelf, wat je gewend bent. En sommige mensen hangen daar met hebben en houden aan, en die denken: ik blijf bij deze versie. Maar vaak, als het, als je niet helemaal happy bent, dan, dan, dan swing je ook alvast naar een ander touw. En, en dan weet je dat het misschien anders kan, of je weet dat er iets niet klopt. En omdat je tussen die twee touwen hangt, dat is het punt waarbij mensen altijd niet helemaal happy en ongelukkig zijn. Je hebt niet helemaal gekozen voor het nieuwe touw, hè.
Ja.
Maar je houdt ook nog
Wie durft los te laten, vindt stilte. Anne vertelt over een uur huilen van bliss, een idee bij de open haard en de eenzaamheid die mensen niet zien.
▶ 1:39:40
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:39:40
vast aan het oude, omdat je nog niet zeker weet: kan en mag ik het loslaten, en wat moet ik loslaten? En, en wat gebeurt er als je lang aan touwen hangt? Dan zak je naar beneden, gaat het schuren.
Hm.
En dat, dat is dus een metafoor van: als je dus niet je pad loopt, dan, dan, dan hang je tussen die twee touwen. En dat is juist die depressie, dat is die burn-out, dat is het schuren, dat is het niet gelukkig zijn, dat is die frustratie, dat is die, al die gevoelens wie je voelt borrelen, omdat je ergens weet: I'm not aligned, ik loop niet op mijn pad. Ik ben niet happy in mijn werk, in mijn relatie, ik ben niet happy in mijn onderneming. Ik, en, en ik voel ergens dat het niet klopt, maar ik kan hem niet pangen, maar ik, we zit daar in die touw, en wat moet ik doen?
En ik weet niet of je dat merkte toen jij resoneerde bij het woord artiest, dat toen je volledig naar het woord artiest heen ging slingeren, dat, en, en dat is wat, wat ik denk wat je gedaan hebt, is dat het dan rust ontstaat. En dat is denk ik het meeste wat er gebeurt: de meeste mensen zijn niet happy omdat ze geen besluit nemen. En naar het nieuwe touw gaan is besluiten aan de ene kant het oude los te laten, wat je gewend bent, aan de andere kant volledig, ondanks de onbekende uitkomst, te gaan slingeren naar het nieuwe touw. En wat mensen bang voor zijn, gebeurt meestal niet, want ze zijn bang voor ruis, maar er komt juist stilte.
“En wat mensen bang voor zijn, gebeurt meestal niet, want ze zijn bang voor ruis, maar er komt juist stilte.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (1:41:01)
Ja, precies.
Een stilte van "het klopt". En was dat ook voor jou, toen je nou het touw van "hey, ik ben de kunstenaar, ik ben de artiest", toen je daarheen ging slingeren met onderneming, wie daar dan daarachter doorvolgde, en de, de stappen die je gemaakt hebt de laatste jaren?
Ja. Er zijn een paar momenten. Ik, ik heb na die, na die Human Design-reading die ik net even aanhaalde, en ik weet niet of die nog op de, op de opname staat, maar ik heb echt een uur zitten huilen. En, en niet van, van, van pijn, van verdriet, maar van bliss, van holy shit, natuurlijk.
Het zegt hoop over de struggle.
Ja. Het was gewoon alsof ik een deel van mezelf weer terugvond, of zo.
Oh ja, oh ja.
Het was gewoon een diepe herinnering die weer wakker werd, weet je wel. Dus dat is, dat was heel veelzeggend. Het vervolgens dan expressie aangegeven in mijn bedrijf, en hoe doe ik dat dan, en hoe geef ik daar dan woorden aan, en, en hoe vertaal ik dat dan naar een aanbod, en weet ik veel wat allemaal, en dat heeft echt nog wel even geduurd, hè. Dus weten wat het is versus het ten volle uiten naar buiten toe, dat, dat, dat zijn nog twee verschillende dingen.
Maar, en daarin denk ik dat we ook onze spoor van enthousiasme of spoor van nieuwsgierigheid mogen volgen. Want ik weet nog dat ik, en dat, dat doe ik nu heel bewust, voorheen deed ik dat niet heel bewust, dat ik dan zei: oké, hoe ziet het er dan uit? Als ik me als artiest en kunstenaar, wat voor mij nog wel twee verschillende dingen zijn, maar oké, hoe, als ik dan, als ik mijn hele marketing- en communicatie- en strategieachtergrond opnieuw ga uitvinden als marketeer, of als, als artiest en kunstenaar, hoe ziet het er dan uit? Laat het me zien. Misschien weet ik het niet. Misschien is er een idee en een concept, iets wat ik he… helemaal niet kan bedenken nu.
Misschien moet ik het ook niet bedenken hoe het eruitziet, want dan ga ik weer uit van wat ik al ken. Misschien moet het beste mij maar kiezen.
Hm.
Hè, Paul de Blot, die man, die leeft dan niet meer, maar die was hoogleraar bedrijfsspiritualiteit, en die heeft volgens mij ooit zo'n quote genoemd: "Ik kies niet het beste, het beste kiest mij." En als je dat doortrekt, dan zeg je dus eigenlijk: oké, ik kan met mijn kleine, beperkte menselijke mind helemaal niet bedenken wat het moet zijn. Er zijn mogelijkheden die ik me nu nog helemaal niet kan voorstellen, maar ik stel me wel voor dat er ergens in dit hele veld, in deze freaking universe, iets is wat het beter weet dan ik. Let me see it, show me.
Dat, en dat heeft mij gebracht op… Het grappige is: als je dat doet en je stelt je dus open voor het wonder van het leven zelf, dat is wat ik zeg, hè. Iemand vraagt aan mij soms van: wat inspireert je wel? Het leven zelf. Cocreatie met het leven zelf. En nou, laat het me maar zien. En dan, dan kan het leven je ook dingen brengen, situaties brengen, mensen brengen, ideeën brengen. En misschien activeer je slechts je reticular activation system, hè. Maar dat, dat komt dan op je pad.
▶ Moment uit de aflevering, 1:44:37
Dus om een voorbeeld te geven: eind dat jaar, 2020, zit ik met Miriam Hegger, vriendin van mij, zit ik op de, op de bank bij mij thuis, waar ik toen woonde, voor de open haard. En we hebben sushi besteld, de haard staat aan, knippert zo lekker, en we zijn zo een beetje aan het mijmeren. En zijn ze aan het vertellen, ze zeggen: "Ja kar, waarom heb je eigenlijk die podcast van jou…" Ik had ooit een motivational speaking-achtige podcast. "Waarom heb je die eigenlijk offline gehaald?" Ik zeg: "Ja, ik voel het helemaal niet meer. Ik voel zo geforceerd, en ik was mezelf heel erg aan het bewijzen dat…"
En even later in het gesprek zegt ze: "Maar weet je wel wat de kansen zijn van podcast?" En zegt: "Ik vind jou echt fantastisch om naar te luisteren." Oké, oké, als jij iets zegt van: je doet best wel wat met podcasten. Maar ik had het eigenlijk afgeschreven, omdat ik het zelf niet goed genoeg mee vond of zo, dat ik het nou goed… En ik weet niet wat er in dat gesprek gebeurde, maar op ineens… Oh ja, ik weet het wel trouwens. Zij zei, want ik, ik, het was corona en wij konden natuurlijk niks, en ergens in dat gesprek ontstond er iets waardoor ik zei: "Ik zou eigenlijk…" Hè, als je dit gaat zeggen, dan moet je opletten wat er daarna gezegd wil worden.
Daarom reageer ik ook zo. "Ik zou eigenlijk…" En ik ken hem vanuit eigen ervaring.
Ja, precies. "Ik zou eigenlijk de ervaring die ik mensen geef op het podium in een event, dat zou ik eigenlijk willen vertalen naar audio."
Hm.
Dat je je oortjes indoet en je sluit je ogen en je even afsluit van de wereld om je heen en weer even naar jezelf keert. Beelden door middel van geluid en gevoelens door middel van geluid creëren, bijvoorbeeld. Eigenlijk een, een nieuwe wereld scheppend, al luisterend.
Ja, fantastisch.
Ping pong, ping pong, ping pong, ping pong. Ineens denk ik: waarom doe ik dat eigenlijk gewoon niet? Dus ik had ineens zo'n idee van: oh wow, dat zou eigenlijk heel vet zijn om dat te doen. Dan ga ik gewoon mijn motivational speaking, mijn storytelling, de audio-effect, de soundeffect, de muziek, mijn liefde voor muziek, ga ik allemaal in één gieten. En toen werd het idee voor Preachings by Q geboren.
Ik heb… Nou, als ik, als je mij 10 minuten later direct al dingen in beweging aan het zetten bent, dan weet je dat het een divine force is die je gidst. Ik, ik, mijn broer, die is not benen altijd, jarenlang artiest geweest, heeft heel veel sound engineering en audioproducties gedaan. Ik zeg: "Thijs, ik heb echt supervet idee. Ik wil dit gaan doen." Dat, twee maanden later was Preachings by Q, werd gelanceerd. Ik zei altijd: ik ben niet, ik ben, hè, van het spreken, ik ben een eigenlijk een stiekem een predikant, maar dan niet volgens de dogmatische beperkingen die, die veel geïnstitutionaliseerde religie, religies hebben. Ik wil juist mensen zelf empoweren, en als ik daar dan bij wil dragen, dan is dat, dan vind ik dat vet.
Maar lang verhaal kort: die, die audio's zijn daar in dat moment geboren. Ik heb de visioenen die ik in 2019 had, heb ik opgenomen in audio, en hij heeft daar ook een waanzinnige… Ja, je hebt ze wel eens gehoord, denk ik, hè? Ze staan ook op Spotify. De "A Message to Change the World", het visioen van die dieren, die had hij opgenomen. Ik had hem opgenomen bij hem in de studio, en ik was klaar met spreken, en ik, ik zag aan mijn broer, hij heeft er nooit wat van gezegd, maar ik zag aan hem dat het hem, dat het echt iets in zijn wezen deed. Hij heeft dat nooit uitgesproken, maar ik voelde het, dat gewoon, hè.
Ben je er nog steeds? Geweldig, want als je nu op de volgknop drukt, dan kun je ook bij de volgende aflevering weer een heerlijk interview bekijken en luisteren.
En toen heeft hij er vervolgens… Hij heeft daar ook weer muziek bij gekozen, en ik heb natuurlijk verteld van: nou, dit is mijn idee bij die audioproductie. En toen ik de eerste, de eerste raw edits, zeg maar, kreeg, voor het eerst, ik zat op de bank, en volgens mij heeft Tim het zelfs nog gefilmd, van: ik ben benieuwd hoe jij reageert. En ik heb, ik heb echt zitten janken als klein kind, wauw, omdat ik, omdat ik zo voelde van: Jezus, dit is, dit is, dit is wat ik wil doen.
En hij had het ook, het was ook een cocreatie met hem, en ik had het ook met niemand anders willen doen, met mijn broer dit, dit project aanvliegen. Ik dacht: ja, dit is, dit is echt serieus waar. Als ik dood g… ga je die gaan… Deze mag je doen, deze mag je doen. Maar serie… Ik, dat is één van de weinige dingen waarvan ik nu nog steeds voel: fuck yes, dit, dit klopt voor mij, weet je wel.
Zo fijn, hè.
Ja, dat is lekker.
Zie je daar je…
Ja, dat is, weet ik veel, dat, this is why I'm here. Dit soort dingen maken waarin er, hè, allerlei dingen samenkomen, dat, en dan, dan is het dus thuiskomen.
Ja, en de grap is: ik had gisteren, stond ik bij Veronique op het podium even. En nou, en ik weet niet of jij dat nog gezien hebt, maar er was een scène waarin wat mensen podium op moesten, en iemand zei later, want Veronique gaf aan iedereen eigenlijk aan waarom ze tof vond dat dat klant waren bij haar, en er was iemand die later tegen me zei van: "Oh, waarom pakt hij je niet even je moment?" En ik dacht: nou ja, om eerlijk te zijn, ik voel helemaal niet de behoefte om dingen te claimen. Als ik het moet claimen, was het nooit van mij.
Hm.
Ik hoef het alleen maar in te nemen, en ik heb niks te bewijzen, want ik weet donders goed wie ik ben. Dus waarom, waarom moet ik aan iedereen laten weten?
Nee, ik denk dat de één van de grootste eigenschappen wat een, een, een mens, en sowieso ook een goede leider maakt, is nederigheid.
Ja.
En, en de bereidheid om te leren van andere mensen, de bereidheid om jezelf niet groter te maken dan andere mensen, en ook inzien dat je niet alles weet, dat je niet alleen maar de beste bent. En, en ik denk dat daarin, met jou voorbeeld van claimen…
Ik hoef gewoon daar te staan, en als het om mij gaat, pak ik hem wel.
Ja.
En als het niet om mij gaat, waarom moet ik hem dan pakken? Ja, ik heb die behoefte helemaal niet meer.
Nee.
Wat niet wil zeggen dat ik niet, dat ik het niet fantastisch vinden om het wel te doen, hè. Want soms is het super passend, maar nee.
Ja, nee, maar ik vind het, ik vind het voorbeeld, en, en, en ik vind het zo mooi dat je van die letterlijk weer constant van die mooie voorbeelden aanhaalt om een gevoel of een essentie eruit te halen. Fantastisch trouwens. Dus dat ga, dat, dat zegt weer een hoop over: hoe breng je dingen over? En dat je dat zelf ook constant weer doet, waardoor je mij en waarschijnlijk de luisteraar, en degene wie dus ook kijkt, absoluut meeneemt. Dat kan niet anders.
Ik wil ook even een, een, een andere sprongetje maken. Want als ik jou hoor, zie ik gewoon het verschil van dat je zegt: ik liep niet helemaal op mijn pad, en totdat ik dit ging doen, en wat Preachings by Q, wat daaruit kwam, en hoe groot dat verschil was, en wat dat met jou heeft gedaan, en hoe je hier vandaag de dag ziet, is die transformatie ook evident. En je persoonlijk, en daardoor dus, hè, je buitenwereld reflectie van je, van je binnenwereld, ook zakelijk gezien zien.
Ik wil een heel mooi gedicht aan je voorlezen, maar die gedicht wil ik inleiden met een vraag wie eigenlijk daar een beetje op slaat. En, en, en tijdens elke podcast wil ik een, een gedicht wie slaat op de spreker, of hoe ik die zie, of slaat op thema wat ze belangrijk vinden. Wat zijn moeilijke dingen waar je soms doorheen gaat, wat mensen niet zien?
Hm. Dat is een vraag die je… Wa… Wil je al dat ik antwoord geef, of ga je eerst…
Oké.
Eenzaamheid.
Ja.
Ja, ik kan me echt totaal onbegrepen en, en alleen voelen soms.
Ja.
Dat ik denk: oh, mensen snappen echt helemaal geen reet van me. Of, ja, zijn ook niet zoveel mensen. Het is niet dat ik mensen niet toelaat. Dat heb ik, ik heb denk ik tot bij eerste 30 jaar van mijn leven maar heel selectief echt mensen kunnen toelaten en kunnen ontvangen. Dat heb ik niet meer zo, ik kan mensen wel toelaten, maar ik ben wel selectief geworden in wie ik nog toelaat. En daarom was het ook zo verrijkend om mezelf te leren kennen, want daardoor kon ik het verschil zien tussen alleen en, en eenzaam zijn.
En soms voel ik me meer eenzaam in gezelschap dan wanneer ik alleen in mijn eigen kamer zit. Ik voel me vaak meer eenzaam in gezelschappen, omdat ik denk: ja, je hebt echt geen flauw idee. Je, je zegt dat je me snapt, maar ik zie aan je energie, en ik lees je natuurlijk gewoon, dat, ja, je, je pakt het helemaal niet. En dat is oké. Maar ik heb dan heel erg de behoefte om mensen op een bepaalde diepte of zo te, te, te ontmoeten, en dat, ja, dat lukt niet altijd. Dus dat is wel eens jammer.
“En soms voel ik me meer eenzaam in gezelschap dan wanneer ik alleen in mijn eigen kamer zit.”
Anne▶ Luister naar dit moment (1:54:13)
Ja. En als je dan hebt over de zwaarte van die eenzaamheid, vergeleken de allereerste keer en hoe je er nu mee omgaat, zie je daar ook een verschil? Wat is de dramaversie van Anne wie eenzaam is?
Vroeger was het: "Oh, niemand begrijpt me." En soms kan ik dat nu nog wel hebben, maar er is zoveel joy in het leven. Ik bedoel, het, het, het hoeft ook niet allemaal opgevuld te worden met anderen, zeg maar. Ik, ik kan echt perfect gelukkig zijn als ik boven op mijn kantoor zit en ik zit dan een uur naar, naar buiten te staren. En niet iedereen begrijpt dat, dat hoeft ook helemaal niet. Of gewoon dat soms, dan loop ik een meentje in de stad, of dan zit ik, ga ik, ga ik alleen uit eten, en dan zie je mensen: "Oh, ben je, komt er nog zo…" "Nee, is just me." En dan mensen denken echt: huh?
De kunst van het, kunst van het, het kunst van alleen kunnen zijn is een, is niet voor niks een kunst.
Ja, het is een kunst. Ja, en, en ik zeg niet dat het altijd, hè, maar… Ja, het…
Knippen het eruit, of laat het gewoon lekker lopen.
Oké, ja.
En ja, eenzaamheid ziet waar ik wel heel erg mee kan identificeren. Dus ik, ik, ik… Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen versie daarvan. En, en waarom ik die vraag stelde, is: ik heb een, een prachtige quote van Maya Angelou.
Oh.
En die heeft zoveel mooie poëten geschreven, die heel sterk was. Deze heet Still I Rise.
Ja, oh ja, die is mooi. Ik ken hem.
Amen. Fuck yes. Prachtig. Oh, dat is zo mooi, zo mooi, zo mooi.
En ik zat te zoeken naar een gedicht wat bij jou paste, en ik had er eerst één gevonden, en toen gisteravond vond ik er nog één, en dacht ik: ja, dit is hoe ik jou zie, hoe jij inspireert, wat je bij anderen doet, en hoe je ook in het leven staat. En dat is denk ik die, die leider wat we ook constant hebben besproken. En daarom ook van: ja, je kunt iets overkomen, maar je staat weer op. Je staat weer op, en je staat weer op, en je gaat. En ik denk dat je succesvol in het geluk, in de liefde, in je business, in je eigen geluk alleen maar kan doen als je steeds maar weer opnieuw opstaat, hè.
En ik denk dat het zo pakkend is als je steeds weer kan opstaan. En natuurlijk lukt dat niet altijd, en vandaar ook de vraag van: ja, waar struggle je mee waar andere mensen niet mee struggelen? Ook na die eenzaam sta je wel weer op, ga je weer een les erin vinden, en nu zelfs heb je daar zelfs weer een manier in gevonden, wat Still I… En als je dan daarover hebt, en over mensen die dat lastig vinden: waarom is het dan toch oké om je eigen pad te bewandelen? Waarom is het oké om je eigen pad te bewandelen, met het quote in je achterhoofd, met het gedicht in je ach… achterhoofd?
Ik voel het… Als het, het raakt me ook als ik het zeg: dat wij… Ik heb wel dit leven gekregen, snap je. Zo, ho, en m… to het stukje over de, de gift of my grandparents of zoiets, die ancestors, g…
Ancestors.
Ja, dat was het. Hoord dat… En ik denk ook dat het de biggest joy is
Over eigenzinnigheid, creativiteit als geboorte geven en maken omdat het klopt in plaats van omdat het scoort. Tot slot: waar Anne trots op is en wat liefde voor haar betekent.
▶ 2:01:39
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 2:01:39
Gewoon, want het is… We gaan nu heel erg de diepte in en soms kan dat misschien ook zwaar voelen, maar het is echt super, het is gewoon ook hartstikke leuk en en F en en en en joy. En ik bedoel, als jij wil doen wat wat iedereen van je verwacht, go ahead, maar ik ga doen waar ik zin in heb. En als je daar wil spelen, dan ben ik daar, en dan trek anders maar lekker je plan. Maar dat ik… Ik denk dat dat zal zeggen, het is, ja, ik ik ik ik ben, het schijnt vanuit Human dat ik nogal wired ben om mijn eigen pad te volgen.
Hm. Dus dat dat, nou, ik voel me geen rebel om te schoppen, maar ik ben wel eigenzinnig. En ja, ik heb, dit is een grappige jeugdherinneringen. Ik weet nog dat dat we… Ik zat in groep vijf en we kregen de opdracht, we moesten antwoord geven op een op een vraag: "Zou je het leuk vinden om postboden te zijn?" Ja, dat is de hele… er komt, er komt heel gek, je komt… Ja, er komt een punt. En en nou, er was iemand die zijn hand op had gestoken en die zei zoiets van: "Nee, ik hou er niet van om mijn werk te doen in de regen en ik hou ook niet van sorteren." En en oké, dus de, de meester zei zo richting de klas: "Nou, dan is dat wat we opschrijven."
En ik zit zo om me heen te kijken. Ik denk: ben ik nou gek? Waarom schrijft iedereen dat op? En ik heb het, u, ik zag op een gegeven moment iedereen om me heen. Ik denk: nou, dan zal ik me opschrijven. Maar iets in mij zei: nee, dat klopt helemaal niet van mij. D-, dus dit is, dit is mijn fascinatie hè, van: als kind hebben we het eigenlijk al allemaal al in ons. De wijsheid is inherent aanwezig, zoals een, een zaadje hè, uit een eikel gr- een eikenboom. Dat is mijn verwondering.
Ik geloof ook dat dat in ons mensen zit en dat we inherent aan, aan, van nature zit het al allemaal in ons. Alleen we moeten ons bewust worden daarvan en we hebben daar keuzes in te maken en daarna te gaan leven. Het is vaak helemaal niet dat we niet weten wie we zijn. Het is vaak helemaal niet dat we niet weten wat ons pad is. We hebben het niet omarmd. We hebben er niet voor gekozen. We hebben er niet voor besloten. En dit is niet aangemoedigd door je familiesysteem en de omgeving.
“Het is vaak helemaal niet dat we niet weten wie we zijn. Het is vaak helemaal niet dat we niet weten wat ons pad is. We hebben het niet omarmd.”
Anne▶ Luister naar dit moment (2:03:58)
True.
Dus de, de omgeving hè, nature en nurture, de combinatie tussen de twee.
En je kopt hem eigenlijk al heel mooi in, want hij slaat heel mooi aan op de volgende vraag. Want ik ben van mening dat namelijk creativiteit en zelfexpressie hand in hand samen met elkaar gaan. En want ja, als je bang bent om jezelf te laten zien, dan ga je ook niet, dan is de kans groot dat je creatieve ideeën niet met de wereld deelt. En sommige mensen vinden dat heel lastig.
Jij laat constant kan zien dat jij daar heel goed in bent, van: "Hey, dit is ook wie ik ben. Mijn kunst is wie ik ben. Het gaat hand in hand samen hier. Hallo wereld, schiet mijn ideeën maar neer, maar dit is mijn essentie, en kom maar op." Wat is jouw advies voor mensen wie, wie, wie, wie dit toch lastig vinden, wie niet hun kunst de wereld in in durven gooien? Of dus, met andere woorden, zichzelf de wereld niet in kunnen gooien. Wat z- zou je hun adviseren?
Ik las gister een quote, of was eergisteren, maar maakt niet uit. En die is eigenlijk, dat zegt het allemaal. Volgens mij is dit een gesprek tussen Pharrell Williams en nog iemand anders, ik zou op moeten zoeken, maar die zei zoiets tegen die, ik denk dat ze een protégé was, maar I don't know, dat vul ik nu in. En die zei zoiets als: "Wees zo uniek en zo verschrikkelijk jezelf dat niemand haar nog wat van kan vinden." You like it, like, maar je kan er niks meer van vinden, want dit, dit klopt voor jou. Hm. Strik eromheen, niks meer aan doen.
Mooi.
Dit is hem, ja, ja. En dat zeg ik nu natuurlijk heel makkelijk, ik heb daar inmiddels soort van mijn weg in gevonden, en in de praktijk is dat natuurlijk niet altijd even makkelijk, zeker niet businesswise. De kunst is ook, dit is makkelijk gezegd, je moet feitelijk leren om niet te weten. Leren om alles wat je denkt dat je bent, hoe het, dat je denkt hoe het moet zijn, dat je denkt waar het aan moet voldoen, dat je denkt wat de beste uitkomst is, dat allemaal los te laten en te zeggen: showy.
Dat is de essentie voor mij van, van creativiteit. Wat dus iets anders is dan craftmanship, waarin we het hebben over: "Oh, je hebt een leuk plaatje geplakt. Oh, je kan goed schilderen. Oh, je kan goed tekenen." Daar gaat het voor mij helemaal niet om. Nee, het gaat me over geboorte geven, figuurlijk gezien, aan wat er door jou, door jou gecreëerd wil worden, in de breedste zin van het woord. Dat kunnen ideeën zijn, dat kunnen woorden zijn, dat kan, kan een bedrijf zijn. Ja, dat kan ook een kind zijn, dat kan prachtige kunst zijn in de zin van schilderijen, whatever.
Ja, ja.
Maar je moet je, en daar ben ik heel goed in geworden, in ontvankelijk zijn.
Ik, ik benoemde deze quote ook bij de aflevering 1 van mij. Was die van Brené Brown. Ik deelde met Jessica van Duren toen ook deze quote, zij is ook echt een en fantastisch: kunst is de echte essentie van jezelf. En dat is eigenlijk de, het enige wat je achterlaat in de wereld. Als je je kunst achterlaat, is dat de puurste vorm van jezelf achterlaten in deze wereld. En als je het hebt over nalatenschap, er is bijna niks zo persoonlijk dan jou versie van kunst.
“Als je je kunst achterlaat, is dat de puurste vorm van jezelf achterlaten in deze wereld.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (2:07:39)
Dus of het nou dat je aan het dansen bent, aan het zingen, al dat is wat expressie is, van woorden, gedichten, manier hoe je praat, hoe goed jij kan, ben je een timmerman, hoe goed je naar huis kan timmeren, wat het ook is, dat is jouw legacy, als je helemaal in lijn leeft en dat durft te volgen. En ik heb twee quotes die daarin heel erg op aansluiten. Het doel hè, één is van Aristoteles, is: "Het doel van kunst is niet het uiterlijk van dingen weer te geven, maar het innerlijk. Dat is de echte werkelijkheid."
Ja, precies.
En van Lawrence Harb: "Kunst is een impressie van een expressie." Ja, en ja, durf je jezelf te expresser? En of nou moderne kunst is of wat dan ook, en wat iemand anders daar dan ook van vindt, kunst is op je, het is gewoon een expressie van iemand zijns wezen. Hm. En hoe meer je dat durft, hoe meer dat jij jezelf durft te laten zien aan de wereld, hoe gek dat misschien ook is. En dat is waar weer terug slaat op wat voorw-, denk ik, zegt.
En ja, wat nou als je als mens zo leeft?
Ja.
En zo onderneemt en zo risico durft te nemen, wel, weet je wel, en en en. Maar het is zo simpel als: een jongen is verliefd op een meisje en ik expresse mijn gevoelens. Het is zo simpel als: jij doet me pijn en ik durf mijn grenzen aan te geven. Het is: ik heb een fantastisch idee op een bank met de sushi en een open haard, helemaal geweldig, hoe je dat beeld hebt gestretcht, en het komt, en twee maanden later is het daar. Het is een expressie van iets wat daar binnenkomt en wat vandaan, en en en je ziet wat het met je deed.
Ja. Als je jezelf bent. En het ultieme geluk in mijn optiek is als we zelf ons eigen pad kunnen bewandelen, en die expressie en en in al ons vormen van hun leven, zonder dat het altijd hoeft ter kost hoeft te gaan van andere mensen. Want ik denk dat het versterkend werkt als we daar ruimte voor elkaar maken. Want ik heb, zeg niet van: het draait alleen maar om jou en expresseer jezelf. Maar ik denk wel: hoe dichter je bij jezelf bent, hoe meer dat toewerkt aan gelukkig in het leven SJL staan. En ik denk dat er niks mooi is.
Absoluut.
Het, ja, hij z-, echt, je zegt heel veel en het was mooi. En heb ik misschien een idee om het veilig te doen: hebben we nu 30 minuten mooi beeldmateriaal, stop ik hem, dan jouw reactie op expressie, want hij heel veel ding gedeeld.
Ja, ja, dat is goed. Top, top, top.
Ja, ik zag je al een beet- zijn geswitcht van de derde camera, en we waren midden in een interm-, en Anne had wat moois te delen. En laten we gewoon lekker echt zijn, ja. Dus de derde camera, om overhitting te voorkomen.
Ja, en dat is al te laat, want ik denk dat we allemaal een zonnesteek hebben, zoals je ziet. Het is zo, dat verklaart de gekte een beetje, ook op jou oude als.
Ja, en j- soms op jou, soms. Ja, ik, ik ben geen Piet Paulusma, ik ben geen Piet Paulusma, maar oh nee, nee. Dus we hadden net even een mooi gesprek over: maak je nou voor je volgers of maak je nou omdat jij iets wil vertellen, hè? Het is een belangrijke distinctie.
Ik las laatst iemand die zei van: als jij alleen maar aan het maken bent voor je volgers, ja, dan zijn het toch niet je volgers, dat zijn het mensen die iets van je willen horen. En en het ding is, het is voor mij heel actueel en daarom resoneerde het. Ik had, h-, ik vertelde net van met preachings bij cues en mensen mij gaan kennen, leren kennen om de motivational speaking met die sound experiences. En op een gegeven moment was ik, nou, anderhalf jaar terug, was ik op een, een business event en iemand zei tegen mij: "Oh ja, mensen volgen jou natuurlijk omdat je altijd van die, ja, bijzondere dingen doet, kunstzinnige dingen doet."
En ik dacht ineens: ah shit, vane, zo van… Ik heb dat, dat, ik begon ineens daar een enorme druk in te voelen, van: oh ja, nu kennen ze me om deze reden, dus moet ik nu om deze reden x, y, z gaan vertellen. Ze kennen me nu vanwege dit format, dus ik moet dit format hanteren. En ik ben die shit gewoon zat. Ik ben die shit beu. Ik wil gewoon dingen vertellen, en en als je het niet aan staat, dan ga je maar ergens anders naartoe. En, maar serieus, en niet vanuit, maar gewoon vanuit: als je niet voorbij de vorm kan kijken.
Dus één van de dingen die ik ga doen, jij hebt nu wel primeur trouwens: ik ben bezig met een andere podcast die exact de opposite is of wat ik eerder heb gedaan. Dus niet geproduceerd, niet geëdit, niet perfect, niet ieder uhtje, slikje, ademdingetje eruit. Gewoon volledig rauw, volledig ongecensureerd, volledig ongefilterd, volledig onges-, van: wat wil er door mij gebracht worden, in plaats van: wat willen mensen altijd van mij horen? Want dat, dat maakt ook dat het een trucje wordt, en dat is, dat is tegenovergestelde van authenticiteit. Dus dat klopt niet voor mij.
Dan is het gewoon… Ja, en dat mag een keuze zijn hè, om gewoon vanuit business o spana te kijken, maar ik wil dingen maken. Ik voel me meer kunstenaar dan, dan dat ik ga praten omdat ik weet dat mensen dat van me wil horen. Want dan ben ik niet meer vrij, dan ben ik niet meer… Dat voelt niet waarachtig.
Ik denk dat het perfecte voorbeeld is, ik denk dat het perfecte voorbeeld is, ik moet nog even wennen aan die mic, waar we eigenlijk het laatste stukje mee afsloten, van zelfexpressie, en daarmee wat belangrijk is om daarin ook in je business, maar ook in je content, ook in hoe je jezelf uitstraalt, om daar constant op belet te zijn, van: waarom doe je de dingen wie je doet? En daarin denk ik dat het heel krachtig is om jezelf weer opnieuw uit te dagen, om weer opnieuw weer terug te gaan, zodat je weer niet van het pad afgaat, maar juist het pad bewandelt wat je heel graag wilt.
En ik moet dan heel erg denken aan een voorbeeld van bijvoorbeeld BN'ers en bekende mensen. En we had het helemaal op het begin van de podcast, hadden we over identiteit en dat mensen zo vasthouden aan identiteit, en en en vroeger praat ik ook heel veel over hokjes. Mensen vinden het fijn als een ander persoon in een hokje kunnen stoppen. Dat is niet voor jou, maar dat is voor die mensen. Dus, dus het is heel fijn om te weten. Bijvoorbeeld hè, vroeger gaf ik het voorbeeld van: Jonathan is die gekke drukke Jonathan, en omdat hij alleen maar gek en jolig is, is hij niet diepzinnig, kan hij niet serieus zijn. Dat is iets waar ik vroeger bijvoorbeeld heel erg tegenaan loopt.
Maar als je het dan hebt over BN'ers die dan bekend staan om iets, iedereen is het gewend, en in één keer wordt het bijvoorbeeld DJ, of in één keer gaan ze iets heel anders doen, en en en daar wordt dan van alles van gevonden. Maar het zijn die mensen wie de volgers, wie hun in een hokje willen plaatsen, omdat het voor hun gemakkelijk is, van: ik ken jou zo, ik ken jou met die identiteit, dus blijf alsjeblieft hetzelfde te doen, want anders wordt het ingewikkeld voor mij. Ik volg jou voor dat. En nu ben je opeens DJ. En wat je dan vaak ziet is: oh, d-, hè, die doet dan de DJ ernaast.
Maar het mooie is aan dit, en en en dat is ook een vorm van zelfexpressie. Zelfexpressie hoeft niet één passie te zijn. Je kunt fucking multi passionate zijn, fucking goed zijn in meerdere dingen, en waarom zou je dat niet kunnen laten zien? En en het is vaak de buitenwereld wie het lastig vinden als iemand multipassionate is of goed is in heel veel dingen, omdat dat, dat niet altijd samen gaat. Maar ik denk dat, en daarom denk ik dat dit ook weer heel krachtig is, door jezelf te zijn. Maar op een andere manier is het voor andere mensen wennen, maar voor jou is het gewoon natuurlijk.
▶ Moment uit de aflevering, 2:16:00
Wat een mooi voorbeeld is in hoe je het ook zakelijk kan zien, want we hebben het nu vooral over persoonlijke ontwikkeling en creativiteit gehad. Ik heb, wanneer was het, vorig jaar heb ik een… Ja, was vorig jaar. Ja, vorig jaar heb ik een documentaire opgenomen, en die staan nog steeds online trouwens. En ik had daar een, een, een, een video maker bij betrokken, super goede gast, leuke samenwerking. En ik heb tijdens het proces ongeveer de helft van de video opnieuw laten schieten. Als… Ik heb er ook een hele, heel apart interview over gehad, waarom dat was. En dit pinpoint eigenlijk wel heel goed… Ja, ik wil daar wel een punt over maken. Ik ga het zo zeggen.
Want wij hadden van tevoren helemaal gescript: oké, welke verhalen moeten er… Want doel van die documentaire was in de basis: oké, we, we, we willen een aantal dingen in de marketing automation een plek geven, en video is een mooi onderdeel daarvan, dan gaan we andere kanten kunnen we belichten, 't goed voor lead generatie, blab blab bla. En in dat gesprek, of tijdens de productie, kwam op een gegeven moment een fase waarin we dus, dus de video helemaal, alles was uitgeschreven: oké, dit moet erin, dat moet erin, zus moet erin. Oh, die laag moeten we ook nog meenemen.
En ik, ik kreeg dat product terug, dus de eerste edit. Ik zat daar naar te kijken en ik dacht: ik voel je niet. Hm. Over mezelf hè. En de strategie spatte ervanaf. Het was zo geforceerd, ah, dat ik er gewoon awkward van werd. En ik had een discussie met Tony, die die video productie leidde, zeg maar. En toen zei hij: "Ja, ja, ja, maar de tekst moet er goed opstaan." Ik zeg: "Nee, Tony. Nee, het verhaal moet uit de verf komen en je moet mijn energie voelen." Hè, daar gaat het over, niet over…
Want de kijker gaat ook niet zitten en denken: "Nou ja, hier, dus, de, de, de rock bottom scène, dit is dat, oh, hier is ze likeable, oh, hier is, laat ze haar autoriteit zien." Gadverdamme. Ik wil, ik wil die dingen niet maken omdat ze goed scoren. Ik wil het maken omdat het klopt. Voel je het verschil? En natuurlijk mag het goed scoren, maar ik, ik geloof ook in een tijd waarin we zo ontzettend de hele tijd, ja, bespeeld worden, hm, en AI de meest perfecte maar inwisselbare informatie geeft, dat we juist veel meer op energie gaan kopen en op iemands personality en op iemands zienswijze, want dat kun je namelijk niet door AI genereren.
“ik wil die dingen niet maken omdat ze goed scoren. Ik wil het maken omdat het klopt.”
Anne▶ Luister naar dit moment (2:19:10)
Dus ik denk dat het alleen maar belangrijker wordt dat we meer naar onszelf gaan kijken en echt zuiver onze eigen perspectieven gaan delen. Niet wat mensen willen horen, maar staan voor onze waarheid.
Mooi, ja. Dat… wat wou ik daarover kwijt?
Ik denk, maakt niet uit wat je kwijt was, is, is de meest… Dat is, en en dat is weer de rode draad. Dat is weer de rode…
Hou jij hem even vast? Ik heb een lamme arm.
Jij.
Nee, ik denk dat dat de rode draad is, en wat dan hier een beetje boven komt, ook gewoon, weet je wel: durf jezelf toe te staan om gewoon lekker jezelf te zijn, in welke hoedanigheid dat is, en zonder wat dat er ook van vindt. En durf je dat zakelijk ook te doen? Durf je die risico te nemen om afgewezen te worden van wie je bent, en en en volledig te kiezen voor jezelf, ook al is het misschien zakelijk gezien niet een succes? En en hoe, en en de balans en de scheidslijn ertussen.
Want er moet natuurlijk wel geld verdiend worden, maar hoe kun je de combinatie van jezelf vinden en en strategisch zakelijk slim zijn? En hoe dichter je daarbij zit, hoe fijn het denk ik ook ondernemen is. Anders is het altijd een spel, en prima als je dat doet en en heel veel geld verdient, prima, maar uiteindelijk kom je dan weer terug op een strategie en nog meer leegte, omdat je dus niet jezelf erin kan stoppen. En ja, dan raak je alleen maar elke dag
van jouw eigen pad weer. En dan ben je weer een groot deel van je leven alleen maar bezig met: wat verwacht de volger, wat verwacht mensen, wat verwacht de strategie, wat is handig, wat moeten we doen? Uiteindelijk gaat iedereen aan op verbinding met zichzelf en verbinding met een ander, en geen één AI kan daar tegenop. Niemand kan dat. Dat is onmiskenbaar. En en en als je die verbinding met jezelf kan maken, is er de kans nog groter dat je verbinding met anderen kan maken. Maar dat is het echte leven en dat is het echte geluk en dat is het echte ondernemen. Dat is de essentie van, van alles.
En dan kom je weer terug naar de natuur. Natuur is, is gewoon in verbinding met de wortels, met alles, met de wind, is in verbinding met, met, met het, het is part of the ecosystem. Het is onderdeel van… En als je verbinding bent, ben je onderdeel van elkaar. Als je verbinding bent met jezelf, ben je verbinding met onderdeel van jezelf. En en hoofd, brein, hart, maag, hè, je, je drie breinen wat je hebt, al die shit is in verbinding met elkaar, hè. Ik probeerde hem te maken, maar ik sloeg hem even de plank mis, maar dit is die verbinding. Het is de, de, de, de Anne de, hm, de, deze.
Ja, met de ma erbij.
Ja, ik, ik, ik wil, ik… komen langzaam tegen aan het einde aan, en ik wil, ik wil je nog twee vragen stellen. Als je dan kijkt naar alles wat je gedaan hebt, waar ben jij het meest trots op?
Goede vraag. Ik denk… Nee, ik weet dat ik thuis ben bij mezelf.
Hm.
En dat ik daar stevig sta en dat ik blij ben met wat ik daar zie. Ongeacht wat er op me afkomt. Dat die voel ik zo.
Ja. Blij ben wat ik daar zie.
Ja. Raakt het je?
Ja. Ik denk, ik denk dat heel veel problemen gemaakt worden van de tegenovergestelde van die zin. Hoe minder blij je bent met je zelf, hoe raarder sprongen je gaat maken, op een destructieve manier, waarmee je jezelf en of de buitenwereld en mensen die omgeving kapot maakt. Het tegenovergestelde is dus ook waar. Dus als je naar jezelf, en dat is vanuit eigen ervaring van, Jonathan vindt zichzelf vaak niet goed genoeg, en dat komt weer van kind zeer, dan komt van de pijn van niet gezien zijn door mijn ouders, en de pijn van als ik naar mezelf kijk het niet genoeg vinden. Maar ook het andere kant daarvan voelen, van: als ik naar mezelf kijk, van: po dokie po dikie, weet je wel, van: het is oké, je mag er zijn.
En daarin komen we weer terug naar die pieken en de dalen. Juist vanwege de pijn van het niet naar jezelf kunnen kijken en waarderen wat je ziet, en jezelf niet genoeg vinden, en dan wel. En daarom denk ik dat het me extra raakt, en ook wat het inhoudt, blij ben wat je ziet is, zo, ja, fak man, de, de, de, de wereld is ook daarin dus weer heel anders. Als iedereen dit zou hebben. En daarom is het zo mooi als iedereen…
En ik, ik zeg altijd tegen mijn, mijn klanten, en en daar is waar ik naar streef als ik met mijn klanten werk: als je werkt aan dit stuk en overal waar je heen gaat kun je jezelf meenemen en zeggen "ik ben genoeg" en "ik voel me veilig", denk ik dat je, dat je, dat je heel stevig in je schoenen staat. Als je één van die twee dingen mist… En en en we hebben net "ik ben, ben niet goed genoeg" uitvergroot. Dus "ik ben wel goed genoeg" en "ik voel me veilig", dus "ik kan van mezelf aan, ik kan omgaan met wat er ook gebeurt". Ik denk, ja, dan ben je in de fucking stable, maar ook heel erg happy.
Is enorm rijk. Is enorm rijk. En ik bedacht me net, jij zei "waar ben je trots op": dat ik heel veel verhalen over wie me allemaal pijn heeft gedaan en wie me allemaal tekort heeft gedaan en waar ik tekort ben geschoten, en dat soort verhalen heb ik gewoon allemaal niet meer. Ik, ik heb, ik bedenk me net, maar dit is door deze conversatie: ik kwam twee, drie weken geleden tot de conclusie bij, na die sessie bij Isa, dat ik onbewust nog steeds een soort driving question had, waar, waar van waaruit ik heel veel dingen bekeek, en dat was: wat doe ik verkeerd?
Hm.
Kun je je voorstellen hoe dat ver-, dat door werkt in hoe hard je werkt, hoe zeer je je best doet, hoe snel je getriggerd raakt, hoe inauthentiek je kan worden, hoe ged- je je voelt in allerlei situaties? En ik kwam uit die sessie en ik dacht: het is gewoon weg. Het is gewoon weg. Dus het verhaal dat we ons leven lang getekend en getu isd worden, ik, I don't buy that shit. Je kan er echt vanaf. Dat is mijn waarheid, dat, dat is wat ik heb ervaren, en hoe dat voor andere werk weet ik niet, maar dit is, dit is hoe ik daarin sta. En dat is, dat is vrijheid.
Dat is vrijheid, en dat motiveert.
Ja, ik moest er zelf aan denken.
Nou, lekker, heb ik ook promotie voor mijn bedrijf. Helemaal geweldig. Dankjewel.
Hey, ik heb nog een paar vragen en dan gaan we richting het einde. Prachtig dit trouwens. Ik heb je nu bijna 3 uur mogen interviewen. Als je dan kijkt hoe het interview tussen ons was, welk persoon in Nederland zou jij willen dat door mij geïnterviewd zou worden?
Ik denk aan een paar mensen. Veronique, Veronique Prins vind ik dat je moet interviewen. Ik vind dat we dan een hele mooie kant van haar gaan zien, die ze heeft, zoveel wijsheid in, in al de jaren. Ze, zij is een well of wisdom, die term heb ik niet zelf bedacht trouwens. Maar die, Marente Otte, ze is ook wel artistiek gezien één van mijn inspiratiebronnen. Ik denk ook aan Joyce Boot. Ja, zij veroorzaakt ook wel een soort van schokgolf in de labels die mensen opgeplakt krijgen. To name a few.
Ja, mooi. Ik zie seizoen 2 aankomen, ook van nog meer podcast. Nou ja, mijn podcast heet natuurlijk Hart & Zakelijk, en ja, daarvoor heb ik nog de laatste twee vragen. Een tweeledige vraag: wat betekent liefde voor jou?
N-, liefde is, liefde is alles. Ja, ik heb da-, ik kan het… En als ik het zeg, dan doet het, doet het tekort. Ja, naarmate ik het ga definiëren, beperk ik het eigenlijk weer. Dus het, ja…
Als je dan over die definitie hebt, en daarom Hart & Zakelijk: hoe zorg jij er voor jezelf voor dat je die liefde in jouw onderneming en missie blijft stoppen, de komende tijd?
Door steeds weer te voelen wat… Door mijn eigen pad lopen, door te voelen wat, wat klopt voor mij. Want ik denk dat als je in lijn leeft met je eigen bedoeling, dan ben je automatisch of service, dan, dan laat je je ook leiden door iets wat groter is dan jezelf, en dat, dat wordt gestuurd door liefde. Dat geloof ik. En je kan het God noemen, je kan het universe noemen, je kan het source noemen, maar, of life itself, maar die heeft blijkbaar bedacht of, of bedoelt dat je doet wat je do, wat voor jou de bedoeling is. Dus ik geloof dat als je dat doet, dan, dan ben je in service, en en en dat is de biggest joy, ook voor jezelf en iedereen om je heen.
Ja. Ik denk, ik moet nog een paar afleveringen schieten voor seizoen 1, maar ik denk als je het hebt hebt over wat de definitie van Hart & Zakelijk is, dat je die bij deze bij winnaar gewoon uit de bus komt. Wauw. Dat, dat is de hele essentie wie jij nog veel mooier kan voor worden hoe ik het bedoeld heb. Terwijl ik hier zit moet ik bijkomen van ons magische gesprek, en op een positieve manier, van de, wat we allemaal besproken hebben, hoe ik jou heb mogen leren kennen, mogen ontmoeten, en en hoe je mee bent gegaan in, ja, in het verhaal.
En ja, ik wil je vooral heel erg bedanken. Ik, ik, we, ik heb er geen woorden meer voor, maar ik, ik denk dat het een fantastische aflevering is, tussen, tussen ons, tussen in gesprek. En God, ik zei het in de pauze, ik denk: je kunt duizenden euro's coaching betalen of gewoon onze podcast luisteren, want pareltje naar pareltje, quote naar quote, wijsheden beluisteren. En ja, maar oprecht: bedankt voor het fantastisch gesprek.
Ja, heel graag gedaan. En en dit is een cocreatie hè, want ik zei net al tegen je van, en daar ben ik dan op mijn beurt naar jou dankbaar voor, het, het vraagt… Zonder dat iemand de ruimte en de voorwaarden schept, kan er ook geen magie gaan stromen, snap je? Dus dat is altijd een wisselwerking. En en heel veel, ik heb heel veel interviews meegemaakt, en de meeste stellen een vraag om vervolgens hun eigen punt te kunnen maken, zijn helemaal niet benieuwd naar het antwoord. Jij luistert om te begrijpen, om, om te verbinden, om te snappen, om, om diepere waarheden te ontdekken, nieuwe perspectieven.
Ik lijkt wel een coach.
Ja, ja. Maar je, je, je… We lachen er nu even om, maar, maar dat is een kwaliteit en dat breng je. En je, hè, alles wat je heeft geraakt zit ook in jezelf. En dus ik zou mezelf ook nog een keer luisteren en dan denken: oh, dat heb ik dus ook gedaan. En dat bedoel ik dus naar jou toe.
Ja, dankjewel. Dankjewel. En iedereen, dankjewel voor het kijken.
Haar camera stond geblurd omdat haar kantoor rommelig was. Over zichtbaar worden als ondernemende moeder: eerst maken, later schrappen, en echt durven zijn.
Ze had precies het leven dat ze wilde, en voelde zich schuldig dat ze er niet van genoot. Een ademoefening om uit te stappen en te voelen: you did it.
Ze kookte een week vooruit en analyseerde alles. Toch wist ze het al in het eerste gesprek. Over controle, intuïtie en de tijd tussen voelen en doen.
Jarenlang was ze de bulldozer die alles oplost. Tot ze zei: ik wil niet meer sterk zijn. Over vechten, zachtheid en het stadion uitlopen.
Een boswandeling, drie nieuwe ideeën, en toch voelde ze dat ze niks bereikt had. Over presteren om liefde te verdienen, en het meisje dat dat leerde.
Ze hoorde haar broer al in haar hoofd voordat ze iets had gepost. Waarom kritiek projectie is, en waarom het van je beste vriendin dubbel pijn doet.
Haar moeder appte de hele dag over haar zus. Over de dochter die iedereen draagt, de last die niet van jou is, en wat je ziet als je groeit.
Een vrouw van tachtig meldde zich bij me: ze wilde ermee aan de slag. Waarom tijd je wond niet heelt, en wat er wel voor zorgt dat het heelt.
Ik schilderde twee dagen mijn huis en werd er blij van. Waarom zorgen voor je gezin je soms leegtrekt, en wat je moeheid je echt vertelt.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.