[Intromuziek Hart & Zakelijk]
Jonathan begint zijn verhaal voordat hij geboren is: bij twee gelovige families, een snel gesloten huwelijk, een emigratie naar Canada en een vader die zijn eerste psychose kreeg.
▶ 1:31
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:31
Daar zijn we, aflevering 1. En in deze eerste aflevering wil ik me mijzelf heel graag voorstellen. En als ik mezelf wil voorstellen, dan vertel ik graag over mijn leven, vertel ik graag over mijn verhaal, vertel ik graag over waar mijn ouders vandaan komen. Want net zoals in mijn werk als coach is wie jij bent ook wie jij ouders zijn geweest. En en daarom dat ik daar vandaag ook mee begin.
Voor de mensen die me nog niet kennen: mijn naam is Jonathan, Jonathan Bouter, en ik ben eigenaar en coach van Freedom Motivates. En afgelopen 5,5 jaar ben ik als ondernemer aan de slag om, ja, het leven van mensen beter te maken. En wat ik de laatste jaren vooral doe, is ervoor te zorgen dat mensen loskomen van het invloed van het familiesysteem. En dat is ook een reden waarom ik vandaag daar ook mee begin, en dat is ook waar ik mijn verhaal graag mee wil beginnen.
Nu denk je: "Nou, wat wat wat bedoel je nou met familiesysteem?" Familiesysteem is vooral van: wie is je vader, wie is je moeder, en misschien zelfs wie is je opa en wie is je oma? En wat voor invloed heeft dat op jouw gezin? Wat voor invloed heeft dat op jouw opvoeding? En uiteindelijk dus: wat voor invloed heeft dat op jou? Nou, dat stukje theorie. Ik zou je vo- de de rest niet lastig vallen met de theorie, maar als je vraagt wat ik doe, dan is mensen bewust maken van precies die dingen.
Als coach, als mens heb ik gemerkt dat deze patronen, deze invloeden vanuit jouw opvoeding, jouw familiesysteem, ontzettend veel invloed hebben op jou als mens. En alle theorie, alle boekjes zeggen ook dat de eerste vijf jaar van jouw leven bepalend zijn hoe je de rest van je leven met dingen omgaat. Nou, ergens denk ik wel dat we dan heel goed bij onszelf moeten nadenken van: hoeveel weet ik over mijn jeugd? Hoeveel weet ik over mezelf? En ben ik bewust van deze invloed? Nou, dat is dus mijn werk en daar wil ik vandaag ook over delen.
“Hoeveel weet ik over mezelf? En ben ik bewust van deze invloed?”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (3:44)
Voor de rest, ik vertel over mijn leven nu, maar daar vertel ik pas over als je mijn hele levensverhaal hebt gehoord. Dus ik neem je even helemaal mee naar toen ik nog niet eens geboren was.
Ik heb een vader. Mijn vader heet Frederik Christopher Bouter. En hij komt uit een, een statige familie, wie gelovig zijn, een grote familie met veel broers is zijn zussen. En mijn vader is het jongste van acht, nee, zeven telgen. En rond zijn 20e, 23e, ik weet het echt niet meer, echt heel slecht eigenlijk, ontmoette hij mijn moeder. Mijn moeder, mijn vader komt uit Gouda en mijn moeder, die komt uit Zutphen, met haar familie ook een, een doorpakken familie, christelijk, ook weer een grote familie. Mijn moeder heeft ook broers en zussen, een gelovige familie.
En mijn vader en moeder zijn eigenlijk vanuit de families aan elkaar voorgesteld. Nou, mijn vader kwam uit Gouda, mijn moeder kwam uit Zutphen, en ze leerde elkaar kort kennen. En eigenlijk had de familie een klein beetje besloten: "Nou, jullie passen wel bij elkaar." Mijn vader en moeder vonden toen ook van: "Nou, hè, het is wel een match. Laten we gaan trouwen." Zoals dat vroeger ging, was het meer, ja, het was sneller dan dat we tegenwoordig zouden gaan trouwen.
En na een kort begin in Nederland zijn eigenlijk mijn ouders geëmigreerd naar Canada. En de reden dat mijn ouders heen zijn geëmigreerd, was dat de vader van mijn vader een betonbedrijf in Canada begonnen was. Dus zijn broer is erheen gegaan. Hij ging erheen, nam zijn vrouw mee, en zodoende zijn de newlyweds, mijn vader en moeder, naar Canada verhuisd. En dat was in Nova Scotia. En Nova Scotia is een klein eiland. Als je hier Canada hebt, moet je een beetje hier kijken. Dit is Nova Scotia, hier is New York. Nou, helemaal aan deze kant van Canada zit Nova Scotia.
En ja, daar kochten ze een huis dicht bij de betonfabriek en start ze haar leven, hun leven. Nou, ik had gewild dat ik kon zeggen dat het een gelukkig huwelijk was. Al heel snel bleek dat niet het geval te zijn. Nou, moet voorstellen: mijn vader, die is tegen het hoogbegaafde aan, heel hoog EQ, heel isch, altijd een beetje een, een, een rare eend in de bijt, wat stil, op zichzelf, niet heel empathisch. En ja, die die die die had, heeft een hele, thuis een hele kast vol met boeken wie die heeft uitgelezen.
En mijn moeder is letterlijk het tegenovergestelde. Heest, is, heeft, ja, tegen het licht verstandelijk beperkte aan, laag EQ, heel emotioneel, heel, ja, empathisch. En al heel snel kwam mijn moeder erachter dat mijn vader haar niet kon geven wat zij wilde. En mijn vader dacht: "Maar ik kan helemaal niet praten met deze vrouw." Want ja, moet je voorstellen dat, dat als je bijna hoogbegaafd bent en je wil een goed gesprek hebben en je kan dat constant niet, en je komt erachter dat dat je vrouw is, dat is heel lastig.
En je moet je voorstellen dat je man totaal niet empathisch is, niet met je meeleeft, niet, niet, niet warm is, en je hebt daar behoefte aan. Nou, al heel snel kwamen die patronen, werden die groter en groter. In ieder geval, later werd mijn oudere zus geboren, werd ik geboren, en op mijn middelste zus, en werd ik geboren als laatste. En in 1986 ben ik geboren, maar ja, de, de samenloop van omstandigheden maakte dat het huwelijk eigenlijk al onder druk zat net voordat ik geboren was.
Mijn vader, die vluchtte in zijn studie. Mijn vader was eerst hard aan het werk in de betonfabriek. Achteraf bleek dat alle huizen van hout werden gebouwd en dat de betonfabriek niet zo heel succesvol was zoals ze hadden gewild. En ja, na een aantal jaar moesten betonfabriek sluiten. Nou, dan woon je dan in Canada. Je bent naar Canada verhuisd om in de betonfabriek van je vader te werken, samen met je broer, en ja, dan is het klaar. Dus mijn vader is teruggegaan naar studeren, iets wat hij altijd al heeft gedaan en wat hij toen in de kelder van het huis, het, mijn ouderlijk huis deed.
En eigenlijk zat hij daar dagen alleen maar studeren, terwijl mijn moeder ons aan het opvoeden was. Nou, dat is niet heel bevorderlijk, denk ik, voor het huwelijk. Mijn vader vluchtte, denk ik, een beetje weg van alles. En ergens in die periode kreeg mijn vader, net voordat ik geboren was, zijn allereerste psychose. Mijn vader werd net voordat ik geboren was gediagnostiseerd, gediagnostiseerd, nou ja, ik ga het niet eens nog een keer proberen te zeggen, en met een vorm van schizofrenie, schizoaffectiviteit, waar je psychoses mee krijgt.
En net voordat ik dus geboren was, kreeg mijn vader de allereerste psychose, half jaar voordat ik geboren was. Nou, mijn moeder, die snapte daar nog minder van. Die deed al alles voor, voor haar kinderen. Mijn vader, ja, was vooral aan de studeren, was af en toe aanwezig, maar voor de rest weinig. Dus mijn moeder had al een druk en kreeg er nog een, een baby bij, en iemand met een ziekte wie zij niet kon begrijpen, wat ze eng vond, omdat, ja, ik weet niet of je ooit gezien hebt wat mensen met een psychose doen. Dat is best wel pittig.
Dus moet je dus voorstellen: moeder, drie kinderen, of, of, hè, zwanger van de derde, en opeens een man wie, wie allemaal rare dingen doet. Want dat deed mijn vader toen, zei dingen, raar, was heel raar, werd te opgenomen. En half jaar forward, spoel even door. Mijn vader was nog aan het bijkomen, en in die tijd was de medische wereld en met psychologie nog niet heel goed, dus mijn vader zat helemaal onder de medicatie.
Dag één in Canada. Mijn vader stond naast mijn moeder in het ziekenhuis en die werd weggestuurd door de zusters: "Meneer, je bent iets te zenuwachtig voor je vrouw, ga maar op de gang wachten." Mijn vader, wie dus helemaal onder de medicatie, veel te spannend, kon er niet mee omgaan, en heeft op het bankje gewacht totdat zijn zoon, ik, geboren werd. Dus moet je voorstellen: de eerste keer dat ik mijn vader heb gezien, was mijn vader zielig op een bankje aan het wachten. En dat was mijn allereerste dag.
“Dus moet je voorstellen: de eerste keer dat ik mijn vader heb gezien, was mijn vader zielig op een bankje aan het wachten. En dat was mijn allereerste dag.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (11:43)
Met mijn voorgeschiedenis, met dat, zo ben ik de wereld in gekomen. Ik had gewild dat het anders was, maar dat was mijn eerste dag. En nou ja, het huwelijk modderde nog wat aan, vijf jaar lang. Maar mijn vader ziekte, de disconnect wat ze al jaren hadden, maakte dat mijn moeder dacht: "Dit is niet het huwelijk wat ik wil. Ik, ik ben doodop voor drie kinderen te zorgen. Mijn man doet weinig." Niet dat hij helemaal niks deed, want er werd nog steeds geld verdiend, maar ja, een gelukkig huwelijk waarbij ze samen de kinderen opvoeden, waarbij ze samen voor elkaar waren, dat was er niet.
Dus daar kwam ik vandaan. En en de moeder wie dus dacht: "Ik, dit wil ik niet meer." Dus na wat rondzwerven in Canada heeft mijn moeder scheiding aangevraagd. Ik was vijf, en zijn we naar Nederland gegaan. Dus op mijn vijfde ben ik naar Nederland toe gegaan, en daar startte eigenlijk mijn leven.
En nu vraag je misschien af: ja, waarom deel ik dat? Ja, de eerste, ik benoemde het net al, de eerste vijf jaar van je leven zijn bepalend voor, voor je ontwikkeling, voor de rest van je leven. Dus als dit het gezin is waar ik hem opvoedde, opgegroeid ben, moet je dan het voorstellen wat dat voor invloed heeft gehad op mijn beeld van relaties, op mijn beeld van liefde, op mijn beeld van hoe ik met dingen om ben gegaan. En daarom dat het wel heel erg belangrijk is om dat toch mee te geven. En uiteindelijk ben je ook wie je ouders zijn, en dat vormt je, wie je bent.
Na de scheiding volgen opa en oma in een oude school, een nachtelijke verhuizing naar Drenthe en het eerste huiselijk geweld. Jonathan vertelt het open, als zijn waarheid.
▶ 13:11
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 13:11
Dus ja, ik ben samen met mijn twee oudere zussen toen bij mijn opa en oma in gaan wonen. En daar hebben we jaar, anderhalf jaar gewoond. Het was niet allemaal kommer en kwel, want ze woonden in een oude school. Ik was kind, ik hield van spelen. Ze hadden skelter, ze hadden ruimte. Samen met mijn zus konden verstoppertje spelen in, in het oude schoolgebouw waar mijn opa en oma woonden. Mijn opa was een narre liefdevolle man, die gewoon zo'n ouderwetse old school was, in zijn schommelstoel, en van: "Nou, doe h niet te druk." Nou, moet je net mij hebben als ADHD-Jonathannetje. Maar ik was ook gewoon kind, wie zat te spelen.
En een grappig voorbeeld wat ik wel graag wil benoemen: ik had ook een old school oma. We woonden aan een weiland. Mijn opa schoot de konijnen dood, mijn oma vilde ze, en in de keuken maakte ze dan lekkere soep. Moet je voorstellen dat 5,5, 6 jaar oude Jonathan daar stond: "Lekkere kippensoep, oma." "Ja, dat is heerlijke kippensoep, hè." Ja, dus de, de soep was op. Toen zei oma: "Het was konijn." Gatver, het was konijnensoep! Want ik wist dus dat de konijnen werden neergeschoten. Nou, ik ben er nog een paar keer ingetrapt, maar dat was een beetje de, het niveau wat daar was.
Een old school oma en, en een oldschool opa, wie gewoon ons opving van een moeder wie het gewoon eventjes niet wist, wie tussen plekken in zaten. En dat was in, ja, bij omstreeks suwe woonden we. En uiteindelijk kwamen we in een huis terecht, en dan woon ik daar samen met mijn twee oudere zussen.
Ja, mijn moeder, die heeft het altijd lastig gevonden, met een hardwerkende moeder. Mijn moeders moeder was een hardwerkende moeder. Vroeger hadden ze ook een winkel. Vroeger was het ook normaal dat je voor je broertjes en zusjes ging zorgen. En ergens, hè, miste mijn moeder de liefde ook van haar vader, wie wat nors was, wie wat, wie wat afstandelijk was. En ja, die liefde wie mijn moeder miste, kon ze nooit aan zichzelf geven. En met een, een, een huwelijk wat niet werkte en een man waarbij ze eigenlijk ook niet die liefde kreeg, en uiteindelijk is mijn moeder op een man gevallen wat op haar vader leek. Hé, toevallig, hè?
Zo werkt het altijd een klein beetje, hè. Je, je, je, je valt op wat je krijgt of wat je mist in een partner. En daarin zie je dus dat de invloeden heel ontzettend belangrijk zijn, wat je meekrijgt vanuit je jeugd. Dus mijn moeder, die hield eigenlijk niet heel veel van zichzelf en zocht altijd liefde buiten zichzelf. En want dan denk je dat dat liefde is. Als je nooit liefde voor jezelf voelt en alleen maar denkt dat liefde iets is wat je buiten jezelf kan zoeken, dan ga je daar altijd naar op zoek.
“Als je nooit liefde voor jezelf voelt en alleen maar denkt dat liefde iets is wat je buiten jezelf kan zoeken, dan ga je daar altijd naar op zoek.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (16:37)
En ja, mijn vader is toen ook later naar Nederland verhuisd. En mijn moeder kreeg voogdij over ons, en ik, ja, wij zijn, ja, heel, heel af en toe kwam mijn vader langs in Zutphen. Kwam cadeautjes. Eén keer in de twee of drie weken kwam die langs en zag ik mijn vader wel. Hij deed zijn best, maar voor ons zorgen, dat kon hij echt niet. Vanwege zijn psychose, vanwege alle stress, vanwegen alle, alle andere dingen was het om die reden goed dat mijn moeder voor ons zorgde. Maar met het stukje wat ik zei over mijn moeder en liefde buiten zichzelf zorgen, maakte dat mijn moeder wel hele vervelende, nare keuzes heeft gemaakt, wat heel veel invloed op ons had.
Ik deel een verhaal met je, en ik wil zo open en eerlijk mogelijk met jou zijn, want op die manier leer je mij het beste kennen. En dat betekent dus dat ik dingen ga zeggen tijdens deze podcast wat pijnlijk kan zijn voor bijvoorbeeld mijn moeder en vader. Alleen, dit is mijn waarheid, en ik vind het wel heel erg belangrijk dat dat, alle dingen wie ik zeg, ik, is gewoon de feiten. Het zijn de feiten. En het heeft invloed gehad op mij. Maar betekent niet dat het niet zwaar was voor mijn moeder, betekent niet dat het niet zwaar was voor mijn vader, maar ik wil het wel gezegd hebben.
Want het kan zo zijn dat je denkt: "Ja, maar waarom deel je dit allemaal? Dit is privé, dit is persoonlijk." Maar dit is wel mijn verhaal. En dit is aflevering 1. Ik laat je meteen open en eerlijk zien wie ik ben en wat ik heb meegemaakt. Dan weet je waar ik vandaan kom, maar weet je ook waarom ik het werk doe wat ik nu doe.
Dus moet je het voorstellen: ik was 6, 6,5, en op een avond moet ik samen met mijn zussen een tas inpakken. En het is donker, en een hele, een auto wordt helemaal volgestouwd met spullen. En ik zit daar samen met mijn zussen op de achterbank. De hele auto zit volgestouwd, en wij stappen in een auto en gaan onderweg. Onderweg in de auto val ik in slaap. En het was een lange rit, geen idee hoe lang, ik was zes, weet ik veel waar ik was. De volgende ochtend werd ik wakker. En in die auto zat ook een vreemde man.
En ik werd wakker de volgende ochtend in het huis van die vreemde man. We woonden een, een 2/1-kapwoning, en in één keer woonde ik in een vrijstaand huis. Ik woonde bij een vreemde man wie ik die avond voor de eerste keer, voor mijn weten, ontmoet. Ik had er waarschijnlijk wel vaker ontmoet, maar wist ik veel wie die man was. Zo kwam het op mij over. En mijn moeder heeft die avond huis en haard achtergelaten. Alle spullen, alle fotoalbums, alle meubels, al mijn kleding, alles wat er was, had ze achtergelaten.
Dus moet je voorstellen dat ik als klein jongetje een rugzak heb, en dat is alles wat ik nog over heb. En het ergste wat ik dacht is: maar mijn goudvis dan? Want ik had ook nog een goudvis, wie ook achterbleef. Maar ik werd gewoon wakker bij een voor mij vreemde man, en opeens had mijn moeder besloten dat dit haar man was waarmee ze gelukkig kon worden. Dus en dan een backstory. Nu denk je: dat is wel een hele rare sprong. Moet je voorstellen: twee gelovige families, en in die tijd was scheiden echt not done als je
“Dus moet je voorstellen dat ik als klein jongetje een rugzak heb, en dat is alles wat ik nog over heb. En het ergste wat ik dacht is: maar mijn goudvis dan?”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (20:23)
als je christelijk bent, als je gelovig bent, dan, dan kon je gewoon niet scheiden. Dus het moment dat mijn vader en moeder ging scheiden, was het moment dat mijn vaders familie en mijn moeders familie eigenlijk vader en moeder een klein beetje als zwarte schapen ging behandelen. De zwarte schaap van de familie. Mijn vader als in: "Jij kan je vrouw niet vasthouden." En mijn moeder van: "Ja, je, je gaat toch niet met met je man scheiden." En, en dus die tijd dat we bij onze opa en oma woonden, was ook een beetje waarbij mijn opa en oma, oma signaaldecontactoren, dan doe je dat voor goed.
En ergens, ja, voelde mijn moeder zich opnieuw afgewezen door haar ouders, net zoals vroeger, ook nu weer. Terwijl mijn moeder alleen maar deed om voor haarzelf te kiezen. Nou, twee jaar lang van dit, dacht mijn moeder: zoek het eruit. Ik ga weg bij mijn familie. Ik zoek geluk bij een man. Ik zoek geluk bij iemand wie mij nu niet afwijst. Dus vanuit mijn moeders keuze was dat de keuze die ze maakte. Hoe goed het voor haar misschien ook voelde, hoe destructief het eigenlijk voor ons was.
Dus, want ja, het is eigenlijk een hele rare sprong om letterlijk gewoon zeggen: "Fuck it, ik stap in een auto met mijn drie kinderen" en ze wonen aan de andere kant van Nederland. Want dat is wat we deden. We verhuisden helemaal van Zutphen allemaal naar het hoge noorden, in Drenthe, in een dorpje genaamd Vries kwamen opeens te wonen. En daar woon ik dan in Drenthe, in een vreemd huis met een vreemde man. En ja, maar het geluk mocht niet baten.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de gang stond en deze man dreigde mijn hoofd van de, van mijn moeder tussen de deur te stoppen. En hij stond heel fysiek met haar te doen en: "Kijk nou, dankzij mij heb je dit allemaal en je gaat toch niet bij me weg." En en en ik stond daarbij op 6,5 Z jarige leeftijd en ik voelde me zo ontzettend machteloos. Ik vond het zo heftig om te zien. Het was de eerste keer dat ik huiselijk geweld had gezien.
En er was vaker ruzie in dat huis, want mijn moeder dacht: die persoon is wie mij geluk en liefde geeft. Was ook een man die andere kanten had en een man die toch best wel veel vond om opeens voor drie kinderen extra te zorgen. Ja, vanuit een vrijstaand huis, niet veel later woonden we in een flatje drie hoog, ergens in een hele grote flat. En ik kan me nog goed herinneren dat we het ontzettend zwaar hadden. Mijn moeder, die deed het allemaal stiekem, die wilde niet dat hij daarachter kwam. Dus ook hierin heel angstig, heel snel besloot ze om zo veel mogelijk dingen in te pakken en hij mag er niet achter komen.
Nou ja, mijn oudste zus, die haalde nog wat dingen op en toen uiteindelijk kwam hij erachter dat wij hem wilden verlaten. Uiteindelijk ging dat nog wel goed, maar mijn moeder stond er wel opeens nog alleen er voor. Dan zitten we daar in dat flatje. Ik kan me nog goed herinneren dat ik verschimmeld brood moest eten, droge spaghetti. En ja, daar hadden we het echt wel zwaar. Gelukkig, hè, ik ben de jongste. Mijn zussen zijn 4,5 en 5 jaar ouder.
En ergens denk ik dat, ondanks al die verschuivingen van Canada naar Nederland, opa en oma, weer een ander huis, weer bij een andere man, nu opeens weer verhuizen, dat dat dat ondanks al die gekke dingen en al die vele wisselingen, dat mijn jeugdigheid mij beschermde. Mijn zussen helaas hebben minder geluk gehad, want die waren veel ouder, die waren veel bewuster van dit alles. Ik was echt jong en ik maakte daardoor veel bewust, minder bewust mee. Ik wilde alleen spelen, ik wilde alleen kind zijn. Tuurlijk maakte ik het wel mee, maar niet zo heftig als mijn zus. Dus ergens heb, heeft mij jeugdigheid mij toen beschermd, als in hoeverre je jeugdigheid je kan beschermen in zulke situaties.
Nou, dan zitten we daar in dat flatje. Ik, mijn moeder begon meer schulden te krijgen. Langzamerhand begonnen instanties met ons te bemoeien, want die dachten: nou, dat is, is beetje gekke situatie allemaal. En ja, zo heel gek dat de kinderen geen eten mee op school hebben of dat, hè. Dus het was bezorgkrant erbij zijn of, hè, instanties van de overheid wie druk maken om het gezin, die zijn langzamerhand, zijn eromheen gekomen. Ja.
En mijn moeder, ondanks de, de slechte ervaring van liefde, zocht ze nog steeds liefde bij zichzelf. Dus ik kan nog heel goed herinneren dat ik als klein manneke dacht: huh, waarom kan ik niet de slaapkamer van mijn moeder inkomen? Dus ik druk tegen de deur en er stat een kast tegen de deur. En ik weet ook niet waarom ik het vertel, maar ik vertel het maar gewoon. Ik kan me nog goed herinneren dat er een naakte Turkse man van mijn moeder afsprong en ik zeg: "Mam, wat ben je aan het doen?" En wederom weer de volgende iemand waarvan mijn moeder dacht: die maakt mij gelukkig. En of dat haar enige plezier was met alle helse dingen wat ze meemaakte, wat de keuzes ook was, het was een keuze wie ze maakte. Een herinnering wie mij is bijgebleven. Het was een beetje hoe zij in het leven stond.
Van zijn achtste tot zijn elfde woont Jonathan in een kindertehuis, en daar vindt hij juist rust. Terug bij zijn moeder wachten armoede, ADHD-medicatie en een rij wisselende vriendjes.
▶ 27:26
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 27:26
Niet veel later, vanuit dat flatje kwamen we in een ander huis, toevallig wel in Vries, waar haar ex woonde. En ja, door alle stress, door alle geldzorgen, door alle gedoe van de laatste jaren, het zorgen voor de kinderen, raakte mijn moeder steeds meer overspannen. De instanties waren er al bij betrokken en ik was 8 jaar en ik werd het huis uitgeplaatst. Mijn vader kon er niet voor ons zorgen, dat is nooit zo geweest. Mijn moeder toen op dat moment ook niet.
Ook al hebben de instanties hun best gedaan. Ze kwamen erachter: het is nu niet goed voor deze vrouw om voor haar kinderen te zorgen. Mijn oudste zus ging naar het pleeggezin. Mijn oudste zus was toen 12, 13. Ze hadden een pleeggezin gevonden en ik ging samen met mijn middelste zus naar het kindertehuis. Een kindertehuis, ja, als je het niet weet, is het gewoon een opvanghuis voor kinderen die op dat moment niet thuis kunnen wonen. Ik ging naar de groep van de jongste kinderen, mijn zus ging naar de middelste groep van iets oudere kinderen. Dus ik zat wel samen met mijn zus in het kindertehuis, maar we zaten op verschillende groepen.
Ergens vond ik het fijn dat mijn zus er was, maar ja, beiden waren we gewoon aan het overleven. Dus het is niet dat ik dacht: ik zie mijn zus el- elke dag. Dat was niet onze verstandshouding, hoe gek dat misschien ook klinkt. Al had ik wel heel veel steun aan mijn zus. En en ja, toen zat ik opeens in het kinderhuis.
En het klinkt misschien gek, hè, maar moet je voorstellen dat als jij uit een instabiele situatie komt, vroeger al in Canada verschillende instabiele situaties heb meegemaakt, dat toen ik in kind- kindertehuis zat, dat dat eigenlijk voor mij een hele goede plek was. Ja, ik woon niet thuis, maar aan de andere kant had je mensen die opgeleid waren om voor kinderen te zorgen. Mensen die luisterden naar mij, mensen die me aandacht gaven. En dat niet alleen, ik had drie keer per dag, had ik eten. Het was in een schril contrast met het eten wat ik de afgelopen jaren bij mijn moeder had.
“Mensen die luisterden naar mij, mensen die me aandacht gaven. En dat niet alleen, ik had drie keer per dag, had ik eten.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (30:05)
Dus voor mij was het: ik heb vriendjes, ik heb mensen die naar me luisteren, ik heb eten, ik kan spelen. Ik had het naar mijn zin, hoe gek dat ook klinkt. Niet dat ik heel veel van, van die jaren weet. Ik heb van mijn achtste tot mijn 11e in een kinderhuis gezeten. Maar voor mij was het stabiliteit wie ik eigenlijk jarig gemist had, met stabiele volwassenen wie ik nooit in mijn leven heb meegemaakt. Dus ergens waren die drie jaar ook wel heel erg goed voor mij.
En mijn vader, die kwam vanuit Gouda met zijn auto rijden, die haalde ons elke twee weken op. Later ging die met de trein, haalde hij ons op. Mijn vader was ook wel altijd wel voor ons om op bezoek te komen. Uiteindelijk bleek ook dat mijn vader het meeste van dit allemaal betaald had. Hij had een erfenis, omdat zijn vader of iemand in zijn familie was overleden, en veel van die kost is naar voogdij en waaronder dus het kindertehuis gegaan. Dus mijn vader heeft altijd op die manier wel voor ons gezorgd, die moet ik wel even zeggen. En mijn moeder altijd op haar manier ook, want in het kindertehuis ging je nog wel eens een weekend naar je moeder. En mijn moeder haalde mij gewoon op en mijn moeder deed zoals ze eigenlijk altijd heeft gedaan: haar best. En meer dan dat kon ze ook niet doen.
Ik hoorde laatst dat iemand een opmerking maakte dat soms heb je ouders wie het gewoon niet kunnen, hè. En en als je dan kijkt naar mijn ouders, ja, ook al deze hun best, ondanks hun best konden ze mij niet het juiste geven wat ik nodig had. En diegene omschrijft dat: soms heb je ouders met van die T-rex-armpjes, wie, wie maar tot hier ver reiken. En dat zijn ouders met te korte armpjes. Als ik kijk naar mijn jeugd en als ik kijk naar mijn ouders en hoe, hoe, hoe, hoe erg ook hun, hun best deden en hoe hun op hun manier van ons hielden, had ik gewoon ouders die te korte armpjes hadden.
Het waren ouders die gewoon niet meer konden geven dan dat ze deden. Maakte niet dat ik daarin dus niet de juiste basis heb meegekregen, want op mijn 11e kwam ik weer bij mijn moeder wonen. En ja, daarin was de situatie nog niet heel veel veranderd. Mijn moeder, die zat in de schuldsanering. We hadden weinig te besteden. €50 per week voor drie kinderen. 50 gulden of €50, ik weet het niet eens meer, maar in ieder geval, als we drie dingen op ons bord hadden, dan was dat luxe met avondeten. Dus, hè, groente, vlees en aardappelen, zoals ze dat zo leuk noemen. Als ik twee van die drie, die drie dingen had, was het voor ons een fijne maaltijd. En dat was een beetje hoe ik bij mijn moeder op-, opgevoed, opgegroeid ben.
“Het waren ouders die gewoon niet meer konden geven dan dat ze deden.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (32:31)
Mijn moeder, ja, hij heeft nooit echt school afgemaakt, is natuurlijk voor ons gaan zorgen vroeger, toen hij mijn vader werkte dat. En naast haar, ja, lage, toch wel lage EQ, kon ze ook niet echt heel veel verder studeren. Ook al vond ze dat ze dat wel kon en vond, vond ze, vind ze dat, dat ze heel erg pienter en slim is. Als je de werkelijkheid ziet, zie je dat mijn, de wereld mijn moeder elke dag overvraagt en dat ze heel veel niet begrijpt. En dat ik eigenlijk vanaf kind af aan, en en en ik, ik kan de, de keren niet eens meer herinneren hoe vaak dat is gebeurd, dat mijn moeder gestrest door het huis, weer wat vergeten was, waarbij ik als achtjarige, negenjarige, 10-, 12-, 13-jarige zei: "Mijn mam, wanneer is de laatste keer, wanneer, hè, wanneer was het de laatste keer dat je het gezien had? Of moet ik je daar even mee helpen? Of…"
En mijn zussen deden precies hetzelfde. Mijn moeder begreep veel niet, begrijpt veel niet, en heeft altijd daarin dus hulp en begeleiding nodig. Nou, dat is dus ook zo toen ik weer thuis kwam. Ze was, ze had weer brieven van geld van de gemeente, weer rekeningen binnengekregen. En ondanks de begeleiding kreeg ik gedurende wel eens een, door mijn jeugd heen, brieven in mijn hand van: "Jonathan, snap jij dit? Waar komt dit bedrag vandaan?" Of: "Hoe kom ik nou aan twee telefoonabonnementen?"
Nou, stel je zomaar eens voor dat, ja, ik dus heel erg mijn moeder daarbij moest helpen. Mijn middelste zus, die deed het ook heel erg. Mijn oudste zus, die was al heel snel er klaar mee en die ging net voor haar 16e het huis al uit, en die dacht: naar het pleeggezin, ik houd het nog eventjes vol en ik ga het huis al uit. Dus uiteindelijk bleven ik en mijn middelste zus al redelijk vroeg achter. Ik was 12 toen mijn zus, of 11 en, 11, 12 toen mijn zus al het huis uitging.
Ja, als je dan hebt over mijn jeugd, hè, een jeugd van, ja, armoede en onbeschikbare ouders is wat me eigenlijk te wachten stond. En ja, ik stond er veel al alleen voor als kind. En gelukkig, met mijn oudere zussen kon ik me er een beetje doorheen worstelen, maar dat betekent niet dat ik, ja, niet constant zelf met demonen heb moeten worstelen als kind. Ja, het gebrek aan structuur, duidelijkheid, aan liefde, ja, was ook niet echt heel goed voor mij als kind. En laat staan als het drukke ADHD-jongetje wat ik was. En hoe, hoe minder ik gezien werd, hoe meer ik drukker werd, omdat ik gezien wilde worden.
“En hoe, hoe minder ik gezien werd, hoe meer ik drukker werd, omdat ik gezien wilde worden.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (36:27)
En ja, mijn moeder kon er niet mee omgaan, dus de beste optie was dus maar volgooien met ADHD-medicatie, want anders wist mijn moeder het ook niet meer. Dus al redelijk snel kreeg ik heel veel medicatie om met mijn ADHD om te gaan. Want ja, als je overspannen bent en je staat er alleen voor en je hebt schulden, heb je ook nog een druk kind, de beste optie van alle alternatieven is dus het kind maar medicatie geven. Want anders had mijn moeder het echt niet gered. Helaas voor mij, maar uiteindelijk ook daarin was het de beste keuze.
Ja, misschien denk je wel van: ja, het had allemaal anders gekund. Tuurlijk, maar je kiest altijd de beste optie, wat je op dat moment denkt dat de beste optie is. En soms moet er voor jou gekozen worden, omdat er alle opties wie je kiest altijd een slechte optie was. En de beste van de slechte opties was dit. En zo moet je het maar bekijken. Zoals alles in het leven, denk ik dat er is soms geen optie wie je kan kiezen wat goed is. En in dit geval was dit de beste optie voor mij, voor mijn moeder, voor alles in het gezin van herkomst en in het gezin waar ik van leefde, dus in het gezin waar ik leefde.
Dus ja, dan maar medicatie, en het hielp me zeker mee, met, ja, meer rust kunnen bewaren. Want ja, als je geen stabiliteit hebt als kind thuis, niemand helpt je met je huiswerk, is het wel heel fijn om rustig zelf te kunnen studeren. En dan was het nemen van, van ADHD-medicatie was zelf wel heel handig. Het was zelfs zo dat ik als kind zo onhandelbaar was op de basisschool dat, dat, dat ze mij vroeger naar een LOM-school hebben gestuurd. Vroeger heet dat, ja, moeilijk voor moeilijk op lerende kinderen. En ik heb dus vanwege mijn ADHD heb ik dus op speciaal onderwijs gezeten. Niet omdat ik niet goed kon leren, maar meer omdat ik gewoon zo druk was, zo niet stil kon zitten in de klas, dat ik, ja, beter gedijde op dat, dat soort scholen. Dus ja, dat was ook nog een gevolg van ADHD en wat ik heb meegemaakt.
Nou ja, je moet, moet voorstellen, dus dat was mijn gezinssituatie: een overspannen moeder wie altijd eigenlijk op zoek was naar liefde buiten zich, buiten zichzelf. Met als gevolg dat, ja, een vloot van vriendjes langskwamen wie ik als kind door de jaren heen heb zien komen en zien gaan. Het was namelijk altijd wel weer een verrassing wie ik deze keer in de woonkamer zag verschijnen. En de ene was een artiest met een drankprobleem, de andere was een man wie zei dat hij veel geld had. En, ja, aan het einde van een relatie gooide hij bij ons een raam in en had hij geld van mijn moeder gestolen.
Ik was 15 en ik weet nog heel goed: ik kwam thuis met een huilende moeder, voorruit was ingegooid. En ja, haar vriendje, en en in dat geval meteen haar ex-vriendje, had haar ruit ingegooid. En ik moest mijn moeder helpen. En dat niet alleen, ik was de enige man in huis op dat punt. Ik was 15, was mijn zus ook al uit huis. En ik voelde me verantwoordelijk. En ik kan me nog goed herinneren dat ik die week heel slecht had geslapen, omdat ik vond dat ik op moest letten dat de man niet terugkwam. En met hartkloppingen keek ik nog wel eens achter uit het raam, omdat ik dacht: ik hoor wat 's nachts.
Nou, dat was die week nadat dus de, het ex-vriendje van mijn moeder een baksteen door het ruit had gegooid. Nou ja, en weer een ander vriendje. Ach, laat ik daar niet over uitwijden, want naast mijn emotionele onbeschikbare ouders kun je wel voorstellen dat, ja, dat niet echt het beste voorbeeld was van liefde en hoe liefde moet zijn, en wat voor invloed dat op mij heeft gehad, had, als kind.
En ja, nu denk je misschien: ja, maar je vader dan, met, met het gedoe met je moeder? Nou ja, mijn vader, die zat eigenlijk sinds zijn ziekte, ja, vooral te dealen met zijn eigen demonen. Hij zat manisch depressief thuis. En zijn schaamtegevoel en zijn man depressiviteit drukte zo zwaar op zijn schouders dat dat genoeg was om elke dag mee te dealen, en dat hij, ja, daar al genoeg mee had. Dus laat staan dat hij een vader kon zijn, want dat kon hij gewoon op dat moment niet. En als je dan vraagt: nou ja, en je vader dan
hoe was zijn leven? Nou, mijn vader, die is en was altijd gelovig en hij is eigenlijk nooit hertrouwd geweest. Hij heeft daarna ook nooit meer iemand anders gehad. Hij heeft nooit iemand anders gedate, geen vriendin, geen vrouw. En als eerlijk ben, leeft mijn vader op heel veel momenten nog steeds in het jaar 1991, want al 32 jaar zegt hij: "Ik heb zoveel spijt hoe ik je moeder en jullie behandeld heb." En geregeld met kerst, ergens tussen het toetje en, ergens tussen het voorgerecht en het toetje in, krijgen we die zin nog wel eens te horen.
Maar laten zien dat hij een beter vader wil zijn, kan die, doet hij nu niet en deed hij vroeger ook eigenlijk niet. En en daarin zie je nog wel dat hij heel erg leeft alsof we nog 32 jaar eerder zijn, en daar kan die ook niet voorbij stappen. Dus ja, kleine Jonathan was alleen. Ik ben niet gezien door mijn ouders en ja, ik ben uit huis geplaatst, voor mijn tiende ben ik al zeven keer verhuisd geweest. En één ding wat ik daardoor wel leerde is goed voor mezelf zorgen.
“Dus ja, kleine Jonathan was alleen. Ik ben niet gezien door mijn ouders en ja, ik ben uit huis geplaatst, voor mijn tiende ben ik al zeven keer verhuisd geweest.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (43:15)
En het voordeel van al die dingen is dat als je zoveel meemaakt als kind en zo gewend bent op jezelf te leunen, is dat je er ook op een positieve manier heel sterk door wordt. Want als je niemand anders hebt, leer je wel op jezelf bouwen, moet je wel op jezelf bouwen, moet je je eigen boterhammetjes wel in de ochtend maken, moet je wel voor zorgen dat je op school komt, moet je er wel voor zorgen dat je leert voor toetsen, moet je er wel voor zorgen dat als je demonen hebt, dat je die zelf aankijkt. Hoe […] op je je dat ook doet als kind. Maar je probeert het wel, want niemand anders helpt je.
Dus ja, ik ik deed dat, zorgen veelal ook voor mezelf, en want er was geen andere optie. Je moest het doen, dus je deed het. Maar niet dat mijn moeder niet voor ons zorgde, de was werd gedaan en werd gekookt, hè, zo goed mijn moeder kon koken. Maar alle andere dingen, dan moest ik gewoon zelf voor zorgen en en dat deed ik dan ook, ja, vrij goed eigenlijk. Dus dat maakte dat ik heel zelfstandig werd op een hele jonge leeftijd. En sowieso te jong, maar naast dat maakte dat ik heel erg jong volwassen werd en dat hielp heel erg mee.
Zijn eerste liefde laat hem zien wat een gezin is, en valt dan weg. Daarna vindt Jonathan houvast in het leger, gaat hij naar Afghanistan en breekt zijn hart opnieuw.
▶ 44:47
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 44:47
Nou, ja, op de middelbare school kan ik me nog wel herinneren dat ik een relatie kreeg. En ik was wel laat met daten, logisch, ik was zo onzeker door alle dingen die ik meemaakte als kind, dat ik eigenlijk pas op mijn 17e voor het eerst een meisje zoende. Was ook voor het eerst dat ik een vriendinnetje kreeg, was de eerste keer dat ik ontmaagd werd, al die andere dingen allemaal. En dat niet alleen, het was de eerste keer dat ik ook echt liefde leerde kennen.
En ik weet nog, zoals alle 17-, 18-jarigen, dat ik niet wist wat ik daarna moest doen voor opleiding. Dus wat deed ik? Beroepskeuzetest. En daar kwam sociaal, sociaal-juridische dienstverlening. Wist ik veel wat het was, ik wilde wat met mensen doen. En uiteindelijk kwam dit uit de beroepskeuzetest en ik dacht: dat ga ik doen. Dus ik ging naar het MBO. Oh, MBO. Ik volgde de opleiding, maar ja, eigenlijk gebeurde tijdens de opleiding van alles.
Ik had een een groepje van vrienden waar ik altijd mee omging, vriendengroepje, woonden allemaal in dezelfde straat, gingen jaren met elkaar om. En drie vrienden, ik zag ze elke dag. We waren van, je moet voorstellen, ik was 17, 18, en en al zes jaar lang elk weekend waren we aan het stappen, elk weekend zaten we film te kijken, al jarenlang waren we goed bevriend. En één van die vrienden was mijn buurjongen, die werd het land uitgezet. Nou, dat vond ik heel erg lastig.
Niet veel later kreeg mijn vader een hele heftige psychose. Oh ja, mijn vriendinnetje waar ik smoorverliefd op was, maakt het ook nog uit. En mijn allereerste relatie ging dus uit. Nou ja, ik had nooit een vriendinnetje gehad en ik was toen erg onzeker toen ik begon met daten, maar ik werd steeds zekerder over liefde en ik leerde wat liefde was, en in één keer was het uit. En ja, ze was de eerste waarmee ik het gedaan had, ook al wist zij dat niet.
Want ik deed natuurlijk alsof ik allerlei vrouwen had gehad op mijn 17e, want zij had ook vriendjes gehad, dus zij moet nooit weten. Ze heeft ook nooit geweten. En als deze podcast luistert, is dit de eerste keer dat ze het hoort, dat zij mij ontmaagd heeft. Oeh. En en in één keer ging het uit, en en dat niet alleen, het ging ook nog uit met een mindere knappe versie van mij. Het was een vriendje van haar wie Pools was, en niet dat het uitmaakte dat het, dat die Pools was, maar wel dat dat het, het vriendje was waarbij zij zei: "Ja, maak je niet druk om hem, hij is maar een vriend."
Nou, voor die vent maakt hij dus naar, hè, dat wij hadden gedate, maakte ze het uit. En voor haar was het gewoon een volgende relatie, maar voor mij was dat echt wel heel erg heftig, want voor mij was het zoveel meer dan dat. Ja, moet je eens voorstellen, ik was 17, 18, van mij was het de eerste keer in mijn leven dat ik wist wat liefde was, want daarvoor wist ik ik niet eens wat liefde was.
Ik ik ik groeide op in een huis waar niet geknuffeld werd, geen aai over de bol, waar geen gesprekken waren, waar er weinig ruimte was vanuit mijn vader of mijn moeder om te luisteren naar mij, om maar erkenning te geven, om überhaupt wat lang dan vijf minuten heel eventjes voor mij te zijn. En in één keer had ik maar mijn eerste liefde, in één keer zat ik bij haar thuis en dacht ik: oh, zo is het om een gezin te hebben. Ik was 18 en ik keek mijn ogen uit. Ik denk: oh, dit is een gek gevoel. In één keer wist ik wat ouders waren.
“En in één keer had ik maar mijn eerste liefde, in één keer zat ik bij haar thuis en dacht ik: oh, zo is het om een gezin te hebben. Ik was 18 en ik keek mijn ogen uit.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (48:59)
Ik was vijf toen mijn ouders gingen scheiden, daarnaast met die vloot van vriendjes, ik heb nooit een goed vadervoorbeeld gehad. En in één keer zat ik daar aan tafel bij mijn vriendinnetje. En ik weet dus nog heel goed hoe pijnlijk het was om liefde te kennen en het tegenovergestelde, het liefde weer kwijt te raken. En voor haar was het: ik word gewoon verliefd op een vriend en ik ga door. Voor mij was het: voor het eerst in mijn leven weet ik wat liefde was.
En het hebben en dan verliezen is veel beter dan het nooit gehad hebben, want dan weet je niet beter. Nou, ik wist opeens wat het was en ik wist opeens wat ik miste en wat er niet meer was, waar ik eigenlijk al 18 jaar naar hunkerde, maar niet durfde toe te geven, en in één keer leerde kennen. Dus naast, dus dat mijn vader een psychose kreeg, mijn beste vriend werd het land werd uitgezet, ging dus de liefde van mijn leven uit. Nou, als je dus normaal al 17 bent en je verliest een relatie of je eerste vriend, heb je best wel een een heartbreak. Voor mij was het een heartbreak op een heartbreak op een heartbreak, met het verhaal wat ik net verteld heb.
Dus al heel snel boterde het niet met mijn opleiding, want het was toch eventjes teveel om te dragen op die leeftijd voor mij. Dus ja, ik rommelde nog wat aan. Ik ging niet naar school en uiteindelijk stopte ik met die opleiding. En ik heb toen gewoon een jaar thuis gezeten, niks gedaan. Ik weet niet eens wat ik dat jaar heb gedaan, want het is zo voorbij gegaan. Waarschijnlijk veel gehangen, veel geslapen, veel geou […], veel drinken, goedkope alcohol voor, voor €3, wie ik dan met mijn neus dicht weg dronk, omdat ik meer geld niet te besteden had.
En dat was een beetje een jaar wat ik gedaan had, met mijn demonen vechten. Toen dat mijn moeder zei van: "Nou, ik ben je wel een beetje zat, moet je niet even een baan gaan zoeken?" Toen ben ik gaan solliciteren bij uitzendbureaus en heb ik verschillende dingen gedaan. Ik kan me nog herinneren dat ik een deur tot deur verkoper was bij een energiebedrijf genaamd Oxxio, en waarvan ik twee weken later stopte.
En ik kan me nog goed herinneren dat ik huilend in de auto zat, omdat ik het heel vervelend vond dat ik niet iets verkocht had, terwijl de persoon met wie ik was, wie mij hielp, wie mij intrainen, wel al twee verkocht hadden, wie al jaren daar werkte. Moet voorstellen hoe streng ik dan voor mezelf was, hoeveel drukte ik mezelf oplegde. Al had ik wel wat verkocht: het was me gelukt om aan één van mijn vriendjes van mijn moeder een energiepakket te verkopen. Toevallig was dat wel een goede vriend van mijn moeder, één van de weinige.
Ja, ik kan me nog herinneren dat ik bovenop een truck kerstverlichting, soms als je, als de kerst is, dan rij je door een stad heen en dan zie je de mooiste kerstverlichtingen altijd hangen met, door, door zo'n winkelcentrum. Nou, ik heb dus in een garagebox, heb ik dus met lichtsnoeren en dat soort dingen, heb ik dat soort dingen gemaakt en dus later opgehangen in een, in een stad. Nou, oh, dat paste niet echt bij mij, dus niet heel veel later stopte ik daar ook mee.
Toen eigenlijk dacht ik: ik moet echt nog wel wat met mijn leven doen. En dus ik ben gaan solliciteren in het leger en het duurde een half jaar en ja, net voor mijn 20e werd ik aangenomen. Naar ja, te lang aanrommelen, dealen met allerlei shit, ben ik dus het leger ingegaan. En ja, misschien was het iets wat ik in mijn, hè, iets in mijn jeugd miste qua structuur, maar ja, ergens gedijde ik wel heel goed op, op het leger, weet je wel.
De structuur, de duidelijkheid, de mindset, de persoonlijke leiderschap, het bracht echt het beste in mij naar boven, want het was de opvoeding wie ik nooit gehad had. En het bracht dingen van mij waar ik al goed in was, hè, dingen alleen doen, kunnen dragen, zwaar te kunnen dragen, maar het bracht ook, ja, dingen naar boven wie ik echt moest leren. En eigenlijk ben ik ontzettend blij dat ik die stap heb gemaakt richting het leger, want daar leerde ik ook op een goede manier met mijn ADHD omgaan.
“De structuur, de duidelijkheid, de mindset, de persoonlijke leiderschap, het bracht echt het beste in mij naar boven, want het was de opvoeding wie ik nooit gehad had.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (53:10)
Ik kwam er gewoon achter dat ik moest sporten, kwam gewoon achter dat ik duidelijkheid, structuur moest hebben. En ik leerde mentaal ermee om te gaan, dat als ik me onrustig was in mijn hoofd, dat ik manieren vond om, ja, daar een soort van, ja, een hokje omheen te maken van: het hoeft jou niet te beïnvloeden. Nou, dat klinkt misschien heel veel gebrabbel, maar moet je het voorstellen: in het leger hadden we meerdere keren oefeningen waarbij we dus in de houding stil moesten staan.
En dan denk je van: ja, vijf minuutjes. Nee, urenlang stilstaan. Nou, ga jij maar tegen een ADHD zeggen: "Ga jij maar urenlang stilstaan." Dus in de houding urenlang stilstaan zorgde ervoor dat ik een manier vond om met mijn gedachten in mijn hoofd om te gaan. Dus los van de mindset wat ik al had uit mijn jeugd, los van alle dingen die ik al mee had gemaakt, was dat een manier wat ik in het leger leerde van: oké, ik kan met mijn gedachten omgaan. Als ik onrust heb, als ik onrustig gedachten heb, dan kan ik daar mee omgaan.
Ik leerde daar werkelijk echt hoe je rust kon ervaren zonder medicatie, zonder andere dingen. Want net voordat ik het leger in was gegaan, hoorde ik: als je vaste medicatie hebt, dan word je waarschijnlijk niet aangenomen. Dus ik denk: nou, ik wil zo graag het leger in. "Mam, ik," ik was 18, dus ik mocht het besluiten, "ik stop met mijn medicatie." Mijn moeder zegt: "Best," zoals ze eigenlijk op alles zei: "Best." Dus in het leger slikte al ik geen medicatie.
Maar ja, zoals ik al zei, ik kwam erachter dat ik structuur, duidelijkheid, sporten, dat dat meehielp. En het laatste stukje was dus mindset: hoe ga ik met mijn wilde gedachten om? Nou, urenlang stilstaan zorgt er dus voor van: oké, ik moet dealen met mijn gedachten, wat ga ik dan doen en hoe ga ik daarmee om? Met als gevolg dat ik heel veel rust kon ervaren door dingen wat ik zelf deed. Nou, daarin leerde ik dus heel erg hoe ik met mijn mindset om moest gaan, los van alle andere dingen.
2 jaar later, ik was 22 toen ik naar Afghanistan uitgezonden werd. En net één dag daarvoor leerde ik een meisje kennen. Nou, je moet voorstellen, mijn vriendin had het uitgemaakt, mijn eerste vriendinnetje. En eigenlijk deed ik een klein beetje zoals mijn moeder: ik liet niemand binnenkomen, niemand kon eigenlijk binnenkomen. En ik deed een klein beetje alles en iedereen met mijn gebroken hart. Ik zeg wel eens: "Hurt people hurt people." Nou, in dit geval deed ik dat ook.
Maar net voordat ik naar Afghanistan was, ontmoet ik een meisje. En terwijl ik op uitzending was, 5,5 maanden, raakte we in contact en raakte ik meer en meer verliefd opeens. En ja, Afghanistan zelf was een hele mooie, krachtige ervaring wat ik, ja, de rest van mijn leven mee zou maken. Ik wil er niet teveel over uitwijden, anders wordt het echt nog een hele lange podcast en dan gaan jullie uitzoomen.
Maar het is ontzettend bijzonder om mee te maken en om met de dood te, hè, te facen, met jouw mortaliteit, dat je die aan moet kijken, dat je bezig moet gaan met de spanning, dat je, dat je andere culturen ziet, dat je, ja, 5,5 maand toch een soort van gespannen boog bezig bent met levensgevaarlijk werk. En wat dat met jou doet als mens, dat daar, dat heeft invloed op jou op een hele krachtige manier. En ik heb geluk gehad dat ik bespaard ge- ben gebleven met hele heftige dingen, maar ik heb meer dan genoeg lessen gekregen op mijn uitzending wie ik de rest van mijn leven mee zal maken.
Eén van die lessen was is ook dat ik dus verliefd kon worden op een meisje. Het is veel leuker om over liefde te hebben, trouwens. Dus na 3 jaar daten, nou ja, drie jaar daten, als ik zeg na drie jaar daten, is het eigenlijk een ander woord van: jij gaat nooit mijn vriendin worden, besloot ik om het weer te proberen. Dus in Afghanistan werd ik langzaam verliefd op dat meisje wie ik net voordat ik Afghanistan had ontmoet. Ik snap ook echt niet dat ze bij mij op date is gegaan, want ik zei letterlijk: "Ik ga naar Afghanistan." Ik dacht: ik ga nog even met een meisje zoenen voordat ik wegga.
En uiteindelijk werd ik verliefd en ik kwam terug en ja, ik dacht: ik wil met haar samenwonen. En ik kocht een huis en na de uitzending wilde ik samenwonen. Ik had opnieuw de liefde gevonden, ik opende voorzichtig mijn hart en ik wilde samenwonen met haar. Dus ik verhuisde, ik woonde toen nog steeds in Drenthe, naar Lelystad en ik kocht een huis. En ik was gelukkig. Niet veel later verander ik van baan, want de defensie was ik toch wel veel weg, en want ja, Jonathan had opnieuw de liefde gevonden.
“Ik had opnieuw de liefde gevonden, ik opende voorzichtig mijn hart en ik wilde samenwonen met haar.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (59:05)
Jee, weet je wel, ik ik wil, ik ik ik ik durfde het weer. Ik durfde het weer om die liefde te te voelen wie ik nooit had gehad. En ja, ik was van baan veranderd en naar een half jaar ging het uit. Zij was nog net, net te jong, ik was 23. Ik had mijn eerste huis samen met haar gekocht en ik nam het nog serieuzer dan, dan zij het deed. Het strubbelde niet helemaal. Ik had toch nog genoeg shit wie ik niet had aangekeken. Ik was niet echt mezelf.
Zij was alles voor me, want dat is wat je doet als je denkt dat iemand die anders jou alle liefde gaat geven, dan kun je iemand een beetje over wel me. Dus ik nam te weinig ruimte in, ik gaf mijn grenzen niet aan, ik communiceerde niet. Ik wist ook niet eens wat communiceren was trouwens, op die leeftijd helemaal niet, met, met alles wat ik had meegemaakt. Dus het was gedoemd om gefaald te, het was gedoemd om te falen. En ja, daar zond ik dan, andere kant van Nederland, opnieuw mijn hart gebroken.
Ik was van baan veranderd, ik ging van het leger, ging ik werken als gevangenisbewaarder in de Bijlmerbajes. En ik was alleen, alleen, en wederom, ja, vond ik dat wel heel zwaar. En en het was een anders alleen dan wat ik gewend was, het was een anders alleen tos ik vroeger als kind meemaakte. Dit keer voelde ik me nog alleen er, omdat ik nog minder vrienden had, omdat ik zelf nu deze keer koos voor geluk. En en voorheen, vroeger in mijn jeugd, was het gewoon zo, maar nu koos ik er zelf voor.
Dus ergens voelde ik ook nog van: Jonathan, je had het niet moeten doen. Dus ik was ook nog heel streng op mezelf, en dan zit je daar zonder vrienden. Dus het was een ander alleen, alleen, want het, dit, ik had er ook nog zelf voor gekozen, dat daardoor was het nog zwaarder. Niet veel later kwam ik erachter dat werk in de gevangenis ook niet heel leuk was. En ja, gevangenisbewaarder klinkt heel stoer, maar in vergelijking met leger, ja, was het niet anders meer dan een veredelde beveiliger. Dus ja, het was in die jaren begon ik echt mezelf te verliezen. Ik was letterlijk, ik werd een schim
van mezelf. Ik was er wel, maar ik was er ook niet en ja, ik viel in een gat. Ik wist niet wie ik was en met een gebroken hart neukte ik letterlijk alles wat los en vast zat. Zoals ik net al zei: "Hurt people hurt people", en dat is wat ik deed. Niemand kon meer bij mij binnenkomen. Ik had de tweede keer mijn hart geopend en ik dacht: hell to the no, dat ik die pijn die ik nu heb gevoeld, dat die ooit, dat ik die weer opnieuw wil voelen. Dus elke vrouw wie ik ontmoeten, we gebruikten elkaar om onze eenzaamheid op te vullen en, zoals ik wel eens zeg, samen alleen.
En ik deed ook nog werk wat ik gewoon niet leuk vond, maar ja, ik had huis gekocht. Ik was alleen en ik had het huis gekocht om samen te betalen, in één keer moest ik alleen betalen, dus ik dacht: ik moet deze baan doen, om mijn hypotheek te kunnen betalen. Dus ja, daar bleef ik maar weg kwijnend, mijn ongeluk, mijn ongelukkig wegend zat ik daar in het appartement en dit was een nieuwe vorm van alleen zijn en en constant weer buiten mezelf zoeken naar liefde, genegenheid, eventjes niet vervelend voelen vandaag, want ik was thuis, voelde ik me vervelend, op mijn werk voelde ik me vervelend. Het enige moment ik me niet vervelend voelde, als ik met iemand anders was bij wie ik, waarmee ik aan het daten was.
In de Bijlmerbajes raakt Jonathan zichzelf kwijt. Sporten, motivatievideo's en leren alleen zijn helpen een beetje, maar pas als de gevangenis sluit stelt hij zichzelf de echte vraag.
▶ 1:03:40
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:03:40
Nou ja, gelukkig probeerde ik ook andere dingen. Ik begon te sporten en al snel merkte ik dat dat ook een hele fijne uitlaatklep was, en voor het weet was ik 12 uur in de week in de gym van de gevangenis aan het sporten. En gedurende, tijdens de nachtdienst, als ik dan een reeks van vijf nachtdiensten had, was ik van 3 tot 5 uur 's nachts in de gym helemaal los aan het gaan, helemaal aan het sporten. En dat was ook jarenlang iets wat ik deed, een positieve uitlaatklep.
Daarnaast keek ik urenlang op Facebook naar motivational video's. Voorheen was Facebook het social media kanaal, ik ben al zo oud, absoluut. Dus alleen op Facebook had je video's en daar keek ik toen naar en en ik was er verslaafd aan. Ik keek urenlang naar die video's en het gebeurt wel eens, ik ging toen altijd laat naar bed, dat ik om 12 uur in bed in ging en mijn werken ging doen om 5 uur, 5, en dat ik tot 3 uur 's nachts die video's keek. Het maakte me niet uit dat ik maar 2 uur of 3 uur sliep, ik wilde gewoon die video's. Ik wilde dat die mensen hadden, ook al kon ik het niet. Ik vond het reed te inspirerend.
En ik heb toen die jaren zoveel filmpjes gekeken dat ik de afgelopen jaren wel eens een filmpje heb gestuurd gekregen van een klant of iemand anders en dat ze dan vragen: "Jonathan, heb je deze al gezien?" Toen zei ik: "Ik heb alles al gezien. Ik heb alle video's." En geduren af en toe krijg ik nog steeds wel een video en in in in die video's, soms zijn tijdloos. Dus toen ik ongelukkig was keek ik zoveel video's, maar echt toepassen lukt me nog niet. Wat ik wel deed is nogmaals wel kleine stapjes zetten. Een klein beetje werd mijn mindset wel een beetje sterker door de video's, door te gaan sporten.
En ik leerde ook om dingen alleen te doen. Ik ging alleen uit, ik ging alleen op vakantie. Ik leerde om het ongemak aan te kijken van: ja, als ik dan toch alleen ben, dan maar alleen. Ook al ging ik wel de eerste de beste de kroeg in als ik op vakantie was om weer het volgende arme vrouwtje te te versieren, maar ik was wel alleen en ik leer wel om alleen te zijn, om daar vrede mee te hebben. En dat was heel anders dan: ik zit hier alleen eenzaam in mijn appartement. Dus de reden van vakantie, de reden van dingen alleen doen was nu anders.
Dus ergens probeerde ik wel een shift te maken, om vrede te hebben om alleen te zijn, en en en dat lukte me gedurende jaren steeds beter, waardoor ik dus ook daardoor veel meer rust kon ervaren en steeds meer van kon genieten dat ik alleen zat en alleen in het appartement zat, of alleen samen met de volgende Tinder date wie ik had uitgenodigd in mijn appartement. Maar langzaam aan, stapje bij stapje, werkte ik steeds meer aan mezelf en mijn mindset werd sterker.
En na 4,5 lange jaren werkte ik, moet je voorstellen, 4,5 jaar niet happy, ongelukkig, niet voor jezelf kunnen kiezen, en in één keer hoorde ik: de gevangenis gaat sluiten. En na 4,5 jaar geen stap durf te zetten, terwijl ik die baan vreselijk vond, 1000 motivational video's later, wat dacht je dat ik ging doen? Gevangenis ging sluiten. Ik ging solliciteren in de gevangenis bij mij in de buurt. In Lelystad was ook een gevangenis, ik werkte toen in Amsterdam. Gevangenis ging sluiten en ik zat zo vast dat ik ondanks al die duizenden motivational video's niet een stap durven te zetten.
Maar gelukkig, soms moet je een stap zetten om daarachter te komen dat het de verkeerde stap is, want ik werd aangenomen. En toen, ik weet niet wat er in mij gebeurde, maar ik schrok wakker na 4,5 jaar. Ik krijg, ik krijg letterlijk nu kippenvel over mijn rug, want ik kan me dat moment nog herinneren dat ik hoorde dat ik aangenomen werd. Toen dacht ik: "Jonathan, what the fuck ben je aan het doen? 4,5 jaar ben je niet happy, zit je daar stom werk te doen."
En en en ik was steeds meer stappen aan het zetten om voor mezelf te kiezen, om mezelf gelukkiger te maken. Het was ook een hele negatieve sfeer daar in de gevangenis, want uiteindelijk durfde ik wel ergens anders op te solliciteren. Ik wilde weer terug naar school en uiteindelijk solliciteerde ik op een baan in de gehandicapte zorg waarbij ik één dag in de week naar school kon gaan. Moet je voorstellen hoe hoe hoe klein die mensen in de gevangenis dachten. Ik was 27 en hun zeiden: "Ben je niet te oud om naar school te gaan?" Hun zeiden ook: "Je kunt toch niks anders doen dan dit." Dat was een beetje de houding wie hun hadden.
Dus ook soms maak je omgeving, zorgt de omgeving er ook voor dat je jezelf kleiner voordoet dan dat je bent en dat je nog kleiner gemaakt wordt zelfs. En en en en ik maakte mezelf ook kleiner in de paste daar dan ook wel weer bij, totdat ik ervoor koos om het niet te doen. En toen viel het me op dat de gevangenis en de mensen een hele kortzichtige gedachtegoed hadden, en toen koos ik heel erg krachtig voor mezelf. Dus ik ging in de gehandicapte zorg werken, mensen met een verstandelijke beperking, autisme en agressie. Niet dat ik wist wat, hoe je met autisme om moest gaan, maar agressie, dat kende ik vanuit de gevangenis, vanuit het leger, en ik dacht: erger dan de gevangenis kan het niet zijn.
Ik werd aangenomen en ik weet nog goed dat ik toen op dat moment een besluit maakte, want net daarvoor had ik zo ontzettende shift gemaakt van: ik moet echt voor mezelf kiezen. En en ik had zo'n shift voor mezelf gemaakt van, in plaats van "Jonathan, jij moet deze baan doen omdat je hypotheek te betalen", was het voor het eerst in mijn leven dat ik ook dacht: maar wat kun je nog meer, Jonathan? Wat wil jij? Wat wil je echt? Die vragen had ik mezelf jarenlang niet gesteld en voor het eerst stelde ik die vragen.
“Wat wil jij? Wat wil je echt? Die vragen had ik mezelf jarenlang niet gesteld en voor het eerst stelde ik die vragen.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (1:10:35)
En toen dat ik die vraag ging beantwoorden, kwam ik bij de gehandicapte zorg, kwam ik bij een ander type werk, kwam ik uit die destructieve omgeving. In één keer voelde ik vrijheid, joh, letterlijk en figuurlijk. Ik werkte in de gevangenis, maar ik, ik voelde me zo gevangen dat dat dat het tegenovergestelde vrijheid was.
En en ik maakte toen een besluit en er was zo'n krachtig besluit. Ik zei: ik ga nooit meer iets doen waardoor ik me zo gevangen voel, en als er een manier is waardoor ik me meer vrijheid kan krijgen of waardoor ik meer vrijheid kan krijgen in mijn leven, dan kies ik daarvoor. En ergens denk ik dat, nou ja, het was 2015, ik denk ergens toen, 8 jaar geleden, dat mijn bedrijf Freedom Motivates geboren was door dat besluit.
Nou ja, de jaren daarna begon ik echt mijn hart te volgen, mijn podcast heet Hart & Zakelijk, en en gedurende de jaren van de gevangenis was ik al kleine stapjes aan het zetten. Ik was meer aan het sporten, ik begon meer te delen op social media. Ik begon een fitness account, jazeker. Ik begon mensen te delen over mindset met steeds meer volgen van wat ik wilde. Durfde ik steeds meer stappen te zetten en ik ging steeds meer mijn hart volgen.
En naar 33 jaar van zeggen dat ik vanwege mijn ADHD geen geduld had om boeken te lezen, vond ik een, een, een persoonlijk, een, een, een persoonlijk ontwikkelingsboekje over social media, en dat vond ik zo interessant dat ik dat boek in één ruk had uitgelezen. Dus ik had 33 jaar lang de overtuiging: je hebt vanwege je ADHD geen geduld om een boek te lezen. En in één keer lees ik daar, ik weet nog goed dat ik in het zonnetje daar urenlang gewoon zat te lezen, en voor het weet was het boek uit. Nou, dat ene boek was de voorboden en en 100 boeken ben ik nu verder, want als ik las waar ik gepassioneerd over was, was het moeiteloos.
En dat is was weer een bewijs van: als ik gewoon mijn hart volg, als ik mijn passie volg, dan gebeuren er mooie dingen. Dus het was het delen op social media, het was mijn baan volgen, het was mijn droom, mijn hart volgen over wat wil ik graag. En ja, de social media account, weet je wel, post ik niet alleen gespierde foto's van mezelf, en dat vond ik ook wel leuk om de aandacht van meisjes, want dat stuk had ik nog niet aangekeken bij mezelf, maar ik begon ook echt mensen te helpen. Voor het weet had ik echt hele lange berichten in mijn DM's en vroegen mensen om hulp en advies, want er kwam echt nog wel wat zinnigs uit mijn mond.
En als ik ook terug scroll en die gaat op mijn Instagram helemaal terug, dan heb ik nog wel een aantal posts staan, ik heb ook heel veel al wel verwijderd, maar met met teksten die ik toen schreef, en toen denk ik van: oh, dat komt nog wel wat zinnig. Want mijn hele leven was ik altijd met mezelf, mijn eigen gedachten aan het filosoferen. Ik was mijn eigen shit aan het oplossen en alles wat wat wat ik tot 33 jaar, hoe ik over dingen dacht, gooide ik op papier, gooide ik op social media. Ik wilde delen, ik wilde mijn, me, wat ik wil, mensen helpen.
Ik, ik werd zelf geholpen. Ik wist hoe je met dingen om kon gaan, steeds beter. En ik deelde gewoon mijn hart en ziel, ik deelde mindset, ik deelde alle dingen die ik geleerd had van het leger, van van mijn leven, van mijn shit, en en en als de filosoof wie ik ben deelde ik dat op social media. Dus voor je het weet was ik gratis mensen aan het helpen, en en goed ook, en en en ze bedankt me, en en en zo heb ik dus meer dan t jaar lang heb ik mensen geholpen.
En ik volgde steeds meer mijn hart en ik dacht: weet je wat, ik wil ook heel graag op wereldreis. En ik begon steeds meer shit aan te kijken, ook van mezelf. Door de boeken die ik las, door nu echt te veranderen, durfde ik ook diepere patronen aan te pakken. Ja, oude patronen begon ik te veranderen, ik begon dingen te veranderen met betrekking op hoe ik Ad… Ik begon dingen te veranderen hoe ik, hoe ik dacht. Ik begon mijn leven positief op te pakken en steeds meer durfde ik voor mezelf te kiezen. Ik durfde mezelf uit te spreken, mijn grenzen uit uit te spreken.
Ik durfde mezelf te openen en door social media durfde ik ook kwetsbaar te zijn, en en en normaal droeg ik dat altijd met me mee en in één keer deelde ik wie ik was, wat ik voorheen nooit echt helemaal durfde, met een paar mensen uit daar buiten gelaten. Dus ja, ik had nog wel een beetje hechting problematiek vanwege shit wie ik van mijn moeder had meegekregen met mijn opvoeding, en en en en van mijn vader. Want met daten voel ik nog steeds ingewikkeld, want wat bleek: ja, Tinder uitspelen maakt me toch ook niet echt heel erg gelukkig.
En nu ik zo aan het groeien was merkte ik op dat dat dat mij niet gewoon hielp om mij gelukkig te maken. Dus ook daarin begon ik voor het eerst de patroon ook te zien, probeerde ik er tegen te vechten, wat me soms wel lukte en soms ook niet. En die strijd ging ik toen ook aan. Ik ging meer aan mijn systeem werken, ik ging naar mijn familiesysteem, ik ging kijken naar, ik ging opstellingen doen, ik ging naar lijf dagen toe waarbij ik mijn jeugd aankeek van: oh ja, nee, dit is niet hoe je, wat liefde is. Ik wist ook niet wat liefde was.
Dus ik dacht: ik wil op wereldreis, ik ga voor mijn dromen. Dus ik had besloten, ik moest nog 3e jaar lang, moest ik de opleiding doen van de gehandicapte zorg, sociaal juridisch, of nee, wat vroeger SPW heette, die opleiding volgde ik nog. Ik werkte toen de gehandicapte zorg en ik was zo bezig met mijn dromen dat ik had besloten: ik ga op wereldreis, na deze opleiding ga ik op wereldreis.
Dus daar was ik dus al mee bezig. Ik had geld gespaard en ik was mijn huis aan het opknappen. Ik dacht: als ik mijn huis verhuur of verkoop kan ik op wereldreis. Moest ik opnieuw geld sparen. Ik was mij verlof allemaal niet aan het opnemen, ik was aan het sparen voor verlofuren, zodat ik zoveel mogelijk verlof op kon nemen en betaald kon krijgen om op reis te gaan. Allemaal dingen om me voor te bereiden dat ik op wereldreis ging.
Drie jaar mantelzorg voor zijn vader leveren twee lessen op, en een zaadje voor Freedom Motivates. Ondertussen durft Jonathan eindelijk te kiezen: voor zijn bedrijf en voor Anneloes.
▶ 1:17:42
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:17:42
Ik kwam erachter dat iets bestond zoals mantelzorg geven, en ik ging mijn vader mantelzorg geven. Nou, mijn vader, die ondertussen 14 uur per dag sliep, de andere 10 uur per dag lag hij op de bank. Hij kwam zijn huis niet uit, had zo slechte conditie dat hij het einde van de straat niet kon halen, en dat zorgde er zelf voor dat hij obesitas kreeg. En nadat hij zijn, een hartinfarct kreeg, dacht ik: misschien wordt het wel eens over tijd om hem ook eventjes te helpen. Nou, hij kreeg er ook nog bij slaapapneu en een dreigende suikerziekte. Dus het werd wel even tijd dat Jonathan, zijn zoon, ook zijn vader weer ging helpen.
Zoals ik al mijn hele leven een beetje ontfermde om mijn moeder, heb ik dat eigenlijk ook mijn hele leven gedaan voor mijn vader, maar ik kwam erachter dat ik ook betaald voor kon krijgen. Dus het kwam vanuit een goed hart, maar tegelijkertijd dacht ik: ik wil ook op wereldreis, dus dat extra zakcentje vond ik wel fijn. Dus het grappige was: ik was super druk, opleiding, ik werkte vier, vijf dagen in de week, ik ging naar mijn vader op en neer naar Gouda, ik zat op social media te delen, maar weet je wat g… grappiger was? Het voelde totaal niet druk, omdat ik mijn hart volgde.
En als jij kiest voor passie, dan dan dan kun je veel meer hebben, kun je veel meer dragen, en ik kan me niet eens herinneren dat ik dat zwaar vond, want ik vond het tof en leuk, alles wat ik aan het doen was. Dus ik dacht: ik ga eventjes mijn vader helpen. Nou, de mantelzorg, ik heb mijn vader drie jaar mantelzorg toen gegeven, want ik had natuurlijk daarvoor drie jaar al besloten dat ik op wereldreis wilde, en de mantelzorg gaven mijn twee lessen. Twee lessen, strak, drie vingers op, twee lessen.
De eerste les is: als iemand niet geholpen wilt worden, dan kun je diegene niet helpen. Je kunt niet trekken aan een dood paard. Helaas was dat wel een les wie ik van mijn vader moest leren, wat extra pijnlijk was, want in die drie jaar lukte het mijn vader niet om voor zichzelf te veranderen. Dus eigenlijk deed hij het meer voor mij, en wat blijkt: als je het voor een ander doet, is het veel minder krachtig. Het was een les wie ik als mens en als coach heel waardevol vond, alleen het was zo pijnlijk om mijn vader meer en meer weg zien kwijnen en zoveel moeite te doen voor iemand waar je zoveel van houdt, waar wie vervolgens twee stappen vooruit en dadelijk nog veel slechter achteruit ging.
“De eerste les is: als iemand niet geholpen wilt worden, dan kun je diegene niet helpen. Je kunt niet trekken aan een dood paard.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (1:20:08)
En waarbij ik erachter kwam: maar hoe harder ik werk, hoe meer ik van hem overnam, of hoe hoe hoe meer ik het vervelend vond. Ik probeerde zijn kar te trekken en aan een dood paard kun je niet trekken, en en het was een hele wijze les en wie ik de rest van mijn leven meeneem. De tweede les was een prachtig moment en die wil ik toch meenemen. Mijn vader is dus manisch depressief, en op één van die dagen dat ik mantelzorg gaf aan hem kwam ik bij hem en ik wist eventjes niet wat ik moest doen, en in één keer had ik een idee.
Ik denk: weet je wat, we pakken een fotoalbum. Ik had een whiteboard en ik kwam een idee. Ik zeg: "Pap, hier, kies even een paar oude foto's uit, uit jouw leven, en zet bij elke foto drie positieve dingen over die levensfase." Dus we hadden een foto van hem toen en foto van een vader en een foto van van niet zo heel lang geleden, en en je zag allemaal oude foto's en
Mijn vader kreeg van mij toen de opdracht van: "Schrijf drie positieve dingen bij elke foto." Dus hij schreef bij ene foto wat en bij de andere foto wat. En aan het einde van de oefening keek hij zo naar zijn bord, en dat moment blijft de rest van mijn leven nog bij. En van zijn depressieve houding keek hij naar de bord en zei hij die zin: "Zo slecht is mijn leven niet." En hij moest glimlachen. En en niet dat dan je hele depressie meteen weg was, het was dat hij heel eventjes anders naar zijn leven kon kijken dan de depressieve gedachte wie die wie die daarvoor had.
En het was zo mooi hoe die, hoe ik hem zag opleven, dat ik toen naar huis reed en dat moment was me zo goed bijgebleven. Want ik volgde alleen maar mijn intuïtie, zoals ik al de afgelopen jaren steeds meer deed. En elke keer als ik mijn intuïtie volgde, was het goed voor mij, mijn omgeving, andere mensen. Ik voelde me gelukkig van, in dit geval ook weer. En ik vond het zo mooi om iets te verzinnen waar iemand anders zoveel aan had, dat dat een zaadje was wat ervoor zorgde dat ik een half jaar later inschreef bij de Kamer van Koophandel.
Het was einde van 2019 en ik had me ingeschreven als Freedom Motivates. Als in: Freedom Motivates. Waarom Freedom Motivates? Hoe meer vrijheid je er, hoe meer, hoe meer dat jou ook motiveert om nog meer vrijheid na te jagen, mentaal gezien, in je leven. Het gaat om je geluk, als het gaat om de gewoontes die je hebt, als het gaat om je verleden. Als jij vrijheid voelt op één gebied in je leven, wil je meer vrijheid. Dat was mijn hele leven. Ik was dat al nu al meer dan drie jaar aan het doen.
En elke keer als ik een stap zette, motiveerde me om nog een stap te zetten, om nog meer uit mijn leven te halen, nog meer shit op te lossen bij mezelf, om nog meer mensen in mijn omgeving gelukkig te maken, want ik was gelukkiger, en om mensen op social media gelukkiger te maken, en ga ze maar door en ga ze maar door. En dat was ik al drie jaar aan het doen. Dus ik, ik schreef me in op als coach, want al twee jaar lang was ik toen ook al mensen aan het coachen. Ik was al toen al drie jaar in de gehandicapte zorg ook al begeleider en mensen aan het coachen. Ik was mijn vader al drie jaar aan het coachen.
En eigenlijk volgde ik steeds meer mijn hart, en ik, het was een natuurlijk gevolg van een passie en mijn hart wie ik volgde. En als je het hebt over de essentie van Hart & Zakelijk, was het: dit maakt mij zo ontzettend gelukkig, ik moet hier wat mee doen. En dat is de enige reden waarom ik me in heb geschreven bij de Kamer van Koophandel. Ik wist niet wat ondernemer was, ik wist niet wat een ondernemersplan was, ik wist de fuck niet hoe ik geld moest verdienen en hoe, hoe je dat allemaal moest doen. Ik wist alleen dat ik mensen wilde helpen, dat ik het kon en dat het mij gelukkiger maakt. En ik wist zeker dat het anderen ook gelukkig kon maken en ik wist zeker dat ik het kon. En door mijn hart te volgen en door te groeien gaf het me steeds meer mooie dingen.
“Ik wist alleen dat ik mensen wilde helpen, dat ik het kon en dat het mij gelukkiger maakt.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (1:24:51)
Dus ik begon weer serieuzer te daten. En nadat ik de deur eerder had dichtgegooid, kwam ik met hangende pootjes bij mijn partner Anneloes terug. Ze vergaf me en wilde zelfs maanden later weer op date met me. Ik had de deur dichtgegooid, Anneloes weet het allemaal. Anneloes was mijn woensdag van de derde date van die week, en donderdag had ik nog een date. Dat was toen ik Anneloes ontmoette. Moet je voorstellen hoe belachelijk ik in het leven stond.
Maar ik zo met mezelf bezig dat die ma, die maanden ik geconfronteerd werd met de lusten maar ook de lasten van dat leven. En ja, ik was aan het daten, maar ik, ik verpakte het zo mooi dat ik tegen de vrouw zei: "Ik ga op wereldreis, dus ik kan geen serieuze relatie beginnen." Het kwam wel handig uit, hoor, als je toch niet wil binden met andere mensen. Maar maar omdat ik dat al drie jaar riep, en hoe eerlijker ik tegen mezelf was, hoe meer ik aan het groeien was, hoe meer ik erachter kwam dat die zin gewoon bullshit was, en angst.
En ik gooide bij Anneloes de deur dicht, want ik kwam daarachter dat Anneloes wel, en Anneloes is mijn huidige partner, maar dat vertel ik zo over, dat ik daarachter kwam: ik wil haar niet kwetsen met hoe ik nu ben, zij is beter, zij verdient beter. Dus naar een aantal dates gooide ik de deur dicht. Zij wist dat al. Zij wist al dat ik hechting problematiek was, alle patronen waren duidelijk. Daarnaast is Anneloes een psycholoog en haar thesis ging over hechting problematiek. Dus nou ja, ik was een wandelende studieobject voor haar.
Dus bij een paar dates kwam ze al achter: "Hey, dit is precies in de studieboeken, hè, super duidelijk." Alleen ik zelf moest daar nog heel duidelijk achterkomen. Dus na twee maanden lang confronteerde ik mezelf, en dan was dat de volgende fase waarbij ik dacht: ik mag dit echt aankijken. Dus met hangende pootjes, nadat ik had gezegd: "Ik wil deze vrouw niet meer kwetsen door andere vrouwen te daten en haar ook", kwam ik terug. Koos ik voor Anneloes, naar jarenlang, voor het eerst.
En ik had al wel andere vriendinnetjes gehad, maar echt trouw zijn lukte me niet, omdat ik zo bang was om voor één iemand te kiezen. Ik was zo bang om weer pijn te heb, ik was zo bang om weer voor liefde te, te kiezen. Totdat ik dus Anneloes ontmoeten, totdat ik me ging groeien, totdat ik aan mezelf ging werken. Koos ik weer voor haar. Ze vergaf me, en dat niet alleen.
December 2019 was zo mooi, want we gingen toen daten, ik schreef me in voor mijn bedrijf, en vijf maanden later zei ze: "Ik wil ook wel met je mee op wereldreis." En opeens was ik daar aan het rondreizen. Ik had een vriendin, ik werkte voor mezelf en voor het weet was ik in Zuidoost-Azië mensen aan het begeleiden en aan het helpen. En ik dacht: wauw, dit is het leven. Ik koos volmondig voor mezelf, volmondig voor het leven, volmondig voor mijn passie en voor mijn dromen zelf, maar ook voor mijn dromen om mensen te helpen.
Jonathan vertelt hoe hij leerde van zichzelf te houden, waarom hij nu moeders coacht en waarom elke geholpen moeder voelt als hulp voor de kleine Jonathan van toen.
▶ 1:29:05
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:29:05
Nou ja, ik ben nog steeds met Anneloes samen. Ondertussen ben ik vader geworden, ben ik verloofd met Anneloes, heb ik de hechting problematiek de deur uit geflikkerd, en ik hou van mezelf en ik zoek liefde niet meer buiten mezelf. En ik werk er elke dag fucking hard aan om deze shit niet door te geven aan mijn eigen kinderen. Want ik heb mij roeping gevonden en dat een goede vader zijn, een goede partner te zijn. Al weet ik niet hoe het is om een vader en een partner te zijn, want ik heb letterlijk nooit het goede voorbeeld gehad in mijn leven. Ik weet niet wat liefde was, ik heb nooit het voorbeeld gehad, maar ik doe mijn best.
En de afgelopen jaren heb ik gewoon, ben ik doorgaan werken aan mezelf, ben ik doorgaan werken aan hoe mijn verleden en alles wat ik heb meegemaakt. Mijn kwetsbaarheid, mijn hechting problematiek, alle mijn trauma's heb ik aangekeken, om er zelf, omdat ik er zelf beter van werd. Maar ik merkte ook dat ik ook beter als coach er van werd, ik merk dat ik beter als partner van werd, ik merk dat ik beter vriend van werd, ik merk dat ik op alle fronten. En dat is het voordeel aan mijn werk: elk moment dat ik aan mezelf werk, is dat de verrijking voor iedereen wonden, dus mijn klanten.
En door zo hard aan mezelf te werken de laatste jaren, zo hard mijn hart te volgen, heeft het letterlijk mijn hart teruggegeven. Mijn hart is verrijkt door eerst het aan mezelf te geven, door eerst te leren van: Jonathan, je hoeft niet liefde bij het jezelf te zoeken. Je mag jezelf die liefde geven waarvan je dacht dat je die nooit verdiende. Ik, ik vond mezelf altijd nooit niet genoeg, hè. Want dat is het nadeel aan kinderen: als je ouders je tekort doen, dan ga je dat niet bij je ouders neerleggen, je gaat het bij jezelf neerleggen. En en en als kind ga je niet zeggen: "Ja, dat ligt aan mijn ouders." Nee, je gaat zeggen: "Ik ben niet genoeg."
“Want dat is het nadeel aan kinderen: als je ouders je tekort doen, dan ga je dat niet bij je ouders neerleggen, je gaat het bij jezelf neerleggen.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (1:31:10)
En dat was een onderdeel waarbij ik dus ook niet liefde durfde te, te, toe te staan. Ik durfde eigenlijk niet. En hoe gek dat misschien ook klinkt, want ik was de eikel, ik heb vele harten gebroken omdat ik niemand me liet binnenkomen. Maar eigenlijk wilde ik juist liefde, maar ik durfde het niet toe te geven. Ik voelde me niet genoeg, en ik vond daardoor dat, dat ik daardoor de liefde niet verdiende.
En ik zeg ook altijd tegen mijn klanten: je buitenwereld is een reflectie van je binnenwereld. Mijn binnenwereld was: ik ben niet genoeg, ik verdien niet de liefde. Dus wat ga ik doen? Ik ga iedereen afstoten, ik laat niemand binnen, ik ben niet kwetsbaar, ik stel me niet open. Mijn, mijn buitenwereld werd een reflectie van die binnenwereld. Totdat ik mijn binnenwereld ging veranderen, en dat heb ik dus gedaan. En daardoor vond ik dus van: Jonathan, je mag er zijn, je mag van jezelf houden, je bent genoeg.
Je, en en wat gebeurde er? Ik ontmoet een vrouw wie dat in mij los bracht, waarbij ik haar niet nodig had maar koos voor haar. Waarbij ik de liefde aan mezelf gaf en tegelijkertijd ook kon ontvangen. En daardoor ben ik nu zo veel rijker, omdat ik die dingen heb opgelost, omdat ik die dingen uit mijn verleden, het verhaal wie jij een klein beetje hebt meegekregen, heb opgelost.
En door dit hele gebeuren heb ik gewoon ontzettende grote missie gekregen. Want mijn missie is dus om nu me in te zetten voor ouders, en en en en met name dus voor moeders. De moeder wie de, de pijler van het gezin is. Zelf heb ik een moeder gehad wie het niet kon, wie te korte armpjes had. Ze kon het gewoon niet, hoe, hoe, hoe goed ze ook haar best deed. Maar er zijn genoeg moeders wie het wel kon, wie het wel proberen, wie het wel hun best willen doen voor hun kinderen, en en die wil ik helpen. Want als je de moeder helpt, help je vervolgens ook de kinderen.
Ik als kind kon ik mijn moeder niet helpen, maar ik kan nu wel moeders helpen. En mijn missie is dus daarom ook om 10.000 kinderen te helpen, en dan begin ik dus bij de moeder en ik ga moeders coachen. En met elke moeder wie ik help, doet kleine Jonathan een vreugdesprongetje. En elk kind wie ik help, zie ik als een, als Jonathan wie nooit, kleine Jonathan wie nooit geholpen kon worden. En dat maakt dat ik elke dag uit bed spring, dat maakt dat ik elke dag gepassioneerd ben om naar die 10.000 kinderen te komen.
“Ik als kind kon ik mijn moeder niet helpen, maar ik kan nu wel moeders helpen.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (1:33:27)
Want ik doe het niet alleen voor de moeder, ik doe het voor de volgende generatie. Ik doe het voor de Jonathan wie vroeger nooit geholpen kon worden, maar er zijn genoeg Jonathanjes in deze wereld. En niet zeggende dat je, jij tekort geeft aan je kinderen, maar ik denk toch dat de, de dingen die je hebt meegemaakt in je leven invloed heeft op je opvoeding. Ik weet het als de beste. Ik weet ook hoe lastig het is om daaraan te werken, maar ik weet dat als je het doet, dat het ontzettend helpt voor jou, kijk naar mij, maar ook ontzettend meehelpt hoe je in het leven staat en hoe je opvoedt.
En dat is nu hoe ik in het leven sta: papa zijn van een prachtige dochter genaamd Hailey June, een goede partner zijn en elke dag je bed uitspringen om een verschuiving in deze maatschappij te creëren van: "Hey jongens, we kunnen aan onszelf werken." We kunnen "ik ben nou eenmaal zo" de raam uit flikkeren. We kunnen van "ja, het zit in het aard van het" het raam uitflikkeren. We kunnen "dit heb ik meegemaakt, dus dan is dat zomaar" het raam uitflikkeren, we een plaatje geven. We kunnen eraan werken, zodat we een meer volledig volwassen persoon kunnen zijn.
En niet meer vanuit gekwetstheid, niet meer vanuit het verleden leven, zoals mijn vader wie in 1991 leeft. Niet meer vanuit het verleden leven als mijn moeder wie denkt: weet je wel, ik moet liefde die ik van mijn vader gehad heb bij mannen zoeken. Niet meer vanuit het verleden leven van: "Hey, ik heb mijn hart gebroken, dus ik breek maar andere mensen harten", wat ik heb gedaan. Of: "Ik verdien niet meer, dus daarom blijf ik maar in een baan" wie me eigenlijk ongelukkig maakt. Dat hoeft niet.
En wat jouw voorbeeld en wat jouw versie daarvan is, want dat jij denkt dat je niet beter verdient: jij verdient beter, je kan beter. Dus daarin is het belangrijk om aan jezelf te werken. Daar zet ik me voor in. En en als ik dus een moeder help, verander ik gewoon de volgende generatie. En en en dat is waar ik me elke dag op inzet, en dat is dus wat ik als coach dus doe. En ik wilde je daarin dus meenemen, en ik hoop je ook meegenomen te hebben met mijn verhaal, met waarom ik doe wat ik doe.
En het laatste stukje heb ik wat meer geskipt, omdat je jeugd ontzettend veel van belang is in de keuzes die je maakt, en daarom heb ik daar extra op ingezoomd. Ik kan nog wel, nog wel langere, langer vertellen over alle stappen die ik gemaakt heb om te groeien, alle dingen die ik gedaan heb. Maar het is veel belangrijker dat dat dat je weet dat je voor jezelf kan kiezen, dat je weet dat je van jezelf kan houden en dat je verandering kan creëren voor jezelf, je omgeving en waaronder dus ook je kinderen.
Dus met deze podcast wil ik ook het verhaal van anderen vertellen: hoe andere mensen hun hart hebben gevolgd, en dat uiteindelijk dat daardoor, dat ze zakelijk ook bepaalde keuzes hebben gemaakt. Dit is een voorbeeld van mij, en de volgende aflevering neem ik je mee met andere mensen. En zoals ik dat zeg: ga je dan mee op reis? Dit was mijn reis.
En als je nu nog steeds kijkt en luistert, wil ik je ontzettend bedanken voor je geduld, en ik weet zeker dat je nu beter weet wie ik ben, waar ik voor sta en waar ik vandaan kom. Ik wil jou hartelijk bedanken en tot de volgende aflevering, waarbij je dus opnieuw op mee op reis kan genomen worden, in dit geval in de reis van iemand anders. Dankjewel.
Start met de gratis meditatiePlan een gratis Mini Familieopstelling
Haar camera stond geblurd omdat haar kantoor rommelig was. Over zichtbaar worden als ondernemende moeder: eerst maken, later schrappen, en echt durven zijn.
Ze had precies het leven dat ze wilde, en voelde zich schuldig dat ze er niet van genoot. Een ademoefening om uit te stappen en te voelen: you did it.
Ze kookte een week vooruit en analyseerde alles. Toch wist ze het al in het eerste gesprek. Over controle, intuïtie en de tijd tussen voelen en doen.
Jarenlang was ze de bulldozer die alles oplost. Tot ze zei: ik wil niet meer sterk zijn. Over vechten, zachtheid en het stadion uitlopen.
Een boswandeling, drie nieuwe ideeën, en toch voelde ze dat ze niks bereikt had. Over presteren om liefde te verdienen, en het meisje dat dat leerde.
Ze hoorde haar broer al in haar hoofd voordat ze iets had gepost. Waarom kritiek projectie is, en waarom het van je beste vriendin dubbel pijn doet.
Haar moeder appte de hele dag over haar zus. Over de dochter die iedereen draagt, de last die niet van jou is, en wat je ziet als je groeit.
Een vrouw van tachtig meldde zich bij me: ze wilde ermee aan de slag. Waarom tijd je wond niet heelt, en wat er wel voor zorgt dat het heelt.
Ik schilderde twee dagen mijn huis en werd er blij van. Waarom zorgen voor je gezin je soms leegtrekt, en wat je moeheid je echt vertelt.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.