[Intromuziek Hart & Zakelijk]
Jessica van Duren danste, fotografeerde, coachte en bouwde brands. Onder al die rollen ligt één ding: zichzelf laten zien. Ook nu ze zich soms nog afvraagt of ze goed genoeg is.
▶ 1:26
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:26
Hoi.
Hi.
Welkom.
Ja, dankjewel.
Daar zitten we dan.
Ja, daar zitten we dan. Heel veel zin in.
Ja, ja, ja. Dit hebben we afgesproken, wanneer, half jaartje geleden ofzo?
Ja.
Ik had het idee om 3 uur, of, of in ieder geval lekker lang te gaan hangen met mensen in een goed gesprek. En er kwamen een paar mensen in me op en jij was daar één van. En ja, ik zat toen nog helemaal in die ideeënfase en ik denk: nou, Jessica, sta je daarvoor open? Vind je dat leuk? En ik ben blij dat we hier eindelijk zitten.
Ja, ik ook.
Ja, heel tof. We zouden er twee maanden geleden opnemen, maar toen werden, werd mijn dochter geboren. Letterlijk de dag dat we het zouden opnemen, ja, kwam, ging met mijn vrouw in, in de bevalling, in de weeën kwamen. Maar ik ben blij dat we hier kunnen, ja, lekker aan de slag kunnen. Heb je zin om lekker te hangen?
Ja, mega. Ik zit goed op mijn bankje.
Ja, mooi. Ja, ik heb, ja, een paar mooie vragen voorbereid en ja, ik vind het gewoon mooi als mensen leren kennen wie jij bent. En het stukje, ja, het zakelijke stuk van wie Jessica is, maar zeker ook het persoonlijke stuk. Ja, mijn podcast heet Hart & Zakelijk en, en daarin denk ik dat het een combinatie tussen de twee is wat je ook in de interview gaat krijgen. Dus eigenlijk ben ik eigenlijk heel erg benieuwd: wat zou voor jou de beste uitkomst zijn van dit interview? Dus wat moet er gezegd worden en, ja, wat is het belangrijk en hoe je overkomt?
Hm, mooie vraag. Even denken. Ja, als het erover gaat van: hé, wie is Jessica dan, zakelijk en privé, zou dan voor mij het mooiste zijn wat er uitkomt, dat mensen na het beluisteren van deze podcast echt voelen en echt, ja, echt een idee hebben van: oh, dus dat is Jessica. In plaats van misschien het beeld dat mensen hebben, omdat ze me nog helemaal niet goed kennen. Dus dat zou ik wel heel erg mooi vinden.
En wat daar dan zeker bij hoort?
Ja, dat is wel een lastige vraag. Hm. Jeetje, wat hoort daar dan zeker bij? Even denken hoor. Ja, ik, weet je, wat dat betreft ben ik een open boek, en ik kan natuurlijk niet alles vertellen, want dan zitten we morgen nog. Maar wat daar zeker bij worden, denk, de, de, de belangrijkste changemakers of de belangrijkste draaipunten. Misschien dat dat er wel echt bij past, want ik denk dat dat wel iets is waarin mensen wel echt, ja, waarvan ze meer willen weten vaak, dan van: oh, maar hoe heb je dan die, die verandering gemaakt? Of, ja.
Mooi.
Ja, dus je mag alles vragen, het is open boek.
Mooi. Nou ja, dat gaat sowieso gebeuren. En, en, en als er dan één ding is, z-, je zegt van: nou, dat, dat moet gezegd worden. Ik zit nu hier, ik ben op dit moment met dit bezig in mijn leven, dit moet ik gewoon delen. Is dan iets wat je in dit moment, iets, hm, hm, iets is wat er in jou speelt, waar je mee bezig bent? Laten we dan maar meteen daarmee, lekker.
Nou, dat gaat dan echt over expressie.
Expressie.
Ja.
Oké.
Ja, dat is dan, daar, daar moet het over gaan. Het moet over expressie gaan.
Ja, lekker. En expressie op allerlei fronten dan, in dit geval?
Ja, ja. Expressie van onszelf, van ons hogere zelf. Dat, daar, daar kom ik in de fase, maar ja, daar gaan we natuurlijk dadelijk ook over praten, de fase waarin ik nu in zit, kom ik er weer achter. En voor mij was expressie al echt iets groots en iets essentieels in mijn leven, en nu kom ik erachter dat het nog veel belangrijker is dan wat ik dacht.
En we hebben natuurlijk ook gesprekken over de fase waar ik nu in zit met mensen, en dan kom ik erachter dat ze ook in een soortgelijke fase zitten, en dat daar ook de expressie weer bij komt kijken. Ja, voor mij is dat echt wel een rode draad. En als ik ook kijk wat ik altijd heb gedaan, daar gaan we het natuurlijk ook over hebben, in alle stukken: alles wat ik heb gedaan is expressie, of ik heb andere mensen geholpen hunzelf te expressen.
Heerlijk.
Ja, dus dat is voor mij wel een rode draad.
Nou, als ik alleen al hoor waar we het dan over kunnen gaan hebben, kan ik nu al niet wachten om, om het einde van het interview te zien, om te denken: als dit dan naar boven komt, dan denk ik dat dat het ontzettend geslaagd is.
Ja, ik ook.
Nou ja, je had het over van: ja, ik vind het belangrijk dat mensen dan weten wie ik ben.
Hm hm.
Vertel. Wie is Jessica?
Wie ben ik? Gaan we eerst zakelijk of hart, of alles lekker metar?
Je mag. Wie is Jessica? Gewoon wat, wat, wat het eerste wat je, je opkomt. Wie is Jessica?
Nou, het eerste wat in me opkomt is een, een vrouw van bijna 39, en met een heel verhaal. Een heel creatief mens. Ik vind het heel belangrijk dat de mensen om mij heen zich fijn voelen, zich gezien voelen, zich geliefd voelen. Dus dat is iets wat ik echt in, op alle vlakken in mijn leven toch altijd wel extra veel aandacht en liefde in steek, hè.
Ik ben ontzettend creatief, ben best wel chaotisch, dat ook wel past bij een creatief mens, maar ik heb daar zelf geen stress van. De mensen om mij heen hebben daar altijd stress van. Maar ik heb wel heel veel vertrouwen, en, en dat is denk ik ook wel echt wat echt bij me past. Ik heb, ik, ik weet dat de dingen altijd goed komen. En dat is door de dingen die, die ik heb meegemaakt, ja, maar ook wel door de ervaring. Dus ik, ik, ik kan dingen heel last minute doen, omdat ik weet: het is nog nooit niet goed gekomen in mijn leven.
Dus er zit een bepaald vertrouwen in mij, en ik denk dat dat ook wel is voor de mensen die mij echt kennen, dat ik ook echt wel herkennen van: ja, met een bepaald vertrouwen in het leven, dat echt wel altijd alles weer op zijn pootjes terechtkomt. En dat is iets wat mij ook echt wel overal doorheen heeft gehaald. Ja, voor de rest ben ik dus moeder van twee kinderen, 18 en 15. Ik ben bonusmama en ik ben bonus is oma, mijn 39e. En ja, wat is de, dat stukje expressie is dus ook echt wie ik ben.
En als ik dan kijk naar wie ik ben in mijn zakelijke stukje: ik ben ooit begonnen als danseres, dus ik heb echt on stage staan te performen, en vervolgens doorgegaan achter de camera, ben ik fotograaf geworden, 13, 14 jaar. Toen voelde ik: ja, ik mis een beetje de diepgang. Toen ben ik fotografen gaan coachen, ben ik coachingopleidingen gaan volgen. Toen dacht ik: hé, maar dit gaat helemaal niet over hoe je de mooiste foto's maakt, dit gaat gewoon over de ondernemer achter het bedrijf. Dacht: nou, daar wil ik meer mee gaan doen. Dus toen ben ik, ja, weer wat opleidingen gaan volgen, ben ik gaan coachen, masterminds gedraaid, supervet.
Maar ja, toen kwam iedereen vragen: ja, maar hoe zou je dan bedrijf neerzetten, en welke foto's passen daarbij? Waarin ik gon-, ging zien van: oké, dus daarom komen de mensen naar mij toe. En tegelijkertijd miste ik ook echt wel een stukje creativiteit. Dus daar heb je weer van: ja, wie is echt? Yes, dat is gewoon creativiteit. Die expressie, die, die vrouwen groeiden dan bijvoorbeeld in mijn mastermind, dus dat betekende ook dat het brand moest gaan groeien. En ik kon echt voor ze zien wat echt bij hun paste, wat, wat, wat echt, ja, wat echt voor hun zou zijn, kloppend zou zijn. Dus ja, toen ben ik branding gaan doen, en dat liep wel heel top. En daar ben ik eigenlijk gaan voelen: hey, maar dit is het niet meer helemaal.
Dus ja, wie ben ik nu? Iemand die echt voor het eerst in rust gaat op een manier zoals ze dat nog nooit gedaan heeft, en ja, vooral heel erg aan het genieten is van het moment, van de dingen die er nu zijn in mijn leven, maar ook aan het kijken is van: oké, maar wie ben ik tot, tot nu toe geweest, en wat heb ik tot nu toe gedaan? En dan, ja, wat ben ik nu, 39, misschien heeft het met die 40 te maken, weet ik niet, maar dat ik dan, dat ik dan rond deze fase ga denken: maar wie wil ik vanaf nu zijn, en hoe ziet dat er dan uit, en wat heb ik los te laten? En, en welke talenten heb ik waar ik eigenlijk misschien nog helemaal niet zoveel mee gedaan heb? Wat, wat ook voor mij voelt als een vorm van expressie. Dus, dus ja, nu is het de onderzoeker, wat ook helemaal met Human Design is, de 1/3 manifesting generator, dus was het ook wel weer: ja, wat gaaf.
Dus Jessica is eigenlijk altijd, ja, steeds weer terug aan het komen naar zichzelf. Met alles wat je gedaan hebt, of het nou is van danser naar fotograaf, van fotograaf naar coach, van coach richting branding, en nu weer van branding richting het volgende hoofdstuk, waarvan je nog niet weet waar je heen wilt, opnieuw weer probeer terug te komen naar wie jij bent. En daarin dus heel erg trouw blijft aan jezelf. En is dat ook, je had het net over het zelfvertrouwen, is dat ook, hè, andere mensen zouden je zeggen van: ja, weet je wel, je doet het allemaal, maar wel dat zelfvertrouwen en dat trouw zijn naar jezelf. Heel veel mensen vinden dat lastig. Ik vind het ook lastig, maar je doet het tegelijkertijd wel.
Ja, en ik denk dat dat ook twee dingen zijn. Want als ik echt kijk naar zelfvertrouwen en het stukje zelfwaarde: ik kom echt niet uit een gezin waarin ik geleerd heb: nou, yes, je bent helemaal goed zoals je bent. Ik kom echt van heel ver. En nu in deze fase waarin ik zit, komt het ook weer heel erg naar boven. Dus mijn, mijn rode draad is wel echt altijd geweest: ben ik wel goed genoeg? Ik moet het beter doen. Het, het gewoon het zelf vaak niet waard vinden.
Dus ik kon, het is niet zo dat ik, ja, hè, wat ik net zei, zo ben geboren. Nou, hoop, oké, maak je keuzes. Maar, maar ik denk wel dat ik daardoor, juist door dat pad, nou, inal hebben gekozen in dit leven, dat ik bepaalde pijn heb aangeraakt van het, van mijn pad afgaan, heel ver. En dat ik daar gewoon een keuze heb gemaakt van: maar hier wil ik nooit meer naartoe. Dus ik kan niet anders dan, als ik voel dit past niet meer, of het nou een relatie is of een baan is of een bedrijf, of met een klant, of wat het dan ook is, maar als iets niet meer past: ik kan niet anders dan mezelf te rade gaan van: oké, maar wat past er dan niet, en waarom? En weer, weer verder gaan. Ik kan daar niet in blijven hangen. Ik heb dat, denk ik, nee, ik heb dat denk ik nooit gekunnen, omdat ik eenmaal dat punt heb geraakt.
Als je, als je kijkt naar, als coach help ik ook heel veel mensen, zie ik ook heel veel mensen. Heel veel mensen die een, een, dat niet hebben geleerd van huis uit, hebben vaak een pad van: ik ben niet genoeg. En, en daarin vinden ze juist keuzes maken om een beter leven te creëren, een beter relatie en een andere baan of een andere business te creëren, vaak heel lastig. Dus als je dan zegt, hè, als ik jou dan hoor praten, denk ik dat het juist heel krachtig is dat, dat je eigenlijk zegt: ik leer het aan de ene kant niet. Nou ja, de vraag was: wie is Jessica? Aan de andere kant is er dus een Jessica wie dus altijd aanwezig is, wie dat, die niet heeft geleerd, maar constant wel trouw aan zichzelf probeert te zijn zonder te weten hoe dat moet, omdat je dat niet geleerd hebt.
Dus die eigenschap is wel naar boven. Terwijl er zijn heel veel mensen die dat niet doen, die dat niet geleerd hebben. Dus ergens in jou, en als je dan zou omschrijven wie is Jessica, is het Jessica wie aan zichzelf heeft gewerkt, maar ook keihard ge-, gewerkt heeft, gestruggeld heeft om het trouw-stukje steeds weer naar de boventoon, en eigenlijk dus het trouw-aan-jezelf-zijn-stukje steeds weer opnieuw te leren en te oefenen en te practicen en te practicen, elke keer weer door alle fases heen. En dat is wel, als je jezelf zou omschrijven, is dat een kracht wie je wel me-, meeneemt.
Wel heel mooi. Dat heb ik eigenlijk nooit zo bekeken, maar dat is wel, want ik heb het echt niet geleerd. Dus ik ben echt het zelf gaan creëren, en dan is het het zelf, ja. Waar voor mij dus, denk ik, een hele belangrijke in is geweest, is dat alles wat ik in mijn werk heb gedaan, dat is dus een vorm van expressie geweest. Dus dat is dans, dat is zingen, dat is fotografie, dat is branding maken, echt de creatie, zeg maar. En dat komt vanuit uit het zelf. Dus ik denk dat daarin misschien wel de sleutel is, of één van de sleutels, want er zijn natuurlijk meerdere.
Ja.
Maar één van de dingen is natuurlijk ook: dan heb je echt contact te maken met jezelf.
Ja.
En hoe, hoe meer diepgang ik zoek, want dat is wel altijd wat ik maar ben blijven zoeken in mijn leven, hoe meer diepgang, hoe dieper contact ik met mezelf dien te hebben. Met hoe grotere mensen ik moest werken voor de branding, hoe meer ik dat ook in mezelf moest vinden om dat voor hun te kunnen zien. Want ik geloof, ja, we zien zelf natuurlijk maar onze kaders, en als ik maar tot hier kijk, kan ik ook iemand niet verder brengen. Dus ik denk dat dat gewoon echt een sleutel is.
Ja, door dus continu die creativiteit, die expressie op te zoeken, heb je met jezelf in contact te zijn, voel ik ook wanneer het niet meer klopt, voel ik wanneer ik van mijn pad afgaan. En, en als ik, als ik dat dus net even iets teveel doe, dan voel ik ook hoe niet fijn dat is. Wauw. Dus ik moet, ik kan, ja, daarom zeg ik: ik kan niet anders, ik moet iedere keer terug.
Het voelt ook niet zuiver.
Ja, dat is misschien een raar woord, maar nee, het, ja, we hebben onszelf te zijn. En ik denk daarom dat ik ook met die branding daar zoveel plezier in had en daar zo gedreven in zat. Ik vind het zo belangrijk dat mensen zichzelf echt authentiek laten zien, maar ook alles van zichzelf durven te laten zien, en niet een brand maken omdat Jetje hier een gouden brand heeft met zulke foto's, en dan, en dan zeg je: nou, dat wil ik ook.
En dat is ook een reden dat ik dacht, ik wilde op een gegeven moment stoppen, omdat ik merk dat er zoveel mensen naar mij toe kwamen van: maar ik wil wat zij heeft, maar dan beter. Of: zij is de nummer één en ik wil ook die nummer één worden. En voor mij voelt branding niet zo. Voor mij voelt branding als een expressie van wie je bent en waar je naartoe wil gaan groeien. En, en dat gewoon beeld en toch eigenlijk visueel maken, en niet vanuit het ego. Dus daar begon bij mij een beetje een struggle van: ja, maar zo bedoel ik het niet. Dus het gaat heel erg om iedere keer weer terug naar jezelf en jezelf opnieuw uitvinden, laagjes dieper gaan en dan weer verder groeien, daar weer mooie dingen opbouwen.
“Voor mij voelt branding als een expressie van wie je bent en waar je naartoe wil gaan groeien.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (15:36)
Prachtig. Klinkt alsof jij, vanuit wie jij bent en de zoektocht naar: hoe kan ik mezelf expressen richting de buitenwereld, dat je daar heel veel in hebt geoefend. En ik zeg altijd: alles wat je beoefent, word je beter in. Dus het begon dus met dansen, en daarin dus weer contact maken met jezelf, en daarin dus weer oefenen, en, en daarin dus steeds verder. En dat je dat voor jezelf steeds meer hebt neergezet, en, en daarin dus eigenlijk wie jij bent en wat, wat je belangrijk vindt, ook in het verlengde in, in wat je dus doet als ondernemer, en hoe je andere mensen erbij hebt geholpen, omdat je dus zelf het hele pad hebt doorlopen. En daarnaast ook, en dat zie je gewoon hoe je, hoe je praat: ik vind het zo ontzettend belangrijk dat mensen zichzelf laten zien. Maar tegelijkertijd voel en zie je dus alles, zie je dat bij jou, dat je het ook zo belangrijk voor jezelf vindt, en dat uit de middel ook van: kijk maar welke stappen je allemaal hebt gezet. Dus wat ik heel erg mooi vind aan dat stukje. En ik denk dat daarin dus, dat het heel mooi is, want ik noem dat wel het dappere pad, hè.
Ja.
Is niet het makkelijkste pad. Want één van de lastigste dingen, en dat is iets waar bij mijn klanten ook heel erg mee helpen, om zoveel mogelijk terug te komen naar wie zij als persoon zijn in de, en dan op een gegeven moment naar buiten durven treden, het dappere pad op, om te laten zien van: hé, het maakt niet uit hoe het ontvangen wordt, maar ik kan niet anders dan dit pad, dappere pad bewandelen. En wat je vaak ziet: mensen die dat niet doen, zijn dus vaak ook mensen die onzekerder zijn.
En je omschreef jezelf helemaal het begin van: hé, weet je wel, ik voel zelfvertrouwen en ik ga constant, kies ik weer voor mezelf. Ik denk dat het hand in hand gaat met jezelf expressie, wat je je intern voelt naar buiten treden. Want het moment dat je dat niet doet, laat je dus jezelf niet zien, en ergens kan het niet anders dat je dat met je meeneemt. En in mijn optiek zijn mensen die onzeker zijn mensen die zichzelf niet durven uiten, en, en de achter van hun tong niet durven en kunnen laten zien. En daardoor zijn mensen die dat wel kunnen, hè, meteen gezien als: wauw, wat ben je zelfverzekerd. Terwijl het gaat hand in hand samen.
En dat is wel mooi, want bij mij denken mensen ook altijd: wauw, zij is echt super zelfverzekerd. Maar ik weet niet hoor, ik, ik ben gewoon super mezelf. Ik denk dat dat het is. En waar, denk ik, daaronder, wat daar weer onder zit, is dat ik dus ergens in mijn leven tegen een heel moeilijk punt aan ben gelopen, dat ik, nou, ik ben zo vastgelopen ooit. En daar ben ik mezelf de ruimte gaan geven, en dat zit daar natuurlijk onder. Want we hebben, we, we zijn hier allemaal als mens, dus we kunnen allemaal diep contact maken met onszelf. We hebben allemaal een vorm om, om, om, hè, te expressen, onszelf. We zijn hier gekomen als onszelf.
Het enige wat, denk ik, is met iemand die heel onzeker is, en ik, ik, ik ook, ik bedoel, ja, wie is er niet onzeker trouwens? Uiteindelijk zijn we dat natuurlijk allemaal. Maar dat gaat over stapje voor stapje jezelf een beetje meer ruimte gaan geven om die stukjes van jezelf te laten zien, en, en het lef te he-, hebben om dat te doen. Ook al word je afgewezen, ook al is het misschien niet goed genoeg, of, of gaan we daarna in ons hoofd: ja, maar had ik niet dit moeten zeggen? Ik bedoel, ik kan ook maanden nog denken: oh, ik had het echt anders moeten doen, ik had echt dit en dit. Oh, waarom zeg ik dan zoiets doms op zo'n moment? En dan ga ik misschien na dit interview ook wel hebben: oh, waarom heb ik het daar niet over gehad? Maar zo is ons brein.
Dus het, maar het gaat over echt mini stapjes, mini stapjes een beetje jezelf te laten zien. En al gaat dat over, weet ik veel, iemand die vroeger, toen ze 16 was, de grote oor droeg, ik, ik noem nu een heel raar voorbeeld, en dat niet meer is gaan doen, en die nou weer denkt: ik ga dat gewoon weer doen. En dan een bevestiging je krijgen in jezelf, dat je dat voelt van: oh ja, oh, dat is eigenlijk best fijn. Dan stapje voor stapje. Ja, want uiteindelijk is hier niemand op aarde om heel dit leven niet jezelf te zijn en heel je leven jezelf niet te expressen.
“Ja, want uiteindelijk is hier niemand op aarde om heel dit leven niet jezelf te zijn en heel je leven jezelf niet te expressen.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (20:11)
Nee, mooi gezegd. En ik denk ook dat het een misconceptie is dat, dat, dat er mensen naar mensen kijken die zelfverzekerd zijn, en dan ervan uitgaan: die zijn niet onzeker. Terwijl ze niet realiseren dat het hand in hand samengaat. En, en dat dat ook een wisselwerking is. Maar zoals ik het ook tegen klanten zegt: mensen die vaak onzeker zijn, vinden het lastig om zichzelf uit te spreken en zichzelf te laten zien. En, en omdat ze zichzelf niet uitspreken en zichzelf niet laten zien, wordt ze vaak nog onzekerder.
Ja.
En voor je het weet zit je in een, een, in een downward spiral van, van: ik ben onzeker, ik vind het lastig, ik hou mezelf in, maar ik voel me ook niet lekker als ik me zelf inhou. Ik wil mezelf laten zien, maar dat vind ik dan vervolgens weer eng. En voor je het weet, en zo worden mensen depressief. Zo mensen hebben ze een verkeerde relatie, en dan gaan ze richting de verkeerde kant.
Ja. En wat ik dan vaak ook zie, is dat er dan bijvoorbeeld online ook gekeken wordt, en misschien herkennen we dat, dat mensen die luisteren ook: als je dan niet lekker in je vel zit en je kijkt online op Instagram, en iedereen lijkt het op dat moment fantastisch te doen en het ene na het andere programma te lanceren en een vette foto, hè, toch? Dat herkennen we allemaal wel eens. Maar wat er dan wel vaak gebeurt, is: dan wordt er een invulling gemaakt. En, en ergens misschien of afgunst of jaloezie of, ja, maar er wordt dan weer iets van gevonden, dat triggert natuurlijk. Maar er wordt ook een invulling ge- van: hè, maar dat gaat diegene makkelijk af. Ja, maar zij, zij kan dat heel makkelijk.
Ja, en dat is eigenlijk jammer, want daar zit vaak gewoon ook keihard werk achter. In ieder geval voor mij. Ik vind dat ook altijd een beetje, want ik weet dat over mij ook wel eens zeggen: bij haar is het allemaal aankomen waaien. En dat, dat raakt me altijd heel erg, omdat ik echt denk: mensen, je, je hebt geen idee. Ja, ho-, hoe zware tijden ik heb gehad, en, maar echt zwaar gewoon. En dan denk ik: wow, dat vind ik dan soms zo. Want het is niet zo. Het is niet dat het mensen aankomt waaien. Natuurlijk sommige ook wel, maar dat inner work, dat is echt, ja, om, om het vuur te kunnen trotseren, betekent dat je in het vuur gestaan hebt.
“Het is niet dat het mensen aankomt waaien. Natuurlijk sommige ook wel, maar dat inner work, dat is echt, ja, om, om het vuur te kunnen trotseren, betekent dat je in het vuur gestaan hebt.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (22:09)
Ja, mooi gezegd. En daarin betekent dus dat mensen die zelfverzekerd zijn, hebben dingen gedaan waardoor ze zelfverzekerd zijn, hebben stappen gezet, zet, om in, om, ja. Je kunt op het pad kiezen van onzekerheid, of je kunt het pad kiezen van zelfexpressie en: ik ben mezelf. En, en, en als je dat bent, raak je automatisch zelfverzekerder van: ik kan op mezelf bouwen, ik kan op mezelf vertrouwen, ik kan mezelf zijn. En, en, en wat het dus doet, is: je kijkt constant dat vuur aan van onzekerheid. Je gaat constant die interne onzekerheid van: ik ben niet genoeg, of: ik word afgewezen, constant aan. Dus de mensen die daar zijn, hebben heel wat shit is aangekeken, en dat betekent niet dat ze onzeker zijn, maar dat ze kiezen om het dappere pad, was zoals ik net benoemde, te lopen.
Wat de gevolgen ook zijn: zakelijk, privé gezien, financieel gezien, hè. Je verliest vrienden, je verliest mensen in je omgeving, je, je, zakelijk gezien kun je van alles creëren, maar er is onmogelijk, je kunt niet het dappere pad lopen en tegelijkertijd kiezen voor het onzekere pad. Het gaat niet hand in hand samen. Je kunt niet kiezen voor jezelf en tegelijkertijd jezelf verlenen. En, en, en die ontzettende zware strijd is wel een bewuste keuze. Maar dat betekent wel dat je constant weer opnieuw en opnieuw het harde werk moet doen. En dat zie je sowieso überhaupt niet op Instagram, want je ziet het eindresultaat. En het is heel makkelijk iemand te veroordelen op het eindresultaat. En sowieso, je veroordeelt 2 van iemands leven, terwijl 98 achter de video's, achter de schermen zit.
“En dat zie je sowieso überhaupt niet op Instagram, want je ziet het eindresultaat. En het is heel makkelijk iemand te veroordelen op het eindresultaat.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (23:40)
Z-, ja. Ja, en, en dan, dan, we willen ook zien wat we willen zien, toch? In een gesprek, we, we onthouden ook maar de dingen die op dat moment resoneren. Dus dat is hetzelfde met, denk ik, wat we online zien bij elkaar. Ja, dat er, ja, er wordt maar zo'n stukje gezien, en dan ook nog eens door die bril bekeken van die persoon. Ja, dus, ja, in hoeverre zien we de ander echt?
Ja, ja. Nou ja, in dit geval, ik zeg ik altijd: de buitenwereld is reflectie van je binnenwereld. En voor heel veel mensen is het onmogelijk om echt de ander te kunnen zien, omdat ze uiteindelijk allemaal met onszelf bezig zijn en met onze eigen emoties. En, en daarin zie je dus in een ander wat je alleen van jezelf met je meedraagt, dus.
Precies. En dat is wat ik net bedoelde. Als je bij jezelf dieper gaat, dan wordt je kader ook groter, en dan kun je ook meer van de ander zien, en dan kun je ook meer in liefde naar de ander kijken. En dan raak je minder snel getriggerd omdat iets je schaduwkant raakt ofzo, omdat de ander iets doet wat je eigenlijk diep van binnen ook zelf wel zou willen. Dus je vergroot zo je wereld en zo je kijk als mens. En ik denk dat daarom ook bij mij dan bijvoorbeeld is dat ik iedere keer daarin wil groeien, eens. Ja, ik weet niet, dat is ook een drang ofzo.
Ik kan het, die deel ik met je, want dat is de reden dat ik hier zit. Ik, ik denk: je kunt maar zo diep verbinding maken met mensen zoals je verbinding hebt gemaakt met jezelf. En daarom hou ik ook zo van zulke interviews, want met die zin in mijn achterhoofd hoop ik dat wat jij zegt, dat ik zoveel mogelijk kan verbinden met mij, zoveel mogelijk kan toelaten, openstellen, empathie, compassie, al die gevoelens, herkenning, hoe komt het op mij. En hoe dieper ik bij mezelf kan voelen, hoe meer ik in lijn met jou kan zijn.
En, en, en, en de mensen die het meest verbonden met andere mensen kunnen zijn, het kan niet anders dat ze het meest verbonden zijn met zichzelf. Want uiteindelijk: je buitenwereld is reflectie van je binnenwereld. Dus, dus hoe dieper je met jezelf bezig bent, hoe meer je alle programmering en shit, en, en, en: ik heb nooit vroeger geleerd om, hè, genoeg te zijn, dat heb ik niet meegekregen. Van: oké, prima dat je dat hebt meegekregen, maar als je dat nou laat varen.
Precies. Wat, dit is ook wel mooi, want heel veel,
Precies.
Wat is de essentie? En die verbinding, dat is dan, weet je, we willen allemaal verbindingen als mens. En heel veel vrouwen zeggen: ja, ik heb geen verbinding met mijn man, toch? Heel veel relaties is het probleem dat de verbinding er niet is. En dan vinden ze misschien: ja, we moeten naar relatietherapie ofzo, want we hebben geen verbinding. Uiteindelijk gaat het over: als jij echt inderdaad diep die verbinding met jezelf kan maken, en daar, da-, laagje dieper in kan gaan graven, wat daar dan zit, waarom je die verbinding niet hebt, krijg je automatisch ook meer verbinding met de ander.
Ja.
Dus. En dat is natuurlijk in relaties op alle vlakken, dat is ook met klanten zo. Mooi is altijd de reflectie.
Ik ben wel heel erg benieuwd, hè. Je, je had het net ook over van: hey, mensen hebben een bepaald beeld van mij. En net had een beetje van: nou, Jessica, hè, ik denk dat je goed overkomt, en wie je bent, en dat je dat ook, ook goed laat zien. En als ik ook in gesprek zit, denk van: nou, heerlijk om jou te mogen ontmoeten. Hè, iemand wie echt voor zichzelf durft te kiezen, zakelijk, privé gezien, wie echt zichzelf durft te zijn, keihard eraan heeft gewerkt, iemand wie aan zichzelf werkt, maar wie ook lief is, hè, goed wilt dat iemand anders zichzelf is. En die drijen, ja, dat draag je, weet je wel, on your sleeve, hoe zeg je dat, dat laat je heel erg duidelijk merken. Maar hoe zouden andere mensen jou omschrijven?
En bedoel je dan mensen die me echt kennen?
Van alles. Hoe zou andere mensen jou omschrijven? Dus mensen die je kennen, misschien mensen die we helemaal niet kennen. Wat is het beeld wat andere mensen van jou hebben?
Oké, dan ga ik beginnen met de mensen die we echt kennen, hè. Die zouden mij, denk ik,
Begin juist, begin juist met de mensen die, want dat is juist lekker, om dan al die shit gewoon eruit te gooien van: nou, als mensen dan toch horen en Jeff ik echt willen, willen kennen. En, en de misconceptie wie dat,
Als mensen mij niet kennen en mij zo even ergens voorbij zien komen, of op Insta voorbij zien komen, dat ze als eerst zullen denken van: oké, ja, mooi plaatje, leuk, klopt allemaal. Ik denk dat ze dat wel echt, dat hoor ik natuurlijk ook wel terug, dat ze dat zeggen. Maar ik weet ook dat er dan gauw gezegd wordt: dat is allemaal aankomen waaien, ze heeft gewoon geluk gehad. Dat weet ik. Ik weet dat er wel eens vrouwen kunnen denken: ja, maar die is alleen maar bezig met, met mooie dingen, het moet er allemaal mooi uitzien bij haar. En ik denk dat er ook wel vrouwen zijn die misschien denken: oh, dat is wel heel erg buitenkant. Ja, omdat dat meteen is het linkje wat ze leggen.
En ik weet ook dat er vrouwen denken, dat krij nat: oh wauw, wat je allemaal doet, en fantastisch. Dus het is een beetje, ja, ik, ik denk niet dat vrouwen heel erg weten, ze me niet kennen, van wat erom zit. Kan natuurlijk ook niet als je niet even een podcast van mij heeft geluisterd ofzo, om dan te weten wat eronder zit. Dus ik denk wel dat ze denken: ah, powervrouw. Dat denk ik, ja.
En de mensen die van je houden, die weten dat ik echt keihard heb gestreden om te staan waar ik nu sta, en heel veel, heel veel obstakels heb gehad. En die zeg ook altijd van dat ze dat inspirerend vinden, hoe ik dat heb doorleefd. Die ze me beschrijven als lief en warm, altijd het beste willen voor een ander. Ja, dat denk ik. En ook heel trots op wat ik heb gedaan, want dat zeggen mijn vriendinnen ook wel, en mijn kinderen, dus dat ook.
Ja. Als je zou mogen omschrijven wat de reden is waarom mensen van jou houden: waarom houden ze van jou?
Hm, dat is grappig, want dat gesprek hebben wij laatst gehad hier thuis.
Wauw.
Ja, dat is bijzonder, ja. En toen vroeg mijn man, en, want ik, ik, ja, ik kan dan in zo'n onzekere wou: doe ik het echt allemaal wel goed? Da ben je gauw voor. Nou, dan gaan, nee, maar dan gaan we dat aan de kinderen vragen, weet je wel. En wat ik dan terug hoor is van: ja, mama, je staat altijd achter mij, en ik mag echt mezelf zijn bij jou. En, en ik denk dat dat mijn vriendinnen ook wel zeggen, dat ik wel altijd hun grootste cheerleader ben en altijd in ze geloof. En dat het ook gewoon niet uitmaakt wat voor een keuze iemand maakt. Als je, ja, als ze, dat zullen ze allemaal wel zeggen, dat ze echt wel voelen dat ik heel veel om ze geef. En ze, ja, daarvoor ze ben.
En ik kan, ik kan me haast niet voorstellen, als ik dan dit hoor, ja, in het verlengde zakelijk gezien, dat klanten dan het zouden zelfde zouden zeggen. Waarom houden de klanten van jou?
Precies om diezelfde reden. Ja, dat ik ze echt zie, echt het beste voor ze wil, echt verbinding met ze aangaan.
Ja, dan ben je puur.
Dankjewel. Dank je, dat wel mooi dat je dat zegt, want dat, ja, dat ben ik ook heel graag. En ik vind het ook heel fijn dat andere mensen dat ook zijn.
Ja. Is het niet verdomde lastig om zo puur te blijven?
Ja, soms wel. Omdat dat pure is voor mij ook dat ik echt, echt het beste voor iemand wil, en daar wil ik echt alles aan doen als ik, als iemand in mijn hart zit. Maar mijn valkuil daarin is dat ik ook over mijn eigen grenzen kan gaan, en, en mezelf daar soms echt ontzettend tekort in doe.
Ja.
Of dat niet iedereen heeft zo'n goede bedoelingen. En ik zie wel echt altijd het, het goede in mensen, en ik wil het ook zo graag zien, maar ik weet ook dat het niet altijd zo is. Dus dan kan ik mezelf daar wel echt, ja, dan kan ik wel heel verdrietig van worden.
Ja, als het niet, wat is het dan? Puur ontvangen?
Ja, dat, dat een ander geen pure intenties heeft.
Ja.
Ja, dat vind ik lastig.
Wat moet je ervoor doen om, om zo te blijven, om, om die eigenschappen in mensen te kunnen zien? Om steeds maar zelfs na zo'n teleurstelling toch weer terug te gaan naar van: hey, weet je wel, ik probeer het pure in iemand anders te zien, ik krijg hem in mijn gezicht, en iemand anders ziet dat niet in mij. Dat is, dat is één van de lastigste dingen. En soms te accepteren dat je, je hoopt dat iemand, wat jij, hoe je diegene behandelt, diegene ook dat bij jou ziet en ook zo willen behandelen. Maar hoe kom je dan toch weer terug? En wat is hetgene wat je moet doen om dan toch weer, wat doe jij daarvoor?
Ja, nou, soms, als er een stressvolle periode is, of, hè, dat kennen we allemaal, dat we even misschien wat minder met onszelf in contact zijn, dan is een eerste reactie wel echt boos, toch? Of teleurgesteld, of ik ben, ik, ik, er is me pijn aangedaan, of wat dan ook. Maar ik kan dat, vind ik, wel heel snel omkeren van: oké, wat is de situatie? Nou, en, en wat wil me dit laten zien? Wat wil me dit leren? En dat, door het op zo'n manier te bekijken, haal ik er altijd wel een hele mooie les uit. En ja, zie ik dan toch al weer het hele mooie ervan, en dan kan ik er ook met liefde naar kijken. En stel dat de ander echt iets heeft gedaan wat echt niet oké is, dan kan ik er toch met liefde naar kijken, omdat ik weet: uiteindelijk alles wat we doen als mens komt, naar mijn idee vanuit angst, of angst of liefde.
Ja, ja.
Dus dan kan ik altijd wel weer zo naar kijken, en dan, ja, weer door.
Ja, ja. En, en hoe kies jij nog meer voor liefde?
Dan door steeds te werken aan de liefde voor mezelf, te, te blijven voelen.
Lekker, mooi.
Ik kan mezelf echt mega afwijzen. Ik bedoel, dat, hier nog.
Ja, ja.
Dat is wel heftig, toch? En dat blijft ook iedere keer weer terugkomen, en dat gaat natuurlijk ook zo, ja. Maar ja, dat is voor mij ook wel weer een teken om inderdaad in mezelf ook wel gewoon echt die liefde te vinden.
Ja, lastig af en toe.
Ja.
Maar tegelijkertijd mooi als je toch dan weer terug kom-, kan komen bij de persoon wie je graag wilt zijn, als ik het zo hoor, want het geeft je ook heel veel.
Iedereen raakt weleens van zijn pad. De maatschappij, social media en kant-en-klare templates trekken je ervan af. Waarom terugkeren juist nu nodig is, en hoe vrij het voelt als het lukt.
▶ 33:59
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 33:59
Precies. Want uiteindelijk aligned zijn, onszelf kunnen zijn, echt voelen van: ik ben in verbinding met mezelf, en ik doe wat ik hier hoort te doen, of waarom ik hier ben, dat is het allerfijnste gevoel, vind ik, om te hebben. En tuurlijk, dat kan niet. Dat is net als met balans: balans is ook niet dit puntje, balans is die lijn, en daar, daar blijven we een beetje tussen. En voor mij is dat hetzelfde met, met aligned zijn, of echt op je pad zitten, of echt, toch, je gaat een beetje zo, en echt jezelf zijn. Ja, het is toch logisch dat als je op een netwerkborrel komt, dat we het spannend vinden, of: wat moet ik zeggen? Of, hè, als iemand vraagt: oh, wat doe jij dan? Is toch: oh, ja, ben je dan 100 jezelf?
Hm hm.
Ja, en tegelijkertijd zit daar dan toch ook een beetje speling, ruimte in. Want doe je misschien toch ook net even, ja, een, een grotere lach opzetten, of, of je pitchverhaaltje wat je van tevoren hebt voorbereid. Ja, maar, maar het zit voor mij binnen een, een gebied wat voor mij voelt: dit ben ik. Ja, en ik denk dat we daar als mens gewoon vooral in moeten blijven, met alles wat we doen, in ons ouderschap, in, in ons bedrijf, in het brand wat we neer willen zetten. Ja, dat we echt, ja, ik denk dat we iedere keer zo een beetje zo als mens zo flowen op ons pad, dan gaan we er een klein beetje vanaf, houden, en dan gaan we weer terug.
Ja, ja. En als je goed bij jezelf kan blijven, en de tijd neemt om daar af en toe bij stil te staan, is het ook makkelijker om te zien of je er van het pad verwijderd bent, denk ik. En,
Absoluut.
Ben je zo weer een periode van weken, maanden, misschien zelfs jaren verder voordat je weer doorhebt en terug kan pakken van: oh, wacht eens even, ik raak weg van het pad.
Mensen kunnen echt, echt van hun pad verwijderd raken. En ik denk juist, nou, door social media, en dat we natuurlijk steeds meer aandacht besteden als ondernemer, zeg maar, onze branding, we zien zoveel bij anderen, dus we worden eigenlijk uitgenodigd om nog meer te blijven voelen van: oké, maar wie ben ik? En, en ik denk dat dat hier nou een beetje in de war aan het gaan is, in onze online bubbel waar wij een beetje allebei in zitten: is dat, dat te veel mensen van hun pad af aan het gaan zijn door de template, door de: dit zijn de vijf stappen die je moet doen, of: dit moet je juist niet doen, of, hè, dat, dat mensen leren. Maar ja, het wordt toch te veel, denk ik, gekopieerd van anderen, waardoor mensen te veel van een pad af aan het gaan zijn.
En wat dan, moet iedereen natuurlijk lekker zelf weten, maar wat daar het jammere aan is, is: dan ga je uit je zone of genius, dan ga je uit je kracht staan, dan gaan dingen uiteindelijk moeilijker. En ja, als we het dan in deze tijd al over duurzaamheid hebben: voor mij is duurzaam ook dat je wat je opzet, hè, stel, je zou je brand neer gaan zetten nu, daar dat je daar jaren op kan gaan bouwen, en niet dat het even leuk is. En dat zie ik wel vaak gebeuren van: oh, die heeft bruin en goud en wit, oké, dat wil ik ook. En dan wordt dat gedaan, maar dan past het eigenlijk helemaal niet meer na een jaar. Maar hoe kan dat niet passen als je brand eigenlijk een expressie van jezelf is? Want ons diepe zelf blijft altijd hetzelfde.
“Maar hoe kan dat niet passen als je brand eigenlijk een expressie van jezelf is? Want ons diepe zelf blijft altijd hetzelfde.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (37:07)
Ja. En, en ik hou altijd ervan om, om, om uit te zoomen. In, in deze maatschappij, in deze wereld wordt ons ook niet geleerd om niet naar de buitenwereld te kijken. Dus je, je, je, je groeit op, en, en je kijkt naar papa en mama, en, en, en papa en mama vertellen jou hoe je moet bewegen in deze buitenwereld. En voor je het weet, hè, dan ga je naar school toe, en dan zit je netjes in de klas, en dan ga je naar de juf en de meester kijken van: hoe moet ik me gedragen? Nou, en voor je het weet zit je al in een mal van 18, 20, 25 jaar van: nou, zo moet ik me gedragen. En dan, en dan, dan, dan neem je een baan, en dan is er een baas wie zegt: zo moet je je gedragen hier.
Nou, voor je het weet zijn we in deze maatschappij al 25 jaar verder, waarin dus ons als mens, als je alleen maar in dat mal blijft zitten, niet leert van: hey, wie ben jij? En, en, en, en hoe wil ik me gedragen? En om dat dan ook nog eens uit te vergroten, als je het dan hebt over televisie, social media, en, en, en, en alle andere dingen, is: we kijken naar andere mensen, en, en gaan dan kijken van: hey, ik denk dat, dat, dat het antwoord daar ligt. En daarin dus ook, omdat dat alleen maar de wereld is: social media is kijk naar mij, en niet: dit is wie ik ben. En ik denk dat het super belangrijk is, is: als je meer en meer jezelf wilt zijn, is dat je moet leren om het maatschappelijke, het social media los te laten.
Wat papa en mama, wat een maatschappij, wat ze van jou verwachten als man, wat ze van jou verwachten als vrouw, wat ze verwachten als moeder, als ondernemer, om dan weer terug te gaan naar het dappere pad. Het pad wat niemand je heeft geleerd, het pad wat jij letterlijk, hè, omarmt, embraced, en je klanten bij helpt, wat je dus net heel mooi omschreven hebt. En, en dat pad, daar kom je door middel van de maatschappij en door middel van leven weer constant uit, en dan moet je elke keer weer, in elke fase weer, weer terug naar komen. En dat is zo verdomde lastig.
Ja, want het is zo makkelijk om op een ander pad te komen, en het is zo makkelijk, ja, vooral in de wereld, wat je ook zeg, om de waan van de dag, weet je wel. Je hoeft alleen maar te regenen en je wordt dan meegesleept door wat er gebeurt in de buitenwereld, die houding kan daarin al veranderen. En is toch heel lastig om bij je essentie te blijven. Nou, gooi daar dan nog wat meer druk van het leven op, en voor je het weet zit je al sneller op een ander pad.
En ik denk dat het heel krachtig is om heel dicht bij jezelf te kunnen blijven, maar dat het dus altijd een is. En ik denk dat dat ook heel mooi is dat je omschreef van: hey, ik was eerst een danser, toen werd ik fotograaf, toen werd ik coach, en toen deed branding, en nu zit ik weer op het pad van: hey, ik kan richting het pad van onzekerheid en angst kiezen, maar ik kies er toch voor om voor het pad van liefde, hoe jij dat zo mooi omschreef, te kiezen. En, en, en dat pad van liefde is altijd het pad, als je het goed doet, een pad wie, wie jij heel graag wilt, niet wie anderen willen.
En dat is ook van, want wat je ook beschrijft met, zeg maar, heel die verandering: het is natuurlijk niet makkelijk, het is best wel pittig om dat dappere pad te kiezen. En ik kan me best wel voorstellen, en ik heb mezelf dat ook, in moeilijke dagen denk: ja, maar waarom wil ik dit eigenlijk? Of dat mensen zeggen: maar, hè, stel, er zo, nou, iemand zit te luisteren: maar waarom zou ik dat pad willen volgen?
Ja, voor mij is dat echt wel: in een wereld waarin, wat jij ook zei, alles wordt eraan gedaan om maar te zorgen dat we niet onze authentieke zelf kunnen zijn, hè. We worden allemaal gepast, we moeten in dat vormpje passen. Nou ja, goed, misschien heel ander onderwerp, maar ik geloof gewoon heel erg dat we daar heel erg naartoe gestuurd worden. Dus wat wij te doen hebben als mens, om te zorgen dat wij met deze generatie gelukkige, gezonde mensen blijven, maar ook alle generatie die hierna gaan komen: hebben wij dit pad juist keihard te bewandelen. Misschien zitten wij juist in de moeilijke generaties, want wij moeten hier doorbreken.
“Misschien zitten wij juist in de moeilijke generaties, want wij moeten hier doorbreken.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (41:13)
Zeker.
En dat is net als met, nou, misschien een stom voorbeeld, maar meditatie: is natuurlijk makkelijk er om te doen op het moment als jij vier weken vakantie hebt. Dan is het heel makkelijk om te zeggen: ik ga iedere ochtend vroeg opstaan, of in ieder geval w-, ik wil, en ik ga mediteren. Maar je hebt het harder nodig in de vier weken waarin je je drukste periode van het jaar hebt, en om dan te kiezen voor die meditatie is het moeilijker, terwijl je het dan eigenlijk harder nodig hebt. En zo denk ik dat het nou ook is om op je pad te blijven. Het is juist in deze wereld harder nodig dan ever. En, en ja, we moeten er harder voor werken, maar als we het niet doen, wordt het alleen maar erger.
Want als je toch in je allerdrukste periode ever zit, en je gaat helemaal niet meer mediteren of niks meer doen aan selfcare, dan zit je daar een half jaartje thuis, denk ik, met een burn-out. Dan raak je helemaal van jezelf verwijderd, wordt het moeilijk, zwaar, krijg je vervelende discussies, kun je niet in liefde blijven, wordt creëren moeilijker, wordt het misschien moeilijker klanten binnen te halen, ga je op het geld vastbijten, wordt dat ook weer een stagnatie. Dus dan kom je in zo'n verkeerde rollercoaster eigenlijk. Dus ja, voor mij voelt het echt dat dit nu een periode is dat mensen echt dit pad mogen gaan bewandelen.
Ja. Amen, sister, zou ik bijna zeggen. Fantastisch. En ik zou mezelf nog een stap verder maken. Ik denk zelfs, omdat zoveel mensen ze laten leiden door de buitenwereld en het pad van angst kiezen, dat heel veel van de psychische ziektes wie er op dit moment zijn, en waardoor mensen in een burnout raken, waarbij mensen richting hun werk gaan, 60 procent van de mensen volgens mij, ik weet de laatste cijfers heb ik, hou ik niet bij, maar ik weet dat meer dan de helft van de mensen die blij zijn met een baan, dat is een vorm van: ik kies voor de weg van angst en kies niet voor mezelf en wat ik zou willen. De depressies, en, en, en zoveel mensen die hier tegenaan lopen, doen dus niet wat jij net heel mooi omschreef.
En, en, en, en dan kom je: we hebben een zieke maatschappij, en die maatschappij maken ook nog de mensen ziek. En, en, en allemaal omdat we allemaal ver-, verwijderd zijn van onszelf, en, en ook nog geleerd wordt van: ja, maar dat hoort toch zo. Terwijl: nee, het hoeft niet zo. En, en daarin denk ik dat jij prachtig het levende bewijs bent, dat je het leeft, voortleeft, ja, zowel wie je bent in je privé, maar ook zakelijk gezien. En, en ook daarin betekent dus dat je anders doet dan de norm en anders kiest, om die norm te zeggen van: ja, prima, die norm, maar dat werkt niet voor mij. En ik denk dat het heel krachtig is: ik zet mijn eigen norm.
Ja, dat is eigenlijk wel wat ik voor mezelf altijd doe.
Ja.
Kijk, en daarin ook, wat je zegt met depressie en burnout: ik ken ze ook allebei, helaas. Maar daar wordt gewoon in deze maatschappij ook over gezegd: depressie, oké, nou, vaak is er dan even iets mis, of, weet je, daar hebben we ook allerlei theorieën over. Een burnout: te hard gewerkt. Maar 9 van de 10 is dat iemand gewoon inderdaad zwaar van het pad afgeraakt is, en eigenlijk al, I don't know, jaren eerder een signal heeft gehad: ik weet niet of ik dit nog wel wil doen met mijn bedrijf. Maar op ego, op drive, op geld, en ik hou echt van geld, ik hou van soci-, ik hou van al die dingen, hè, maar daarop is doorgegaan. Maar eigenlijk diep van binnen allang wist: ik weet niet helemaal of mijn pad is, maar ik moet. Of er is een keuze gemaakt. En, en dat zou ik ook wel tof vinden, als dat een beetje zou veranderen, die kijk op depressie en die kijk op burnout. Want dat is dus, dus echt, ja, niet het leven leven waarvoor je hier eigenlijk bent.
Ja, gewoon buiten je zone of genius gaan werken, niet eens weten wat het is.
Ja, en dat, dat is het ook echt. Als we, als hier ons kracht ligt en we gaan hier ons hele leven keihard lopen werken, dan raak je totaal uitgeput.
Zeker.
En om dat te kunnen volhouden, hebben we toch al dat gevoel maar weg te stoppen en niet te voelen, en, en dan gaan we minder voor onszelf zorgen. Ja, logisch, daar staat burnout al op je te wachten: kom maar.
Ja, ja.
Maar dat gaat eigenlijk over je diepe drive, in je weten wat je wil, je passie volgen, joy volgen, en het gewoon fucking doen.
Ja. En, en, en ik denk, hè, en dat wel belangrijk is ook voor de mensen die luisteren, want we hebben het de hele tijd over die keuzes die je moet maken, en dat iemand die hier misschien mee struggelt of dit lastig vindt, die denkt: pff, man, zelfreflectie en moeilijk doen en kiezen voor mezelf en tegen de norm ingaan, dat is heel zwaar. Nou, voor, voor degene wie, wie luistert: ik kan je garanderen dat als je dat wel aangaat, hè, dus, dus, ja, dat stukje kan moeilijker en zwaarder zijn, maar aan de andere kant is, is het totaal moeiteloos.
Ja.
En, en, en, en, en dat is dus het, de, de, de, de vruchten wie, wie, wie daar, daardoor uitkomen. Is, is er, er zoveel ruis wie we meenemen omdat we niet onszelf zijn, en die ruis vervalt allemaal. Je hoeft niet langer te twijfelen bij bepaalde keuzes, je bent niet bezig met een ander. Moment dat je het weet, een intern diep weten voelt van: dit past bij mij, dit wil ik, hier word ik gelukkig van, dit wil ik gaan doen, ik wil mezelf expressen op welke manier dan ook, dan is het moeiteloos. En dat is het stukje wat, mocht je hier tegenaan lopen, dat je daarin de naag best wel mag meenemen, is hoe makkelijk het dan op sommige momenten,
Ja, ik stap gewoon een ruimte in, en ook al ken ik niemand, ook al ben ik er nooit geweest, er is geen ruis van: wat vinden ze van me, ben ik wel genoeg, wat moet ik zeggen? Geen ruis. Het voelt moeiteloos. Ik kan gewoon ergens binnenstappen: het is oké. Weet je wel, hè. Wijs me af: het is oké. Vind me leuk: het is oké. Ik hoef me niet te bewijzen, ik hoef me niet anders voor te doen, en dat voelt moeiteloos. Dans ik gek: het is oké. Is mij video die ik gepost heb niet goed: het is oké. Maak ik een spelfout: het is oké. Het voelt moeiteloos, omdat al die andere dingen, wat we denken waar het leven omdraait, is er niet meer. Voor mij is dan,
Ik denk voor jou: dit is vrijheid.
Dat, precies. En dat, daarom heb ik mijn bedrijf ook Freedom Motivates, en dat is natuurlijk waarom ondernemers, wat wil je nou echt? En, en ik denk dat 80%: ja, vrijheid. Maar dit is echte vrijheid. En, en daarin ook, wat jij ook zegt: moeiteloos. Ik, ik weet dat het zo is omdat ik het zelf heb meegemaakt, maar ik heb het ook bij mijn klanten gezien. Als j-, jij echt op je pad zit en echt bij jezelf kan zijn, weet wie je bent, en, nou, waar we het net over gehad hebben, en je voelt: dit is nu het moment om mijn nieuwe programma te lanceren, en dan lanceer je het, en het is vol, omdat het klopt, omdat het vanuit jou is gekomen.
En dat is net als, hè, dan hadden we het straks in het voorgesprekje even over, dat ik dan op een gegeven moment dacht van: oh, het lijkt me echt leuk om branding voor een ondernemer te gaan doen, omdat ik het zo zag samenkomen. En, en ik weet nog dat ik toen bij een coach zat, en die zei: nee, maar dat, dat zou ik echt niet gaan doen, en ik, ik weet niet of dat wel iets voor jou is, en ja, ja, ja, ik weet niet. Ja, dan moest er een salespagina ge-, gemaakt worden, moeilijk, moeilijk. En ik zat die avond thuis en ik dacht, of die dag thuis, denk ik: nee, nee, dit is gewoon het moment.
Ik heb gewoon een Instagram post gemaakt: oh, het lijkt me leuk, één brand maken, ik ga alles voor je regelen. Heel bericht. En diezelfde avond had ik mijn eerste klant. En vervolgens is mijn hele brandingbureau moeiteloos eigenlijk gaan groeien. Want ik ben wel moeiteloos aan klanten gekomen, omdat ik daarin gewoon continu bij mezelf ben gebleven, en niet heb gekeken naar, ja, het momentum van anderen, of, ja, al die dingen waar we het net over hadden. En dat is natuurlijk ook weer een stukje vrijheid.
“Ik heb gewoon een Instagram post gemaakt: oh, het lijkt me leuk, één brand maken, ik ga alles voor je regelen. Heel bericht. En diezelfde avond had ik mijn eerste klant.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (48:38)
Ja. En dat betekent niet dat je er geen moeite voor moet doen, maar dat het uiteindelijk dus moeiteloos aanvoelt.
Ik heb er nooit aan hoeven trekken.
Dat is het. Har-
Precies.
En dan ben je niet meer hard aan het werk, want dan ben je gewoon aan het zijn. En ik denk dat dat heel krachtig is.
En uiteindelijk werd het heel druk en heb ik heel hard gewerkt.
Precies.
Ja, maar daarin kun je weer van: hey, ik ging weer op een ander pad, en dan kom je weer terug naar. En ik zeg het ook meer omdat ik weet dat er gewoon Heel veel ondernemers struggelen met een nieuw programma bedenken, maken, wanneer lanceer ik het, hoe lanceer ik het dan, hoe maak ik dan die content om het vol te krijgen. Ik weet dat er vaak gezegd wordt "nog vier plekjes", terwijl dan misschien is helemaal niet waar. En dat, dat, ik weet dat dat hele grote struggels zijn van mensen, maar ik denk dat dat allemaal tekens zijn dat je gewoon niet op je pad zit.
Mooi. Lekker. Ik herken het heel erg wat je zegt en ik zie het ook heel erg inderdaad, dus ja.
Waarom zou je iets doen waar je niet van houdt? Over creativiteit als expressie, een brand die met je meegroeit en de vrijheid om meer dan één talent te hebben.
▶ 49:53
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 49:53
Mooi. Nou ja, mijn podcast heet natuurlijk Hart & Zakelijk. Waarom, waarom is het zo ontzettend belangrijk om te houden van wat je doet? En ja, eerst die vraag: waarom is het zo ontzettend belangrijk om te houden van wat je doet, en dus het hart en het zakelijk stukje kunnen combineren? Waarom is dat zo ontzettend belangrijk?
Ja, waarom z… Voor jou, voor anderen. Als, als alles mogelijk is, en je kan tegenwoordig, in een tijd waarin de leven, met alles wat je doet geld verdienen, waarom zou ik dan iets gaan doen waar ik niet van hou? Simpel.
Ja.
Ja, want ik geloof wel echt dat alles mogelijk is. Ik, ik liet jou net dan ik beetje iets zien waar ik nou een beetje zo in mijn vrije tijd mee bezig ben, wel voor creatief project met een stukje kunst. Maar ja, als het dat wordt, ik weet dat ik daar hetzelfde mogelijk mee mogelijk kan maken met, hè, met wat ik eerder heb gedaan op andere vlakken. Ik weet dat het gewoon… Ik bedoel, overal kun je geld mee verdienen, overal kun je een business van maken. Letterlijk van alle talenten kun je, tenminste, ik kan er een concept aan bedenken en een business van maken. Dus waarom zou ik dan iets gaan doen waar ik helemaal niet zo blij van word, of wat buiten mijn zone of genius ligt, en harder moet gaan werken?
Ja, nou, jij kopt hem eigenlijk al heel mooi in, want ik wilde het ook heel erg hebben over creativiteit. Is een bekende quote van Brené Brown, dat zegt: creativiteit is de beste manier om wat achter van jezelf te laten op deze aarde. En wat van jezelf achter te laten, van je, jezelf achter te laten op deze aarde. En en en één van onze angsten wat we als mens meenemen, deels, is: nou, ben ik wel goed genoeg? En en houden mensen wel van me? Maar er is ook een angst, hè, en dat veel mensen hebben dat vaker pas op een latere leeftijd, van: wat blijft erachter als ik er niet meer ben, en wat laat je dan achter, hè?
En en en dat komt weer terug naar de essentie van: wie ben ik als persoon en hoe heb ik mijn leven geleid? En en dat is zo mooi aan creativiteit, en daarom dat ik hem zo inkop. Want creativiteit is, als je alleen naar, echt naar wat creativiteit is, is de expressie van de individu. En en en dat is wat je dan achter kan laten op deze aarde. En als je daarin dus helemaal in gaat zitten, kan letterlijk niemand dat na-apen, want het is een expressie van een verlengde van jezelf. En als het nou het schilderkunst is, of het nou fotografie is, branding, dansen, je daarom, hè.
Je heb, bent een persoon die daar heel veel mee heeft geoefend. Veel mensen hebben daar minder mee geoefend, hè. Daar is gezegd, weet je wel, die tekenen niet meer op een achtste, en dat was een eerste waar ze zelfexpressie mee hebben gedaan, en vervolgens zijn ze 30 en hebben ze nooit meer echt iets aan zelfexpressie gedaan. Maar als je daarmee oefent, leer je dus dat, dat, dat, dat welke vorm van creativiteit in jou zit, als dat naar komt, is dat een expressie van wie jij echt, echt bent. En dat vind ik zo mooi aan creativiteit, en dat denk ik dat jij daarin een hele goede sparringspartner bent.
Want ja, ik denk dat het de beste manier van zelfexpressie is wat er bestaat, en en tegelijkertijd ook het meest lastigste. Want ook dat weer, ja, er wordt niet verteld van: hé, dit is wie jij bent, weet je wel, jij moet zijn, weet je wel. En en en, hè, de, de eeuwige struggle met kinderen en ouders en is dus dat ouders willen dat jij in de mal gaat, en kinderen een vorm van creativiteit bezitten wie niet tot uiting komt. En daar hebben ouders altijd ruzie over, van: "Hey mam, ik wil dit doen." En eigenlijk wat ze daarmee zeggen: ik wil een vorm van zelfexpressie wat voor mij goed voelt, wie zo eigen is. Jij kan een visie in de toekomst voor me hebben, dat ik dokter, of, of een opleiding is goed voor me, of wat dan ook, maar ik voel aan alles dat als ik echt een zelfexpressie doe, dat ik dit moet doen.
En of dat dan ook echt de waarheid is, dat is dan daarna gelaten, maar dat is hun pad, dat, dat hun pad. En en en en en als volwassenen kunnen we dat ook net zo goed hebben, dat, dat, dat… Ja, ik heb genoeg prachtige verhalen van, van, van hele ruige motorrijders met, met tatoeages en dat soort dingen, wie iets heel doen waarbij je denkt: dat past niet bij je. Maar weet je wel, ik heb genoeg op tv-programma's en realityshow van die mensen, denk van: huh? Maar de buitenkant van die persoon of hun karakter hoeft niet te betekenen dat, dat, dat er niet wat anders in hen schuilt, van: ik, zelfexpressie, weet je wel.
En en dat kan totaal anders zijn dan wat de buitenwereld denkt wie die persoon is, omdat dat zo ontzettend persoonlijk is. Denk, h… dat had ik niet verwacht, dat je dat, dat kom… weet je wel. En z… de motorrijder met de t… preci… En dan die zit, weet je wel, en dan die kan dan fantastisch tekenen met, met kleuren, of van iets vrouwelijk, wat de buitenwereld iets als vrouwelijk ziet, of danst, hè, en dan een moderne dans doet. Denk van: huh? Maar de, de, de, de contrast tussen wat je denkt wat, wat iemand is en wie die echt is. En en creativiteit is de onderscheidende factor, denk ik.
Da… Ja, dat is heel mooi gezegd, want zo is het wel. En door creativiteit komen we ook als mens bij die delen van onszelf. Want bijvoorbeeld die motorrijder wat je dan net beschrijft, stel, die zou dan borduren thuis ofzo, dan denk je echt: huh? Ja, maar die heeft misschien een hele lieve, zachte, weet ik veel, creatieve kant, en dat is voor hem meditatief ofzo. Ja, en en waarschijnlijk als hij aan het borduren is, dan komt hij tot een ander idee, weet ik veel, in een speciale tatoeage die die wil laten zetten, of zijn borduursel wil die laten maken. Ik zeg nou maar een heel stom voorbeeld, maar daar ontstaan wel weer…
Ja, het is een poort naar…
Ja, groei.
Het is naar, is poort van groei, van de twee.
Ja, ja. En dat is gewoon zo mooi, en dat kan op zoveel verschillende manieren zijn. En echt iets creëren, iets maken, op wat voor manier dat ook is.
Ja, zoiets kan je ook nalaten.
Ja, en dat kan ook iemand heel erg raken, wat voor een ander weer heel veel, iets, iets heel veel verandert. Want ik bijvoorbeeld weet wat mijn foto, die ik dan maakte met die branding, die zijn best wel uitgesproken, en en en ze zijn ook best wel sexy, of ze zijn heel uitvergroot qua kleuren. Maar ik weet ook dat ik daarmee anderen eigenlijk, die al, die al een beetje daar verlangen hebben, dat ik die eigenlijk toestemming geef of inspiratie geef van: hier, doe maar. Ja, doe het ook maar. En als je dat niet voelt, doe je dat niet. Maar als dat al een beetje in je zit en je gaat dat dan vervolgens expressen, dan komt hij vervolgens ook weer in een groei terecht, en dat is voor haar dan weer een poort geweest naar haar volgende hoofdstuk.
Oeh, ik moet me denken, als ik dan dit hoor: is wat je eigenlijk doet, is met zelfexpressie of creativiteit, is verbinding met jezelf. En als we echt verbinden met onszelf, en we, ik… We hadden het net eigenlijk al ingekopt: hoe dieper je verbonden bent met jezelf, hoe meer je verbinding kan maken met een ander. Het is niet voor niks dat tienduizenden mensen een nummer van een artiest meezingen.
Ja.
En dit is die artiest wie de rock bottom heeft, heeft, heeft geraakt, naar een ontzettende zware periode in zijn leven, zwaar verslaafd, helemaal in de goot, en daarin in de diepste ziel van zichzelf zit te kijken en daarin de woorden verzint om daaruit te komen. Vervolgens staat hij daar op podium en duizenden mensen zijn verbonden met die diepste ziel van hij, van hem, wie hij zo op een creatieve manier van zelfexpressie durft te uiten. En op die manier is iedereen verbonden met dat stukje van zichzelf, omdat de artiest, degene wie creatief is, degene wie zichzelf echt durft te uiten, ook verbonden was met zichzelf. En ik denk…
Zo mooi gezegd, want dit is het precies.
Ik denk dat dit verbinding überhaupt tussen twee mensen is, de verbinding.
Jae, is echt. Ik zou zelf zeggen: als je niet echt jezelf kan zijn, kun je ook niet echt verbinden met de mensen in je omgeving.
“Ik zou zelf zeggen: als je niet echt jezelf kan zijn, kun je ook niet echt verbinden met de mensen in je omgeving.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (58:02)
Precies dat.
En dus ook met je klanten als ondernemer. Want wat jij net zei met dat nummer, het, het zo kwetsbaar opstellen in zo'n zware periode en daar iets creëren en dan een nummer schrijven, dat is het meest kwetsbare, het meest delicate eigenlijk wat jij als mens kan doen. Maar door dat te doen, nodig je mensen uit hetzelfde te doen.
Inderdaad.
En gaan ze daarmee resoneren. En dat is hetzelfde in je bedrijf of, of je brand of, of je programma. Hoe dieper je bij jezelf gaat en hoe meer het vanuit jou komt, dus het een creatie vanuit jou is, hoe meer mensen zich daar ook mee kunnen, echt voelen: dit resoneert echt. En er zullen ook heel veel mensen zijn met wie het niet resoneert, maar de mensen die fan zijn, zijn echt, echt, echt fan. En en dat is met dat op je eigen pad zitten en echt doen, dan, dan, dan gaat het allemaal veel meer linken en kloppen. En als we allemaal maar gewoon kopiëren van elkaar, waar is dan te voelen waar de echte verbinding zit?
Mooi.
Waar, waarbij het echt kloppend is, bij welke coach je echt in moet stappen.
Ja, grappig, ik zie meteen hoe je aangaat. En eigenlijk denk ik dat we net heel mooi hebben omschreven wat jij hebt gedaan met je klanten en waar je eigenlijk dus voor staat, als je de kern pakt.
Ja.
Want ja, als je dan hebt over branding, ik had wat quote gevonden wie ik daarin heel erg passend vond, dus ik ga even kijken of ik hem nu nog passend vind voor het interview: "Start by knowing what you want and who you are. Build credibility."
Ja, mooi.
En eigenlijk is, is, is wat we eigenlijk net omschreven, past die daarin wel heel erg bij, van, van… En dit wat trouwens door Krista Neher, CEO van Bootcamp Digital. Dus ik vond hem heel krachtig. En ik heb nog een die ook wel erbij maret: "Define your brand story for…"
Ja, absoluut. En heel vaak zeggen mensen ook: ja, ja, ja, ik heb nog niet echt een brand.
David Brier, rebranding expert. Ik vind het wel belangrijk om nu even te zeggen. Dus, dus jouw brand is je story. En wie is je story? Teruggaan naar die quote van de vorige, van: ja, weten wie jij bent en wat je wilt. En en daarin dus dat naar buiten brengen, want uiteindelijk is dat de waarheid, hoe je eigen uiteindelijk ook in het leven staat en wat je, wat je echt brengt, en…
Precies.
En daar mag je over nadenken.
Precies. Want wat ik net zei, heel vaak zeggen mensen: ja nee, ik ben nog niet echt met mijn brand bezig. Of: ja joh, mijn brand, ja, eigenlijk heb er al zo lang niks meer aan gedaan. Maar dat is hetzelfde als dat je naar een netwerkborrel gaat, dan denk je er toch ook over na wat je aantrekt, omdat je op een bepaalde manier over wil komen, of, of gezien wilt worden zoals je bent. En als je dus niet echt aan je brand werkt, dan, of al heel lang niet hebt gedaan, dan gaan mensen het invullen. En invullen op basis van wat? Ja, want er staat niks, dus ja.
Ja, dat, dat is eigenlijk heel gek. Dus het is zo belangrijk, want het is echt, nou ja, als jij je niet uitspreekt, vullen mensen het automatisch zelf voor je in. Net dat als in een relatie, toch? Als de ander zegt "er is niks", dan gaat de ander van: nou, dat, volgens mij is wel e…, van: jij negeert mij en ik zou het al niet goed hebben gedaan. En dat gebeurt er zakelijk gezien.
Inderdaad, dat gebeurt er letterlijk. Dus we hebben dat gewoon echt in te vullen. En bij die andere, die vind ik ook heel mooi. Maar nu zit ik dan in een… Ja, weten wat je wil. Ja, maar soms weet je niet wat je wil, alleen dan weet je het misschien wel op een groter plaatje, wat je wil voor de wereld, of, want hè, wat je voor de wereld ziet of wat je voor de mensen wenst. En en zolang je dat weet, en wie je bent, dan komt daar vanzelf wel weer iets uit.
Ik denk dat daarin het verschil is: soms is de visie duidelijk, maar de eerste stap nog niet.
Ja, of mensen struggelen ook echt, dat weet ik ook echt, met: ja maar ik, ik, ik weet wat ik wil, en dit is mijn visie, en ik weet ook wat ik wil veranderen, maar hoe dan? En dan stagneren mensen vaak en dan komen ze niet verder, omdat ze het niet uitgedacht krijgen in een concept. Gaan ze bij anderen afkijken, of ze gaan het bij…
Hoe meer je dat dus gaat doen, hoe meer je dus, dus niet, hè. Want volgens mij zei je ook: ja, branding is, is authentiek zijn.
Ja.
En en expressie van jezelf. En dat is hetgene wat je bij je klanten doet, maar wat je dus voor jezelf ook mag creëren, als je dus ondernemer bent en je wilt werken aan: hoe, wat is mijn verhaal en hoe kom ik nou over?
Ja.
En dat kan nooit gevonden worden daar.
Nee.
Zat, zat het hier.
Ja, zeker. En vooral nou natuurlijk met AI, dat we echt zo, de wereld gaat echt heel veel erg veranderen. Dus ik had laatst ook met ChatGPT, al ik dan wat zit te spelen enzo, nou, dan komt de verhaal uit, echt niet normaal. Maar moet je nagaan hoe we dan als mens eigenlijk in deze tijd juist nog meer uitgenodigd worden om ons eigen persoonlijke stuk erin te gaan zetten. Want een ChatGPT kan echt beste, mooiste teksten schrijven, bij wijze van spreken, dus je hoeft eigenlijk al bijna niet meer naar een copywriter te gaan als je maar goede input hebt. Dus oké, moet jezelf nog wel kennen, dat op bepaalde hoogte. Maar ik denk dat het daarom zo belangrijk is, in alles wat we, wat we maken, als we creëren, onze programma's die we maken, onze diensten, weet ik veel, daar, daar moet een stukje eigen expressie in en creativiteit in om te kunnen blijven bestaan in de toekomst.
Ja, ik denk dat als mensen hier zouden kijken en je zou zeggen van: nou, wat is belangrijk voor branding? Kijk alsjeblieft die stukken terug, wat we gezegd hebben. En nogmaals, dat is dus niet het makkelijke pad. Vervelend voor jou, jongen, vervelend voor jou. Als jij iets prachtigs wil neerzetten, betekent dat je weer terug mag gaan naar wat nu misschien lastig is voor jou, en dat je denkt: ik zet het eventjes simpel neer. Maar zet jij jezelf dus dan simpel neer, en wie jij bent, en en wat je probeert te brengen?
En en en, tuurlijk kun je daar een deadline aan vastkoppelen, maar niet zonder het werk te doen. Niet dus zonder weer terug te gaan naar wat er op dat moment belangrijk is. En k… en soms is het ook… Denk niet dat je meteen je diepste shit aan moet kijken, en traumatherapie, en een zweethut, en dat je helemaal een coaching moet hebben en dat soort dingen, en dan pas kun je een brand…
Nee, tuurlijk niet.
Maar er is wel een manier waarbij je dus bij jezelf moet, van: wie ben ik nou eigenlijk? Kijk, als je dat niet weet, ja, dan, dan wordt het überhaupt wel lastig.
Tuurlijk.
Maar dat betekent niet dat je meteen je die…
Maar zo stap voor stap. Want het wil ook niet, het moet ook niet zijn dat alles perfect moet staan voordat je kan begin. Want soms moet je het eerst gewoon even simpel neerzetten, dat je van start kan en dat je kan gaan verkopen, en dan along the way gaan we het steeds meer ver…, fijner invullen, verdiepen.
Dat is het denk ik ook echt, en het is een groeiproces. En en volgens mij zei je ook: jouw brand kan je ook laten groeien.
Ja. Ja, ik geloof dat als je brand echt kloppend is en echt goed is neergezet, dan kun je je brand blijven expand, en dan is het niet nodig om iedere keer opnieuw een nieuw brand neer te gaan zetten. En als je dan bijvoorbeeld kijkt naar, nou, ik noem maar iets, een groot merk, I sandan ofzo, dat logo, het is allemaal, allemaal een beetje in hetzelfde gebleven. Het is alleen iedere keer verbeterd, geëxpandeerd.
Het je ook inspireert als ondernemer om daarin te kunnen groeien. Bijvoorbeeld als ik mijn, mijn brand had genoemd… Ja, daarom heb ik het altijd op mijn naam gelaten, want ik voel mezelf ook echt een artiest. Maar al had ik gezegd "Jessica van Duren, de Branding Agency", dan zou ik daar nu helemaal aan vast hebben gezeten. Dan zou ik nu niet, niet dat klein beetje ander richting je op kunnen. En dat vind ik altijd zo jammer, want ergens vertellen we onszelf dat we het in een hokje moeten stoppen
want het moet een naam hebben, het moet ook duidelijk zijn wat ik doe. Ja, ergens wel, maar het moet je nog steeds uitnodigen om te kunnen blijven groeien.
Ja.
En het is jammer als je iedere keer een nieuw brand moet gaan neerzetten, omdat je je brand maar zo klein had neergezet dat het voor nu even klopt. Dus ik ga ook altijd heel erg kijken: oké, maar waar wil je naartoe? En ik ga heel erg doorvragen. Dus we gaan echt zoomen, zoomen, zoomen en om… Ja, zodat ik weet van: hy, maar dat brand wat we nu neerzetten, dat, dat groeit mee de komende 5, 10 jaar. I don't know hoe lang.
Prachtig.
Ja.
Ja. Dus het net als, het is gewoon een proces wat je steeds weer mee mag nemen, steeds weer aan mag kijken. En en en en denk ik dat dat ook normaal is, want als mens groeien, als ondernemer groeien, en je bent een periode verder, daarin is het dus: past wat ik doe nog bij hoe ik, hè, ben als persoon? Dat je daarin dus weer steeds weer terug mag gaan. En soms weet je pas door ermee bezig te zijn of dat het precies is.
Precies. En als je een blanco canvas hebt en je zet nooit een streep erop, dan weet je nooit of je het mooi vindt.
Precies, dit is het. En en en en en zo werkt het met ondernemerschap ook. En zo werkt het ook met het, het, het, het toch kiezen van andere baan. Zo werkt het ook in het leven. Dus daarin zit het heel erg gekoppeld, dus dat je als persoon groeit en ter… tegelijkertijd ook dingen moet doen waardoor jij groeit, om uiteindelijk het antwoord te vinden. Soms weet je het niet, en daar moet je dus eerst iets doen, zodat je het antwoord uiteindelijk dan terug kan vinden.
En daarin denk ik ook dat het in het verlengde is met branding: door te proberen kom je erachter: ah, dit is hem toch niet. Maar als je het nooit hebt geprobeerd, weet je het niet. En zo werkt hetzelfde met, met alle dingen in het leven. En en en en da…
Ik heb ook altijd gezegd: ik heb liever spijt van dingen die ik heb gedaan, maar niet zou zijn uitgepakt misschien zoals ik het wilde, dan spijt hebben van: ah shit, had ik het nou maar gedaan. Dat lijkt me achteraf, als ik dan dadelijk, als ik 80 mag worden, maar dan lijkt me dat zo naar. Als je dan, stel, we zitten dan weer samen en je zegt: oh yes, waar heb je nou echt spijt van? En dat ik dan allemaal dingen: oh, ik had dit eigenlijk nog willen doen, en oh, ik had altijd zo'n goed idee, heb ik zo'n spijt van dat ik dat niet uitgepakt heb.
Prachtig.
Ja.
Net achter de camera hebben we even een korte break gehad, en toen zei je ook van: ja, we moeten een show beginnen, want we houden van lekker, lekker praten en lekker 24 uur metur met Jonathan. En klink ook wel 24 uur met…
Jonathan en Jessica. Dat klinkt ook wel leuk.
En z… een ondervraging.
Nou, dat lijkt me echt fantastisch. Ik w…, vroeger wilde ik ook altijd op tv. Ze kunnen zich aanmelden toch, via zijn mail toch, wie dat wil?
Nee, als jij 24 uur met Jessica en Jonathan wil, of Jonathan en Jessica, maakt mij allemaal niet uit, 24 uur met jje, hè, stuur dan onder, hieronder in de comments, zeg dan een ja, dan…
Nee, nee, maar ik had het vroeger, wilde ik het altijd. Want in mijn tijd, zo oud ben ik al, had ik zo'n oud radiootje op mijn kamer zitten, en en dan had je van die bandjes, en dan kon je met bandjes, kon je zeg maar opnemen zo, en moest je precies… En ik zat dan met vrienden: "Welkom bij Radio Bie Bie." En wat ik dan leuk vond vroeger, is soms stat zo'n bandje, had je dan muziek op, en dat ik dan precies de over… want je, op zo'n bandje kon je dan overnemen, precies. Dus dat je dan op kon nemen op een bandje, en dat ik dan precies: "En nu het volgende nummer." En dan ging de tussendoor […], nou, het slaat helemaal nergens op wat we zeiden, en dan die, die DJ en dat… En nou, ik vond mezelf gewoon helemaal g…
Dan was de kunst ook, want die radio-dj's gingen er altijd al vrij snel doorheen praten. Dan zat je echt te wachten, einde van het nummer, en dan precies de tijd uitzetten dat je h… net niet hoorde. En: "Oké, dit was…" Wat had je toen? De Spice Girls. Nou ja, ik dus, ik had dus allemaal, ik heb dus allemaal van die bandjes waar ik dus met een hele hoge kinderstemmetjes al heel graag, hè, zat te praten en te interviewen. En dan had ik me vriendjes ken dan in de tuin, en dan: "Kom, we gaan lekker met zo'n bandje opnemen."
Dus ergens, jij zit eigenlijk gewoon in je habitat, jij.
Eigenlijk wist ik al dat ik dit, wat ik nu doe, al wilde gaan doen.
Over zelfexpressie gesproken.
Ja.
We eindigden net eigenlijk, hè, net voor de breaker… Mensen die doorkijken weten niet dat wij een break hebben gehad, maar over branding, hè. En en en en en ik was nog heel erg benieuwd: ja, wie zijn jouw rolmodel als het gaat om branding?
Oh, rolmodellen. Als, als, als in mensen die zichzelf gebrand hebben, mensen of, of…
Waar hou je inspiratie uit?
Ja, ik denk dat ik die makkelijker vind. Want ik, ik heb wel een aantal mensen die ik dan zeg maar inspirerend vind, maar ik, ik heb niet één persoon waarvan ik kan zeggen: daar haal ik alles. Het gaat voor mij overal. Dus het kan zijn, bijvoorbeeld, afgelopen weekend was ik met mijn man in Parijs, en dan loop ik daar, en dan, ik weet niet, het is even een etalage die ik zie, het is een vrouw die in een jas met een bepaalde kleur sjaal voorbijkomt, of een bepaalde stijl die ik dan zie, denk: oh, oh, dat past wel bij die ene. Daar, daar haal ik dan mijn inspiratie uit.
Of bijvoorbeeld de persoon die ik heel inspirerend vind is bijvoorbeeld JLo. En wat ik bij haar vind is: gedurende de jaren, ze is echt geëvolueerd, en ook alles waar zij opzet wordt een succes.
Ja, zeker.
En zij heeft vroeger ooit… Heb je die film toeval gezien op Netflix? Daarin zegt ze dat ze nog kind was, en tegen haar zus werd gezegd: jij bent zangeres. Haar andere zus: wat slim. En tegen JLo werd gezegd: jij kan niet zingen, jij moet gewoon dansen. Maar zij had vroeger als kind altijd een, een diepe droom, en dan keek ze naar musicals, en zij dacht: nee, ik wil acteren, dansen en zingen combineren, en die stijl. En nu heeft ze dat waargemaakt. En eigenlijk alles waar zij doet dat, nou, het zonnetje gaat schijnen. Alles waar zij doet dat, ja, dat werkt ook. En dat is dus voor mij een inspiratie, dat dus alles kan, dat je dus niet één ding hoeft te kiezen, en dat je het op je authentieke manier kan doen.
Ja.
En dus dat vind ik altijd wel inspirerend, daar haal ik wel veel uit. En voor de rest, ja, kijk ik ook wel naar bijvoorbeeld fashion brands, bijvoorbeeld in het branden van hun bedrijf. Zoals wij coaches, of een beetje in de online bubbel, gewend zijn: we zetten één brand neer. Maar wat je een fashion brand ziet: het is een brand, en daaronder worden de collecties gebrand. En daardoor, nou, stel, j… je gaat nou binnenkort toch iets heel moois doen. Stel, je brand dat onder jouw brand, dan kan het zijn dat jij dat zo brand, dat dat zo kloppend is, dat iedere keer als jij over dat programma gaat praten, of iedere keer als je weer een plekje hebt, of het opnieuw gaat lanceren, kun je iedere keer dat blijven gebruiken. Dus dat zijn dan dingen bijvoorbeeld uit fashion, wat ik daar weer uithaal.
Ja, en voor de rest, ja, ik weet niet, ik kan gewoon overal wel inspiratie uithalen, maar ook gesprekken met mensen. Ik heb altijd heel veel inspiratie gehaald uit mijn vader. Die is, die is er niet meer, maar die, die ging zijn grootste droom ook achterna. Dus dat is voor mij altijd een, een teken dat, dat, ja, een soort van alles mogelijk is ofzo.
Prachtig, mooi.
Ja.
Mooi, ja. En en en ik denk dat het ook heel erg belangrijk is om die inspiratie en die rolmodellen te hebben, zeker om, precies wat je eigenlijk zegt, om te zien dat het mogelijk is, hè. En en en vaak denken wij als mens maar zo klein, en dan heb je eventjes iemand anders nodig wie wat, wat grootser denkt. Of soms denk je van: ja, dit is wat er voor mij mogelijk is, en dan zie je dat iemand anders het kan. En omdat iemand anders het kan… En en en in de motivatie- en trainingswerk heeft iedereen het over de four minute mile, en h…, dat is een uitgekauwd begrip.
Waar, waar een, een, een hardloper, Bannister, ik weet zijn voornaam eventjes niet meer, hij stond een record vast waarbij mensen heel lang daar niet, niet voorbij kunnen komen, om, om, om, om één mijl in 4 minuten te, te kunnen lopen. En iedereen dacht altijd: dat is onmogelijk. Totdat meneer Bannister het doorbrak. En omdat iemand het kon, dachten ze: hey, dan kan ik het dus ook. En daarom zijn die rolmodellen, inspiratie in andere mensen, altijd zo ontzettend belangrijk.
En daarom vind ik zo mooi dat je dus dat bij JLo, van HD, en dit, en acteren. Want de buitenwereld en andere mensen zijn heel snel geneigd om, om, om überhaupt in hokjes te denken en mensen in een hokje te plaatsen van: dit is wie jij bent. Terwijl, we hadden het net over de, de, de, de motorrijder wie, wie lopen borduren, weet je wel, zelfexpressie heeft misschien wel 10 dozen, terwijl de buitenwereld zegt: dit is wie je bent. En en en en terwijl je veel meer bent als persoon, als het gaat om zelfexpressie en talenten, en je kunt multitalent het zijn, terwijl de buitenwereld denkt: oh, die heeft maar één talent, want je bent maar goed in één ding, dus blijf bij je leest. Terwijl dat helemaal niet hoeft.
Nou, dat is denk ik altijd geweest, en ik denk dat daar ook nou wel een, een, een soort van probleempje is ontstaan bij ondernemers. Is dat we: tuurlijk, focus je op één ding en word daar heel goed in. Dat klopt ook, zek… Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Want als ik me op één ding maar mag focussen, ja, dan word ik heel ongelukkig, want ik heb meerdere talenten die bij mij tot expressie moeten komen. En zo zijn er nog veel meer mensen.
En en dat is ook wat ik net zei: had ik mezelf gebrand als Jessica van Duren Branding Agency, had ik me gefocust op één ding. Maar dan ga ik me een beetje: ja, maar mag ik dan niet ook nog een, een coaching programma online doen? En nee. En daarin denk ik dat we, ja, denk ik, als mens steeds meer zijn gaan ontwikkelen, dat we niet meer alleen één ding zijn.
Nee.
En ook als we dan kijken naar de markt, die eigenlijk wel overvol is…
Ja.
Wat, ja, wat is dan uniek? Ja, als we onze eigen talenten, als we daar een soort van mix van gaan maken. Eigenlijk bij de artiesten hetzelfde. Alles is er al, en wat slaat nu mega aan? Als artiesten gaan samenwerken.
Ja.
Dus ook in coaching: wat slaat er aan? Als mensen gaan samenwerken, of als je jou, misschien waarvan je denkt, mijn gekke talent, gaat toevoegen aan jouw tools, je toolbox die je gebruikt ofzo. Ik denk dat het juist dan interessant wordt.
Ja. En en en uiteindelijk, we zijn uiteindelijk mens, en die, die hebben zoveel verschillende kleurenpaletten dat, dat, dat kun je niet alleen in zwart-wit. En hoe graag we ook als mens zw… willen, willen denken. En voor de ondernemers die denken: ja, ik ga nu 10 dingen in mijn aanbod stoppen: u kunt ook een hobby zoeken.
Ja, oké.
Dat, je hoeft niet alles in je bedrijf, hè. Je hoeft niet de zwemmende coach te zijn omdat jij de beste zwemmer in de wereld bent, of wat dan ook.
Nee, maar wat ik daarin wel mooi vind is: kijk, we hebben natuurlijk allemaal een, een palet aan talent meegekregen in de mensen die we zijn.
Inderdaad.
Niet alles is met ons meegekomen om, om daar een bedrijf van te maken.
Zeker.
Maar wat misschien wel kan: bijvoorbeeld, laatst ook heb ik dan iemand gebrand, en die deed vroeger altijd zeilen met haar vader. En zij coacht leiders, en onbewust pakte, ja, hier en daar al wat dingetjes erbij, had ze helemaal niet eens in de gaten, van dat zeilen. Nou, uiteindelijk hebben we dat zeilen wel in haar aanbod meegenomen, hebben we dat meegenomen in haar branding, waardoor zij tot nog meer, hoe noem je dat nou, van dat je van die quotes erbij pakt, of metaforen, kwam steeds meer vanuit dat zeilen. En uiteindelijk is natuurlijk dat zeilen, leiders, leiders weghalen uit een kantoor, meenemen op een zeilboot, laten… Uiteindelijk klikte dat helemaal in elkaar.
Mo…
Terwijl zij van tevoren iets had: ja, oké, dat zeilen is al een talent voor, maar ik kan niet alleen zeilen, maar moet dat in bus… Maar uiteindelijk gaat dat haar natuurlijk, onderdeel van zichzelf. Hoe kun je die onderdeel van jezelf meenemen? En soms past het wel, soms past het niet, en soms moet je het gescheiden houden, en soms klopt het juist wel heel erg. Daarom. En als zij met een ondernemer werkt, denk: nee, ik hou niet van zeil, dan gaat ze hiken. Dat is ook een hobby. Maar weet je, niet alles is natuurlijk bepaald van: dat moet meegaan in onze business. Maar ja, stel, over die zwemmer wat jij net zei: die zwemmer heeft in die zwemcarrière waarschijnlijk heel veel geleerd.
Zeker.
Wat je dan toch eigenlijk, ja, weer mee kan nemen in…
Zeker.
Ja, en dat, ik denk dat dat het mooi maakt, en dan ga je echt passie voelen voor je werk, en dan ga je aan…
En bij jou ook, als ik jou vraag naar je hobby, ze… ga je helemaal stralen. En dan net over dat stukje met die bandjes. En dat is waar we denk ik bij andere mensen op aanhaken: als iemand vanuit joy en vanuit passie en vanuit geluk hun werk doen, en en erover zit te vertellen, dan denk je: oh, hier wil ik ook bij, hier wil ik… hier wil ik meer over weten. En ik denk, in die zone te blijven, dat, ja, dat is gewoon magisch.
Maar ook ons, voor onszelf.
Zeker. Moel…
Ja, daar krijg je energie van.
Ja, ik denk, hè, met alles, met branding: zelfexpressie is sexy.
Ja, dat is ook…
Zelfexpressie is sexy, en zelfexpressie staat vaak gekoppeld aan zelfvertrouwen. En wat vinden we leuk om naar mensen te kijken? Mensen die zelfverzekerd zijn, want dat voelt fijn om na te kijken. En en en en en daarom is zelfexpressie, en en in dat verlengde, dus als je dat zakelijk kan doen, is het ook lekker om naar te kijken, en en het voelt lekker. Dus ja, waarom dan niet doen?
Pas toen haar vader zijn grote droom achterna ging, leerde Jessica hem echt kennen. Over dromen, het voorbeeld dat je je kinderen geeft en een purpose om voor te leven.
▶ 1:18:58
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:18:58
Ja. Jij wilt het ook hebben over grote dromen en gewoon het lef hebben om die dingen te doen wie je wilt doen. Waarom, waarom is zo belangrijk om grootste dromen… Waarom is dat zo belangrijk?
Ik heb hem zelf, waarom ik hem belangrijk ben gaan vinden en ook belangrijk vind om door te geven, is voor mij begonnen n…, eigenlijk op twee, ja, eigenlijk… Ik denk dat het deze is: mijn ouders waren niet gelukkig.
Hm.
Die waren niet blij. Mijn vader had een goede baan, die had zichzelf omhoog gewerkt, deed gewoon zijn ding, en voor de buitenwereld was het echt een gezin, nou, goed voor elkaar. Maar in het gezin was er gewoon heel veel ongeluk in alles. De relatie tussen mijn vader en mijn moeder was niet goed, mijn vader distantieerde zich steeds meer van de kinderen, en uiteindelijk ik… besloten mijn ouders uit elkaar te gaan. En toen ging mijn vader zo'n grote droom achterna, en dat was naar Amerika verhuizen. Heel veel oordeel was daarop, want ik was 16, mijn broertje was 13, in één keer gaat een vader weg. Hoe kun je je gezin in de steek laten?
Maar mijn vader had echt een hele grote droom, en hij was echt heel ongelukkig geweest in die relatie. Mijn moeder vond hier ook van alles van, want hè, hoe kun je dit nou doen? Wat er gebeurde is: mijn vader ging naar Amerika, zijn grote droom achterna, die bloeide helemaal op, maar echt op. Ik ging mijn vader zien op een manier zoals ik hem nog nooit eerder had gezien. Ik leerde mijn vader eigenlijk pas echt kennen. Mijn vader was gelukkig, mijn vader ging hertrouwen, mijn vader ging de wereld over reizen, en die ging naar Hawaii, en dan ging hij even uitmaken naar Florida, en dan ging hij we daarheen.
En hij stuurde foto's, en hij liet mij en mijn broertje overkomen naar, naar Amerika in de zomervakanties. Uiteindelijk is mijn broertje er zelf gaan, gaan wonen. En daar pas kreeg ik een band met mijn vader die ik nooit gehad had. Dus wat daar voor mij een heel erg inspirerend was, was: alles is mogelijk. En dat dus, omdat hij voor zijn grote droom ging en hij gelukkig was, kon hij een betere vader voor mij zijn.
“En dat dus, omdat hij voor zijn grote droom ging en hij gelukkig was, kon hij een betere vader voor mij zijn.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (1:20:59)
En ik weet dat heel veel mensen hun grote dromen niet achterna gaan omdat ze denken dat ze hun kinderen tekort doen, omdat ze denken dat de wereld daar iets van gaat vinden. En en ik heb zelf ervaren dat dat dus niet zo is, want het gaat, ja, dat, daar hebben we het eigenlijk net ook over gehad: omdat hij die verbinding met zichzelf had, omdat hij gelukkig was, had hij ook veel meer te geven. En zelf heb ik dat eigenlijk ook ervaren. Ik was diep, diep, diep ongelukkig in de relatie met de vader van mijn kinderen, zo diep ongelukkig dat ik er echt niet meer
wilde zijn, en dat ik ervan overtuigd was dat mijn kinderen beter af waren zonder mij, omdat ik een leven ging leven wat ik behoorde te leven, omdat ik in die relatie bleef, omdat mensen en mijn familie, ja, mijn omaatje was zeg maar meer mijn moeder, zeiden: j…, ga terug, jij hebt een kind, daar, jij ga terug. Dus ik probeerde me te persen in die vorm, maar ik was zo depressief, ik had gewoon niks meer te geven. Ik stond alleen maar te huilen, en en ik wil, ik wilde hier gewoon niet meer zijn.
En toen koos ik voor mezelf, en toen ging ik steeds meer fotograferen, en zet ik mijn bedrijf op, en werd ik alleenstaande moeder, en ging ik stralen, en kreeg een beter van met mijn kinderen, kreeg ik een fijne kring mensen om me heen. Nou ja, nu heb ik gewoon een prachtig leven. Dus ik heb hem zeg maar op twee verschillende manieren meegemaakt, hoe dat werkt, en door grootste dromen. En iedere keer had ik er weer een, een droom, en dan ging mijn vuurtje aan, en dan ging, ging ik daar weer voor. En tuurlijk heb ik het wel eens… Ik heb echt moeten overleven. Ik bedoel, alleenstaande moeder, dat is pittig geweest. Maar als ik nu vraag aan mij, als iemand nu vraagt aan mijn dochter: is jouw inspiratiebron? Zeg dan: mijn moeder.
Hm.
Want die droomt groot en ze doet het ook, en en alles wat zij, waar zij van droomt, dat lukt haar ook. En dat heb ik haar meegegeven. Dus mijn dochter staat nu zo in het leven van: nou, alles wat ik, wat ik zou willen, dan ga ik gewoon proberen, want ik denk dat het lukt.
Wauw.
En daarom, ja, is voor mij dat grootste dromen belangrijk. En ik, en ik weet, kijk, niet iedereen heeft grootste dromen, maar de meeste mensen hebben dit. En ik wil gewoon alles eraan doen om, om als, nou, mijn klanten bij mij komen, om, nou ja, misschien ten eerste: die grootste droom, wat is dat dan? Maar het ook mee mogelijk te maken, want het is echt mogelijk. En daardoor hebben ze natuurlijk meer te geven aan de mensen om zich heen.
En en uiteindelijk, ja, ik geloof, we hebben zoveel mensen om ons heen die we dan weer inspireren. Want omdat ik groots droom en groots doe, gaan mijn vriendinnen ook groter dromen en doen, en mijn kinderen, en dadelijk hun kinderen. Dus dit is gewoon een mega ripple effect. Dus dit is dan echt zo, ja, mijn inner vuur, wat ik, hè, door mijn eigen vuur aan te houden…
Ja.
…licht ik ook andere mensen zijn vuurtje aan ofzo. Denk ik, dat is waar ik allemaal voor doe. Was een heel verhaal, hè.
Ja, ik, ik, ik, ik vind hem zo ontzettend mooi hoe je hem brengt. Ten eerste voel ik hem helemaal.
Hm.
En hoe krachtig hij is voor jou, en hoe belangrijk hij is voor jou. En daarnaast denk ik dat je precies terug denkt waarom ik als coach en moeders coach, precies met voorbeelden en al, met het eindresultaat ook. En daarin denk ik dat jij als moeder bijvoorbeeld bent, waar als ik klanten zou zeggen "waar wil je heen", dat jij daarin dus, dit is het eindresultaat is. En dat, op die manier omschrijf je dat ook heel mooi, en hoe belangrijk dat dus ook is, niet alleen voor jezelf, voor je kinderen, voor je omgeving, en wat het effect is van het, ten eerste, durven kiezen om het dappere pad te lopen, durven voor liefde, niet voor angst, hè, al die dingen die we net genoemd hebben.
Durven kiezen om te verbinden met jezelf, om toch echt te kiezen voor datgene wat anders is. Is altijd anders, jou grote dromen, is altijd anders dan het leven wat je hebt, is altijd anders dan je comfortzone, is altijd kiezen voor liefde, en en niet voor angst. En en mensen vinden daar ook nog eens altijd wat van, dus het is echt een dappere pad. En als je daarin dus kiest, is het, het is zo puur, het is zo eigen. Want waarom is die droom aan jou gegeven?
En en hoe meer je in lijn met die persoon leeft, hoe meer je dus erachter komt van: wow, ik kan meer, er is meer. Er is een versie van jou, maar is ook de beste versie van jou, een versie wie, wie meer kan, wie meer in huis heeft. En en en mensen hebben vaak meer gesetteld met een versie, en, maar dat betekent dus ook dat ze gesetteld hebben in hun dromen, wat te kunnen, gesetteld hebben in, in, in, in, in groei. Terwijl als je dus het pad opgaat van grootste dromen, of ook al is het maar een kleine droom, ga je het pad op richting de beste versie van jezelf. Het pad wat je vaak nog gelukkiger maakt, het pad waardoor je mag groeien en leert groeien, en waardoor je nog meer uit jezelf haalt.
En ik gun dat zo aan iedereen. Want je zei namelijk: ja, niet iedereen kan groots dromen. Ik, ik denk dat iedereen groots kan dromen, want we hebben alleen geleerd om niet meer te dromen, hè. Kijk alleen maar naar een kind. In essentie zijn we allemaal volmaakt geboren. We zijn allemaal kinderen, we zijn allemaal, zijn we in staat om fantastisch te fantaseren. De hele leefwereld van hun kind gaat, gaat, gaat over de hun interne leefwereld, en volledig durven te expresser wie ze zijn. En daarin is grote dromen is iets wat kinderen fantast…
“Ik, ik denk dat iedereen groots kan dromen, want we hebben alleen geleerd om niet meer te dromen, hè.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (1:26:24)
Bedoel ik met grote drom… En daarmee bedoel ik eigenlijk meer: niet iedereen heeft bijvoorbeeld de droom om op een podium te staan spreken. Maar voor de één is het misschien een grote droom: ik wil spreken voor 20.000 man. En voor de andere is een droom: ik wil in een bloemenzaak werken, en ik wil iedere dag verbinding aangaan en iedereen vrolijkheid meegeven. Ik zeg maar iets. En en ik denk dat voor, voor mij voelt heel groot niet per se: ik moet een miljoen per, weet ik veel, verdienen. Dat is meer jouw eigen grootste droom. Dus ik denk dat ik h… meer zo.
En ik denk dat iedereen wie zulke grote dromen heeft, ook die kleine dromen heeft gehad.
Ja.
En dat, en misschien zelfs dat de mensen wie misschien die grootste dromen hebben, dat de persoon wie daarin zegt: ik wil mezelf kunnen zijn, net zo groot aan de dromen als die persoon: ik wil 20, voor 20.000 spreken. Dat voor het gevoel misschien wel PR zelf is dat de grootste droom. En en daarin denk ik dat wat dat pad ook is, dat daarin dus constant weer die, die g… wordt opgezocht van dat ongemak, van het angst- en de liefdepad.
En en daarin denk ik dat iedereen dat wel kan, maar dat ze daarin dus settelen met een versie van zichzelf, waar nogmaals geen oordeel is, niks mis met je als je dat doet. Maar ik denk, en ik, ik, ik weet dat mensen meer kunnen dan dat ze denken, en veel […] veel meer, weet je wel, ve… veel meer. Maar dan komen we weer terug op dat stuk wat ons is aangeleerd op scholen, en en het is ons eigenlijk geleerd om te settelen voor less, en zoals het hoort.
En bijvoorbeeld, één van mijn grootste nachtmens… Ik sprak laatst iemand: "Oh, heb je het nog naar je zin op, op je werk?" En: "Ja, ja, ja, nee, niet echt, maar ja, ik zit het nog wel 15 jaar uit zo, hè." Hoezo? Waarom ga je dan niet voor anders? "Ja, het is overal wel wat, hè." En dat doet me dan zoveel pijn, dat raakt me dan echt zo, dat zou echt mijn grootste nachtmerrie zijn. Maar ik weet niet, ik, ik stel me dan liever een wereld vol van, of voor: wat nou als we allemaal gaan doen waarom we hier zijn?
Ja.
En allemaal gewoon de stoute schoenen aan gaan trekken, en en onze talenten tot uiten gaan laten komen. Hoe mooi zou de wereld zijn, en hoe vrolijk zou we zijn. Dan staat al niemand boos bij de bakker, hoor.
Nee, nee.
Dan, dan wordt de wereld anders. En ik gun het ook zo, want uiteindelijk, ja, waar we het net over hadden, we zijn een voorbeeld voor onze kinderen. En we kunnen wel tegen onze kinderen zeggen: oh nee, volg je hart, ik sta altijd achter je, gewoon doen. Maar onze daden, die doen ertoe.
“En we kunnen wel tegen onze kinderen zeggen: oh nee, volg je hart, ik sta altijd achter je, gewoon doen. Maar onze daden, die doen ertoe.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (1:29:18)
Ja, ja.
En en als ze mama zien, want jij kostan de moeders, als ze mama zien die geen ruimte voor zichzelf maakt, die zich schuldig voelt als ze dan een keer iets voor zichzelf doet, of die altijd wel een smoes vindt dat het niet het juiste moment is om nu groots te gaan met haar bedrijf, dan is het toch logisch dat je kind gewoon precies hetzelfde gaat doen.
Ja, ja. Jij bent een rolmodel voor je kinderen, en kinderen leren alleen maar door, door wat ouders doen, niet wat ze zeggen. Na wat ze doen, wat ze voortleven. En en en dat is hun programmering voor ontzettend groot deel van hun rest van hun leven. En daarin denk ik dat jij als ouder, niet alleen naar wat je zegt, maar wat je dus ook uitstraalt, wat je doet, hoe je leeft, op allerlei gebieden, dat je dus moet realiseren dat, ja, dat het ontzettende impact heeft. En welke impact wil je maken?
En en dat is weer terug precies naar waarom ik het zo mooi vind, het grootste dromen, en wat dat eigenlijk inhoudt. H… dus ook, net zoals creativiteit, wat net hadden, een expressie van jezelf, hè. Creativiteit is een expressie van jezelf, maar een droom wie je hebt is zo ook maar een ingeving en een visie, en en en ik zuig op en ik voel, en en en en dus, en en het is altijd eng, het is altijd anders, maar het is altijd een expressie van wie je bent, van: oh, maar het is ook aan mij gegeven.
En en en en daarin kan een droom misschien geleend zijn van iemand, maar daarin kunnen ook dromen zo ontzettend persoonlijk zijn, dat, dat je, weet je wel… En of het nou God is of een geloof is wie het je geeft, of een lot is, of, of, of, of wat het ook is, intuïtie, een onderbuikgevoel, maar het is zo ook zo'n droom, weet je wel. Je bent op aarde en in één keer krijg je zo'n ingeving, boef. Sta je onder de douche, of gebeurt er iets, of dan maak je iets ontzettend heftigs mee, en dan denk je: dit is de essentie waarvoor ik ben. D… is zo persoonlijk.
Zeker. En en dat, en het houdt ons vuurtje aan. En uiteindelijk, mensen zijn niet gemaakt om stil te staan. We, we hebben iets nodig om, hè, net zoals ons huis te houden, bezig zijn met de dingetjes die gedaan moeten worden, ons tuintje bijhouden, maar we hebben ook grotere dingen nodig om… Ja, ik heb op een, een gegeven moment ook zo'n boek gelezen, en dat gaat over vitaal oud worden, en en wat nou het verschil is, zeg maar. En da…, daar gaat het ook gewoon heel erg over, dat al die mensen die zo fit oud zijn geworden en zo gelukkig, die hadden allemaal een droom waar ze, of echt iets, hè, een purpose, een, een, een iets wat, wat ze voor zichzelf nog moesten doen of wilden meemaken, of ja, dat, dat, dat, dat hebben wij mensen denk ik nodig om gezond oud te worden en mooie dingen door te geven.
Nou, ik zou hem zelf nog in het extreem de nog verder doorpakken. Eén van mijn lievelingsboeken en één van mijn grootste voorbeelden in het leven is Viktor Frankl. En Viktor Frankl heeft het boek Man's Search for Meaning geschreven. En dat was een man, een, een psycholoog, wie in de Tweede Wereldoorlog als Jood gearresteerd is en in Auschwitz is geëindigd. En en en en uiteindelijk heeft hij een therapie ontwikkeld, het heet logotherapie, wat het eigenlijk zegt: een therapie wat op zoek gaat naar een purpose, en dat als je dat hebt, dat dat de enige reden van je bestaan is.
Precies.
Maar zelfs in die extreme voorbeelden, als je het hebt over in Auschwitz, soms is een purpose vasthouden de enige reden om nog in leven te blijven, als in extreemste geval hier in Auschwitz zit.
Ja.
En en daarin denk ik dat, dat, dat "waarvoor ben ik hier", en ook al is dat, hè, en en hij omschrijft dat mooi, en en en Freud, hè, dat heeft hij van Freud ook: soms is je enige reden op, op aarde, om dan, als je geen reden kan vinden om te leven, vind dan reden in het lijden wat je hebt. En en en dat is wat hij dan ook zegt: jouw lot is dan: ik ben hier om dit lijden zo goed mogelijk te dragen. En dat is dan vervolgens jouw lot.
En in dit geval omschrijft hij dat heel mooi, dat als, toen hij dat in Auschwitz kon vinden en aan mensen als psycholoog in zijn omgeving geven van: jongens, wij kunnen dit dragen. En dat betekent niet dat het makkelijk is, en helemaal niet in die ex… setting. Maar zelfs daarin, in het extreemste geval, is de purpose, het lot, en en hoe je daarmee omgaat, geef je dus weer reden om je bed uit te komen.
Ook al vervalt alles, en en en en en ben je depressief, weet je wel, is je partner zomaar overleden, is er een kind doodgegaan, of, of, of, of heb je kanker, of, of ben je terminaal ziek, ook daarin, in dat lijden, kun je een lot vinden om voor te leven. En per definitie heb je dan weer een vuur om naar buiten te treden. En en en en en en in het mooie stuk daarvan is het: je droom is het geluk nastreven. En en dat van: dit is mijn purpose, hè, ik wil 100.000 kinderen helpen door middel van hun moeders te helpen.
Precies.
Om de reden wat jij zegt, om dat geluk in hun, in hun te vinden. En die missie geeft mij weer het vuur om uit bed te springen en net eventjes wat meer te bewegen dan als ik dat niet zou hebben. Daarnaast kun je meerdere purpose hebben. Ik heb een dochter die nu geboren is, mijn reden van bestaan is ook mijn dochter, en en en dat is omdat ik vader ben. En daarnaast heb ik een missie waar ik ook voor kan leven. En nou ex… dit.
En dat betekent niet dat je alle negatieve dingen maar aan de kant moet schuiven, want dat wordt ook h… vaak een beetje gezegd: als je een purpose hebt, moet je die… Nee, want dan gebeuren er nog steeds echt shit dingen in het leven, en dat hebben we ook allebei meegemaakt, toch? En dat betekent niet dat je zo gedreven bent met je purpose dat je alles maar aan de kant zet van jezelf, maar ook in je purpose mag je daar flowen mee leven, en is het ook oké.
Ik bedoel, ik ook, ik heb nu eventjes mijn agenda dichtgedaan, kantoor weg, gestopt met personeel. Ik ben mijn purpose aan het herdefiniëren, en tegelijkertijd dingen aan het aankijken van mezelf die ook weer eventjes heel lastig zijn, om nog sterker mijn purpose te dadelijk te kunnen leven. Betekent niet alles, maar…
Ik… en dat, dat zie ik ook wel een beetje, ja, fout gaan. U wil niet oordelen daarover, maar dat we soms te gedreven bezig zijn, en en t… veel op het positieve gefocust. Wat super mooi is, maar je mag ook even compassie hebben en verdriet hebben met jezelf, voor jezelf, als er eventjes een flinke vette tegenslag is. En en dat proces, en dat vond ik ook wel heel erg mooi, dat ook in, in zwaarte, ook in pijn, ook in mindere situaties, ben je nog steeds je purpose aan het leven. Alleen, ja, ik denk dat mensen dat dan vaak misschien niet in de gaten hebben.
Inderdaad. Depressie is ook dat je eigenlijk mag gaan kijken opnieuw: oké, wat is mijn purpose vanaf hier?
Ja.
Ja, en midlife crisis in dit, maar in het extreme, alle ziekte wat ons overkomt is weer een reden om terug te komen bij jezelf. Van een, van koudheid tot, tot, tot in het je… dat boek utel… tot zelfbevrijding, en en en en van hoofdpijn tot nekpijn tot, tot alles wat je in je lijf voelt, is weer een reden om weer terug te komen bij jezelf.
Ik bedoel, blaasontsteking betekent dan eigenlijk, je, je houdt woede in. Vaak met spit is het dat je teveel last van andere mensen draagt en eigenlijk jezelf daarin geen ruimte geeft. Iedere ziekte heeft gewoon een betekenis. Dus ik heb inderdaad ook al, als ik dan iets heb, ja, dan, ja, en dan ga ik kijken in dat boek.
En en waarom? Nou, dat is weer wat we net eigenlijk zeiden: omdat we zo niet gewend zijn in lijn te leven met wat we willen. En, maar vervolgens heb je ook nog in lijn te leven met wat voor lichaam we hebben. En en je lichaam laten we van z… horen als jij niet in lijn met jezelf leeft. En ik denk dat het heel belangrijk is om daarin dus ook weer bij jezelf te voelen. En en wat jij net omschreven als in toxische positiviteit, daarin ga je soms te snel voorbij voor wat er echt is, om dan te snel, te snel door te kunnen.
En we hebben een maatschappij wie maar snel, snel, snel gaat, dus er wordt ook geen ruimte gegeven om te zitten in de pijn, om te zitten in de depressie, om te zitten in de burn-out. Want, want wanneer ga je weer aan het werk? Of je zit thuis, of maak je eens nuttig. Want we zijn zo gewend om nuttig te zijn, als in talenten, als in dat soort dingen. En en en…
Ik vond dat echt moeilijk, want ik doe jij z… tijd van god, oncomfortabel. Echt niet normaal.
Vanaf kinds aan moet je je nuttig maken, op school, als mens, op werk. En wat nou als je helemaal niks doet? Dan word je met de, met de essentie van jezelf… Maar hoe kan ik nou nuttig zijn? Hoe kan ik dan waardevol zijn als ik alleen maar zit op een kussentje? En het antwoord is: je bent dan nog steeds waardevol. Alleen de maatschappij leert je dat je iets moet doen, iets moet dragen, iets moet zijn, iets moet kunnen, talenten moet hebben, ergens heel goed in moet zijn, wat het ook is, iemand anders helpen. En en pas als je iets doet, iets bent, succes
hebt, macht, rijkdom of wat dan ook, dan pas ben je waardevol. Terwijl het kussentje waar je dan op zit, terwijl je niks doet, maakt niet dat je niet niet niet waardevol opens is, weet je. PR en ik denk om op dat punt te komen, dat heb ik nou natuurlijk zelf ook gemerkt, van: "Oké, maar wie ben ik als ik werkelijk helemaal niks doe?" Mijn kinderen zijn super groot, hè, wat ik al eerder tegen jou zei. Ik hoef geen ontbijt te maken. Het is gewoon echt, J zit nu thuis en ik, ik hoef alleen maar voor mezelf te zorgen. Ik hoef niks nuttigs te doen. Maar dat dat zo oncomfortabel zou voelen voor zo'n lange periode, had ik niet verwacht.
Maar wat ik daar, denk ik, mooi aan vind, is dat het, dat je… Ik zie ook veel mensen, nou, ik zou een voorbeeld geven, heel ve, heel veel vrouwen zeggen: "Ik wil spreken, ik wil het podium op, ik wil mensen inspireren." Heel vaak. En als ik dat 10 jaar, 6 jaar geleden had gedaan, was het bij mij ook vanuit die reden geweest, is dat om zelf gezien te worden, om zelf gehoord te worden, omdat je die kans niet eerder hebt gehad. Wat ik nu bij mezelf merk, is dat ik dus zo in lage van mezelf kom, omdat dat ik dus echt eventjes niks hoef te presteren of voor anderen te doen, is dat alles wat ik nu creëer, dat komt niet vanuit een tekort.
Hm.
Dat dat dat komt vanuit heelheid. Dus wat ik nu aan het ontwikkelen ben, dat komt vanuit heelheid, en ik merk dat dat iets heel anders is. En dan nog op dat kussentje zitten, ja, ik denk bij zijn mensen zijn daar ook helemaal niet voor gemaakt. Want daar hadden we het net over, we hebben een purpose nodig. We hebben het… wij zijn graag van betekenis als mens. En ik denk helemaal in de energie waar de aarde nu naartoe aan het gaan is, die frequentie, we zijn graag van betekenis. We willen de wereld mooier maken, de wereld beter maken. Maar ik denk omdat dat echt goed te kunnen doen, in wat voor vorm dat we dat ook doen, hebben we op diep niveau met onszelf te kunnen zitten.
Mooi.
Daar geloof ik echt nau heilig in, want uiteindelijk iedere samenwerking met een klant is een, is een projectie.
Mooi. Ja, ik heb een, een heel mooi bekend gedicht van Marianne Williamson, en die wordt vaak gebruikt, maar die, ik denk dat die heel erg passend is voor wat we gezegd hebben, voor grote dromen, voor… Ik noem het ook wel straal angst, van als je dan je purpose of je droom of je probeert jezelf te laten zien, dan kan dat best spannend zijn, dat kan angstig zijn. Maar zelfs kunnen we angst hebben voor als we dan, als het dan lukt, wat er dan met ons doet. En en en de imposter syndroom, zoals het ook wel genoemd, van: ja, zelfs al hebben we het: "Holy shit, ik verdien het niet." En en en en ook: "Maar ik? En waarom moet het allemaal zo moeiteloos?"
En dan ga je jezelf saboteren, omdat we dus ook denken, zelfs al… Dus we vinden het al spannend om het te doen. Vervolgens kom je er en dan vinden we spannend van: verdienen we het wel om hier te zijn? En dat we daarin dus ook angst hebben. En ik denk dat we heel mooi omschrijft waarom je in eerste instantie je dromen moet volgen, en ten tweede een grotere reden, niet alleen voor jezelf maar voor anderen, om dat te doen, dus misschien ken je hem, quote, ik ben benieuwd. Hij is in het Engels, dus:
Super mooi, ik ken deze.
Ja, en en wat Marianne Williamson hierin zegt is: we hebben altijd angst dat we tekort komen. We hebben altijd angst van: ja, ik kan niet meer. Maar waarom zou je dat stukje inhouden? Je, je kunt meer. En terwijl je dat doet, en en je… Waarom zou je jezelf klein houden omdat andere mensen dat van jou verwachten? Maar als je dat vervolgens dan niet doet, en en en dat dus wat jij dus, doordat jouw vader, ik zei: "Ik kies voor mezelf", inspireert het je broer om erheen te verhuis, inspireert het je vader om gelukkig te zijn, en dat inspireert vervolgens jou weer. En en omdat hij dat heeft gedaan, geeft hij de toestemming aan zijn omgeving, dat is de ripple effect wat jij zo heel mooi zei, van: om dat ook te doen. En en daardoor, door jezelf te bevrijden, bevrijd je anderen.
Ja.
En en ik denk dat dat, dat zij dat zo pakt, met prachtige woorden omschrijft. En en door de jaren heen heb ik die zo vaak gelezen, zo vaak proberen na te streven, want dat lukt me niet altijd. Maar daarin dus ook is het ripple effect op je omgeving, door jezelf te zijn, te kiezen voor jezelf, je passie te volgen, je dromen te volgen, PR is zo ontzettend groot, dat dan… Realiseer je niet eens hoe krachtig die energie… Alles is energie en alles heeft zo prachtig effect.
Het is de ongelukkige moeder wie je thuis hebt of de gelukkige moeder wie je thuis hebt. En jij zei dat je daarin dus ook vroeger daardoor werd beïnvloed, en nu zie je wat voor invloed het heeft op je dochter, dat je op die manier beïnvloed. En ja, ik denk dat het ontzettend mooi is.
En en ja, jij zei net ook: het kan niet altijd, hè. Zeker, maar dat kan ook niet. En wat ik altijd een hele mooie, van: niks in de natuur staat het hele jaar in bloei. Nee, en dat geldt voor ons als mens ook. En zijn natuurlijk continu, net als in de natuur, alles is aan het groeien en aan het evolven, dus ook wij. En ook wij kunnen niet continu 100 procent aligned zijn, we kunnen niet continu succes hebben, continu pieken. Dat, dat gaat, dat daar… daar zijn wij niet voor gemaakt als mens.
Dus we gaan die vende beweging door het leven heen, en dan doen we het even wat rustiger aan, en dan gaan we weer vol gas. Of dan gaan we weer even wat meer aan onszelf werken, en dan werken wat meer aan ons bedrijf, of je trekt je wat meer naar je gezin. Het is continu, en all is good. Ik denk dat dat iets is wat we als mens wat meer te leren hebben, dat het allemaal goed is. En er is niemand op deze aarde die de perfecte template voor jou heeft, van: zo werkt het voor jou. Want er zijn allemaal andere mensen, andere ervaringen, andere trauma's.
Ja, maar de kracht is, denk ik, om bij jezelf te voelen, met alles, alle kennis die we hebben. Want ik denk, ja, ook de luisteraars, denken wel van mijn podcast, hebben echt al veel meer kennis dan dat ze denken. Om daarin het vertrouwen te voelen dat je eigen pad, dat weten, ja, dat dat volgen altijd goed is. Want uiteindelijk, alles komt er op zijn pootjes terecht.
Ja. En en en dat proces doe je steeds weer, ja. Dus het is niet van: nou, ik ga, oh, ik ga even een weekje naar een retreat en ik ga even keihard mijn best doen, en en dat doe je dan één keer in je leven: "Nou jongens, de rest van mijn leven is het allemaal helemaal prima en dat hoef ik nooit meer te doen. Ik hoef nooit meer mijn inner child te healen, en en ik ben nu geheeld voor de rest van mijn leven, en in mijn business alles gaat super." Nee.
Want, want ja, nogmaals, iemand rijdt tegen je auto aan, zeg je: "[…]", weet je wel. Nou: "Oh, je bent toch niet die zenmonnik wie je zei die je was? Oordeel toch niet." "Ja, ik oordeel noo iemand." n ik z je eventjes on het, on het vuur leggen en even laten zien dat er altijd wel iets… En dat betekent niet dat je, weet je wel, daarin dus door mag schieten, maar daarin ook de nuance verschil. Want dit is een proces, dat mag je constant aangaan. En het leven verandert, wij veranderen als het goed is. En ook al sta je stil, als je juist dan het proces aangaat, kun je dus weer constant jezelf weer…
En ik denk dat we daar wat relaxer in mogen zijn. En ik heb daar zelf ook ervaren, omdat ik dan op een gegeven moment vastliep, en dan met het punt waar ik vond dat ik stond met mijn business, dacht ik: "Oh ja, maar dat kan toch niet dat ik op dit punt vastloop." Of een relatiecoach die geen relatieproblemen mag hebben, of een purpose coach die even de purpose kwijt is. Bij mij laat, bij mij lekt de kraan, net als, weet je, dat bij de loodgieter lekt het ook. Alleen, we leggen het onszelf zo op dat dat altijd zo moet zijn, maar dat is echt gewoon, ja, in mijn visie gewoon niet mogelijk.
Nee.
En dat, dat dat, ik denk dat proces mogen we wat meer gewoon erop vertrouwen dat ook de natuur zijn werk wel doet, weet je wel. Het enige wat we, ja, willen met ons hoofd toch alles oplossen, en dan stagneren we als mens.
Ja ja. En dat is mooi wat je zegt, als mens, dat is het, we zijn mens. En en en ik denk dat het ontzettend belangrijk is om, om te erkennen dat we niet alles perfect kunnen doen en dat het niet altijd even goed gaat, en dat we die mensheid in onszelf mogen omarmen. En de natuur vind ik dan een heel mooi voorbeeld, wat je dan zegt.
En, hè, met, hè, om dan persoonlijk te zijn, hè, ik, ik, ik help mijn klanten heel erg met zelfliefde, en daarin is die zelfexpressie een heel groot voorbeeld ervan, en je zelfwaardering ook een heel groot voor, voorbeeld. Maar ik help daar klanten juist heel erg mee omdat dat mijn eeuwige demoon is. Ja, omdat ik juist altijd die strijd, hè. En ook vanmorgen, toen ik hier heen kwam rijden, ook vind het spannend, podcast, weet je wel, al die dingen. En en en ook al heb ik daar heel veel werk in gedaan, die demoon is er op sommige momenten ontzettend aanwezig, en zelfs op de slechte dagen.
En omdat ik zo goed weet hoe ik daarmee moet gaan vechten en hoe ik daarmee, weet je wel, van: "Nou, nu, nu heb je geen invloed op mij", weet ik als geen ander ook hoe ik het dan anderen mag leren. Betekent niet dat ik het niet perfect beheers, want ik ben mens. En, en juist omdat dit mijn eeuwige strijd is, ben ik er ook heel goed in om dat aan anderen vertalen. Betekent niet dat ik het beheers en dat het er niet aanwezig is.
Nee, maar dat is dat doorleven en dat embody. En ik denk juist omdat dat jouw strijd is, en dat jij daar al stappen verder in bent dan jouw klanten, dan je weet waar ze doorheen gaan.
Hm.
En en dat is het ook, zo vaak denken ze dat die mensen die dan succesvol zijn of zo, het voor elkaar hebben voor de buitenwereld, die, die hebben die demonen niet. Maar laatst had ik echt een hele mooie training, en daar zei ze eigenlijk, het stukje zelfwaarde en die stemmetjes die allemaal zeggen dat je niet goed genoeg bent, dat je het beter had moeten doen, dat je slecht mens bent, whatever: eigenlijk moet je dat zien als een archiefkast. En alles wat we hebben meegemaakt, hebben we in ons brein ingedeeld in die archiefkast. Hoort in die doos, hoort in die doos, die doos.
Dus die negatieve, of, hè, de negatieve slaan we allemaal op. Dus archiefkast is vooral heel negatief gevuld, en er zit eigenlijk maar heel weinig herinneringen in die positieve kant van die archiefkast. Dus wat we te doen hebben: hoe meer negatieve dingen we eigenlijk over onszelf hebben opgeslagen, die we zijn gaan geloven, hoe meer we bewust mogen worden van alle positieve dingetjes die we wel kunnen, die we wel doen. En die kun je alleen maar vullen, die archiefkast, die archiefdozen, door, wat we net al zeiden, in beweging te komen en door het te doen.
Dus door inderdaad aan de auto te stappen, door gewoon die podcast te gaan maken, door gewoon iemand in te huren die het op kon nemen. Want dat is nou dadelijk een positieve herinnering, stop je in je positieve archiefkast, en daardoor gaan we dat vullen. En ik denk dat dat dan op een geven moment in een soort van balans komt, waardoor we niet meer tegengehouden worden altijd door die stemmetjes, die demonen, die ons vertellen dat we niet goed genoeg zijn, en: "Wie denk jou wel niet dat je zo in de spotlight gaat staan?" Et cetera. En ik denk dat dat wel iets is, ja, wat mensen die daarmee struggelen echt meer mogen doen. Dus het is en al het begin heel klein, maar ja.
Of gaat opschrijven.
Ja, inderdaad, iedere dag alleen maar van… En dat kunnen echt, in de zwaarste periodes kunnen dat toch dingen zijn: ik ben uit mijn bed gekomen. Ja, ik heb mijn tanden gepoetst, ik heb gezond gekookt in plaats van pizza's in de oven gooien. Kunnen maar kleine dingetjes zijn, maar dat kun je allemaal in je positieve archiefkast gooien. In plaats: "Ik ben een slechte moeder, want ik heb, ik kon weer mijn bed niet uit en ik kon dit niet."
En en het is altijd met maatstaven wat een ander van jou overwinning vindt, dat je jezelf gaat vergelijken. Als dat voor jou een overwinning is, dat je het bed uit bent gekomen, dan is dat de overwinning. Maar als je in maatstaf na iemand anders gaat doen, is het per definitie bijna altijd te klein, dat de overwinning te klein is. Want er is altijd wel iemand die het harder, beter, sneller kan, veel wie veel slimmer is, veel wijzer, veel wat dan ook, weet je wel. En als je dat als maatstaaf gebruikt, dan kom je altijd tekort, en dan ga je tegen, altijd tegen jezelf zeggen, in die negatieve, hè: "Ik ben niet goed genoeg, het is niet goed genoeg", en en en "ik mag", hè, "het is niet voldoende om mij".
“Als dat voor jou een overwinning is, dat je het bed uit bent gekomen, dan is dat de overwinning.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (1:50:46)
En de kracht daarin is dus wel te kijken naar die andere mensen die al verder zijn en en het al behaald hebben wat jij graag wil, maar dan te kijken van: het inspireert mij, en hoe heeft die persoon dat gedaan, en wat voor een verhaal zit daarachter, en wat, wat, ja, op… ja, op een andere manier erna te kijken, in plaats van: "Ja, maar zij staan al daar. Ja, maar zij heeft de dit jaar al vijf lanceringen gedraaid." Maar dat is weer dat stuk, niet iedereen kan tegelijk pieken. Niks in de natuur, hè, bloeit het hele jaar. We hebben allemaal onze eigen piekmoment. En dat zie je toch ook in die Gene Keys, in die Human Design, dat voor sommige mensen staat gewoon vast. En ik geloof dat dat die pas, I don't know, de piekmomenten gaan hebben na de 40e.
Ja, is best lullig als je dan voor je 40e één grote strijd geleverd hebt met jezelf, omdat je vond dat je moest pieken. Niet dat je dan maar helemaal, oké, hoeft, maar snap je, het is ook, het is ook gewoon hoe onze natuurlijke flow van ons leven gaat, denk ik.
Mooi.
En dat we daar wel uit de comfortzone mogen stappen, maar laat ons eerder inspireren dan, ja, ja, dat het nooit goed genoeg is. En ik ken dit ook, want ja, ik voel mezelf ook heel vaak niet genoeg, goed genoeg, dat is de rode draad in mijn leven. Dus ik denk ook op dat stuk, daar ben ik gewoon een hele goede oefenaar in geworden.
Alleenstaande moeder op haar 24e, met dertig euro voor de boodschappen. Jessica vertelt hoe ze besloot een mooi leven te bouwen, en wat ze als moeder nu anders zou doen.
▶ 1:52:24
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 1:52:24
Ja ja ja. Ik ben ook wel heel erg benieuwd, hè, we hebben het ook heel vaak over, ja, dat je moeder was en en wat je inspireert, en en ik ben heel erg benieuwd, hè: hoe heeft het moederschap jou als persoon veranderd?
Oh, dan moet ik wel even teruggaan, want dat is natuurlijk al 18 jaar geleden.
Ja, en misschien ook 18 jaar, maar ook in die 18 jaren.
Dus, dus ja, misschien… Nou, ik denk wat, wat een hele grote verandering is geweest, is dat ik dus begon te zien dat mijn kinderen mij exact spiegelen. Dus mijn dochter, ze had echt in een best wel een flinke struggle periode, en die ging naar de psycholoog, en ik wordt daar uitgenodigd naar een aantal sessies. En daar wordt op dat bord getekend waar zij mee zit, en godverdomme, dat is gewoon fucking mijn strijd. En ik dacht echt dat ik dit gehad had. Och.
En ja, dan kan ik haar naar een psycholoog laten gaan, maar op dat moment heb ik ook besloten: oké, dan ga ik zelf weer, want dan heb ik schijnbaar zelf werk te doen, want zij heeft het exact overgenomen. En en dat is dus iedere keer wat mij ook weer teruggaat: als ik hun dingen zie doen, oké, dan zegt het over mezelf. Ze spiegelen het gedrag gewoon exact. Dus dat heeft me echt veranderd als mens, dat ik dus meer, ook met de kinderen, zie ik als les.
Wat ik ook echt heb geleerd is, ik denk dat ik van tevoren best wel altijd de controle wilde hebben. Dat zit gewoon wel in nog, d gaat natuurlijk nooit helemaal weg. Maar krijg je kinderen, dan kun je niet meer altijd overal de controle over hebben, al helemaal niet als je alleenstaande moeder bent van 24 jaar. En, hè, je, je, je kunt gewoon niet. Dus ik ben daar wel meer gaan leven met: oké, weet je, het is zoals het moment komt. Kinderen worden altijd ziek op momenten dat het niet uitkomt, ze hebben altijd studiedag op een dag dat het niet uitkomt. En ik… dat is het leven. En dan kun je twee dingen doen: dan kun je gaan lopen mopperen en ja, maar ik moet nog dit, ik moet nog dat
ik moet nog zus, ja, nou ja, dat, dat werkte voor mij niet, zeg maar. Ja, ik had ook voor kunnen kiezen: ik heb het zo druk, ik moet de kinderen halen en brengen. Ik had ook voor kunnen kiezen om een chauffeur te regelen, bij wijze van spreken, maar dat wilde ik niet. Dus het heeft me een andere kijk gegeven op mijn leven, dat, dat, ja, weet je, heel veel is gewoon niet te voorspellen hoe het loopt. En het gaat om de skills die ik als moeder wil ownen om daar oké mee te zijn.
En dat als mijn kindje ziek op de bank lag, ja, dat ik, dat ik er kon zijn bijvoorbeeld, en dat ik daar, ja, hoe heet dat, op in kan spelen, veerkrachtiger zijn, ook weer flowen. Die flow komt iedere keer terug, hè. Ja, dus dat heeft mij ook wel echt veranderd. En, en, ja, natuurlijk omdat ik het bij mijn eigen ouders heb gezien, wat mijn ouders mij hebben meegegeven, goede en slechte dingen, dat ik daardoor wel veel meer bewust ben geworden van wie ik ben.
Hm.
En dat het dus de daden zijn. Ik kan wel zeggen: "Ik hou heel veel van jullie en jullie moeten je hart volgen," maar als ik altijd weg ben en het niet laat zien dat ik van ze hou, en niet laat zien dat ik mijn eigen hart volg en dat dat echt oké is, ja, wat, wat geef ik dan echt mee in de kern?
Ja, ik vind een, een mooie… Het gaat niet om de pres-, present als in cadeautjes, maar het gaat om de presence als in aanwezigheid, wat voor kinderen het belangrijkste is.
Absoluut.
En kinderen zien liefde niet door middel van wat je ze geeft, maar door er te zijn. En, en daarin dus aanwezigheid, want dan ben je er.
Ja.
En ze willen niet iets hebben, ze willen jou hebben. En ik denk dat daarin een heel mooi, ja, dat daarom vind ik die Engelse uitspraak ook zo mooi. Dus dat is mooi dat je dat ook zelf ook ervaren hebt, dat dat mooi is, en wat je dat geleerd hebt en mee hebt genomen in je eigen ouderschap.
Ik ben wel heel erg benieuwd van: hoe combineer je moederschap naast het ondernemen? Hoe zorg je dat dat, dat voor de juiste balans, hè?
Ja, dat is denk ik voor alle moeders de grootste struggle, dat is gewoon zo. En dan maakt het niet uit of je onderneemt of een gewone baan hebt, het is gewoon pittig, ja. En, en vooral ook met, met… Ik weet nog dat ik dacht: oh, dan gaat, dan gaan ze naar school en dan heb ik meer tijd voor mezelf. Nou, dat was echt één grote grap. Ik weet nog dat één moeder mij ook uitlachte: "Oh, denk jij dat?" Want dan komen natuurlijk de kinderfeestjes en, en, en de zwemlessen en de balletlessen en hulpmoeder zijn, luizenmoeder, want dat vond ik ook allemaal dat ik dat moest doen enzo.
Ik denk dat ik op een gegeven moment voor mezelf ben gaan bepalen wat voor mij de, nou, hoe zullen we het noemen, de heilige space is.
Hm.
Als ik daar binnen kan blijven, dan is het voor mij balans. En dat is absoluut niet altijd gelukt, want wat ik al zei, alleenstaande moeder zijn, ik, ik kreeg geen alimentatie, ik had niet echt, nou, ik had niet echt de ouders omheen die me iedere keer kwamen bijspringen. Ik moest het echt alleen doen, dus dat was echt knokken. Maar daarin heb ik wel geleerd de momenten te pakken als het er is, of, ja, creatief na te denken over dingen. Ja, ik denk dat dat het wel is. En wel geprobeerd om zoveel mogelijk in die space te blijven en er ook oké mee zijn als het echt even niet kan.
Hm.
Want die momenten zijn er natuurlijk ook. Ik heb bijvoorbeeld de fase gehad, mij… Ik verloor mijn vader, ik zat op het toppunt met mijn bedrijf, ik moest alleen voor die twee kindjes zorgen, ik stond op het punt van samenwonen, ik moest de, de, de BV van mijn vader afhandelen, ik moet dat… Nou, kun je voorstellen hoeveel dat dan al is. Ga dat dan maar eens doen naast mama zijn. Beter dan je best kan je niet doen. Vooral niet met het verdriet wat daar dan ook nog bij komt.
Is ook zwaar met jezelf als moeder. Maar ik denk het enige wat je daarin kan doen is, ja, denk ik, het accepteren dat die situatie op dat moment zo is, de momenten pakken die je kunt pakken, en dan daarna gewoon weer op-, oppakken waar je, wat dan weer goed voelt. En daar, ja, het is ook het leven, niet alles is maakbaar.
Wauw, kan me zo voorstellen, hè. Dan zit je daar als moeder, denk je: het is veel, ik heb geen ouders, ik heb geen support, ik doe het alleen. En hoe zwaar dat is. En ik coach natuurlijk al een paar jaar moeders, dus ik, ik, ik, ik kan me echt wel ook daarin nog een beeld vormen hoe je daar dan in staat.
Uit die ontzettende uitdagingen, uit dat vuur, wat is een eigenschap, of welke versie van de Jessica is daar dan uit ontstaan om daarmee te kunnen, die, die periode met die overweldiger doen en niet opgeven? Wat heb je daarin uit jezelf geleerd, en welke eigenschappen, welk vuur is daar dan uitgekomen? Wie dan vervolgens is: oh, dit is ook een Jessica voor mij, wie er ook is, geld, dit kan ik ook, of dit heb ik […]. Ik heb zar…
Nou ja, één ding wat daar echt is ontstaan is, ik weet nog dat er was dan afspraak van, hij kon niet veel alimentatie betalen, maar er zou een bedragje betaald worden. En ik had, ik had niks die eerste weken met die kinderen. Ik had, of ja, niks, ik had €30 om alle boodschappen van te doen. En ik belde hem op en, ja: "Je hebt je alimentatie niet betaald." Maar hij zei: "Ik heb het niet." Terwijl op dat moment werd er naar Toverland en alles gegaan.
En daar heb ik wel echt een keuze gemaakt, dat ik voor mezelf heb besloten: ik ga zo'n mooi leven bouwen voor die kinderen en voor mij. Ik ga zo niet afhankelijk zijn van dat beetje alimentatie wat, wat wel of niet betaald gaat worden, en dat dus hij eigenlijk nog deel uitmaakt in mijn leven. Dat, nee. En toen heb ik daarin wel een keuze gemaakt van: ja, ik kan het zelf mogelijk maken. En daar is wel een kracht, een soort van oerkracht in me losgekomen, wat mij wel echt heel ver gebracht heeft. Ja, en dat heeft mij ook wel doen overleven.
Maar wat ik daarin ook heb gedaan: ik zat natuurlijk al op dat pad van joy, ik zat al heel erg in die expressie. Dus wat ik daar wel ben gaan merken is, het eerste weekend dat die kinderen weg waren, ik liep echt met mijn ziel onder mijn arm. Want in de relatie was ik diegene die alles deed. En in één keer moest ik en mijn kinderen naar hem brengen en, ja: maar ik kan dat wel? En, en weet je wel hoe laat ze moeten eten? En… Maar ik zat daar wel alleen.
En daarin heb ik ook een keuze gemaakt van: ja, ook hier kan ik twee dingen doen. Ik kan met mijn ziel onder mijn arm blijven lopen, maar ik kan ook weer gaan ontdekken: wie ben ik hier dan? Waar word ik blij van? En, en, ja, waar, waar gaat mijn vuurtje van aan? En dat waren voor mij gewoon twee dingen. Dat was gewoon heel veel genieten. Ik was heel jong moeder geworden, dus dat werkt ook echt wel als de kinderen nog niet waren: stappen met mijn vriendinnen en wijntjes en allemaal leuke dingen ondernemen en uitjes en weekendjes weg.
En aan de andere kant was dat oké, maar om dus hier het alleen te doen, alleen te kunnen blijven staan als moeder, heb ik dus zorg dat ik gelukkig ben en heb ik te zorgen dat ik een leven bouw waar ik, ja, inderdaad gewoon dat, dat ik ruimte ook voor mezelf heb. Dus in plaats van de dekbedden uit het raam te hangen als de kinderen weg waren en vinden dat ik het hele huis schoon moest maken, dacht ik: héé, maar als ik nou iemand heel vraag die voor mij het huishouden komt doen, doe ik gewoon een extra fotoshoot. Dat is een uurtje werk en voor de rest kan ik genieten. W-… Zo ging ik meer denken.
En ik ging meer denken in, in, ja, die creatieve expressie, dat ik wilde groeien als fotograaf. Dus ik ging inspiratieborden maken en vette ideeën uit bedenken, en ik had iedere keer weer nieuwe doelen voor mezelf van: oh, ik wil bruiloft in het buitenland, en oh, ik wil bruidsfotografie workshop gaan geven. Dus voor mijzelf als vrouw ging ik eigenlijk echt aan de slag met mijn eigen dromen en mijn doelen en waar gaat mijn vuurtje van aan, waardoor ik mijn leven zo leuk ging vinden, waardoor ik echt een betere mama werd.
En, en wel druk, absoluut, het was fucking druk. Zeg, niet makkelijk, maar wel gelukkig was. Want als ik dus nu ook terugkijk naar die periode, is dat wel echt één van de gelukkigste periodes in mijn leven geworden. Terwijl alleenstaande moeder, net uit elkaar, geen hulp…
Wauw.
Maar, maar ja, ik weet niet. En ik deed ook met de dingen die we hadden, want ik weet nog dat ik heel lang ook gewoon geen eettafel kon betalen. Ja, en toen zei ik tegen de kinderen: "Kom, we gaan iedere dag picknicken."
“En ik deed ook met de dingen die we hadden, want ik weet nog dat ik heel lang ook gewoon geen eettafel kon betalen. Ja, en toen zei ik tegen de kinderen: "Kom, we gaan iedere dag picknicken."”
Jessica▶ Luister naar dit moment (2:02:26)
Ja.
En het is wat je er zelf van maakt, denk ik.
Wat, wat, ja, wauw. Wat… Ja, dus wat is daar gegroeid? Heel veel joy, passie. Nou ja, vanuit die wervelwind is Jessica, ja, eigenlijk, als je het zo hoort. En, en, ik, ik denk zelfs dat je vanuit die, die, die vuurdoop, om het maar zo eventjes te noemen… Jij zei een keuzes, hè. Ik denk dat keuze nog een, nog een, een, een, een, een, een, een verkleinwoordje is van wat een, een besluit is wat de rest van je leven vormt.
En, en soms, en ook kijken vanuit mijn eigen leven, en ik zal een klein voorbeeld schetsen: ik heb, ik ben ooit eens, ga-, heb ik gewerkt in de gevangenis als gevangenisbewaarder, toen in Amsterdam. En eigenlijk die baan, dat, dat, daar werd ik echt niet, totaal niet gelukkig van. En, en uiteindelijk, net zoals jij zei van: nou, ik word niet gelukkig in deze relatie, dat je daarnaar koos voor jezelf, dat is dan een eerste stap richting een besluit hoe je dan de, vervolgens de toekomst zou willen.
Nou, voor mij was hetzelfde. Ik, ik zei die baan op, ik koos voor een andere baan. En door middel van te luisteren naar mezelf kon ik een soort van voorzetje geven wie ik vervolgens inschoot van: dit is de toekomst. Als ik dan een weet van: nou, wat voor toekomst wil ik, dan is de besluit wie ik nu neem in lijn met afstand nemen van wie ik was en een besluit nemen wie ik wil zijn, en dat in lijn willen leven. En, en daar is soms eerst een eerste stap voor nodig: relatie verbreken, kiezen om alleen moeder te zijn, zijn, om daarin te gaan zitten. In dit geval mij een baan die ik heb op-, opgezegd.
En vervolgens maakte ik niet, jij zei een keuze, ik maakte een besluit wat zo sterk was, was zo fucking eens in een leven besluit was, van: ik voelde me letterlijk en figuurlijk, mentaal en fysiek… Ik zat in de gevangenis, maar ik voelde me ook gevangen. En ik maakte een besluit waarbij ik zeg: ik ga nooit meer iets doen waardoor ik me zo gevangen voel, zo opgesloten, zo niet mezelf, zo niet vrij voel. Dat wat ik ook ga doen in mijn leven, als ik dit herken, dat ik meteen actie ga ondernemen.
En dat besluit had ik eigenlijk gemaakt. En, en, en door die, dat besluit zet ik eigenlijk een eerste stap richting een nieuwe versie, richting een nieuwe toekomst van mezelf. En, en, en waarbij ik dus altijd voor niet voor gevangen, maar ook voor vrijheid heb gekozen. Mijn bedrijf is niet voor niks Freedom Motivates genoemd, want dat is in het verlengde van wie ik was en in de toekomst wilde zijn, en wat ik door wilde geven aan andere mensen.
En wat ik zo mooi vind hierin is dat je zei van: nou, het opzetje was: ik kies voor mezelf. En dan kom ik in die vuurdoop van een single moeder. Maar daarin kwamen dus een aantal besluiten: als ik het dan doe, kies ik echt voor mezelf. En als ik het dan doe, ik ga niet meer wachten om een bepaalde persoon te zijn. Ik ga niet wachten om geld te krijgen van een partner. Ik kies dan om en mezelf te zijn en de regie helemaal in mijn handen te nemen. Ik deed eerst in de mal, ik creëer nu de mal.
En, en het klinkt alsof daarin, toen jij 24 was, 15 jaar geleden, een besluit was van: dit is de persoon wie ik wil zijn en dit is de Jessica in de toekomst waar ik heen wil bewegen. En, en, en vervolgens ben je dus dat gaan opvolgen vanuit dat besluit. Want het begint uiteindelijk allemaal met een besluit. En als je niet kiest, beweeg je meestal niet, want we zitten vaak in een limbo in ons leven. En, en, en in de limbo is het van: ik weet dat er iets moet veranderen, maar ik doe het niet, of ik stel het uit.
En de limbo is vaak waar er vaak schuring, wrijving, waardoor we ongelukkig zijn. En, en het enige hoe je dan voort kan gaan is een besluit. En dat hoeft niet een goed besluit te zijn, kan zelfs een fout besluit zijn, maar het zorgt wel dat je weer beweegt.
“En dat hoeft niet een goed besluit te zijn, kan zelfs een fout besluit zijn, maar het zorgt wel dat je weer beweegt.”
Jonathan▶ Luister naar dit moment (2:06:39)
Precies.
Het enige wat je weer in beweging brengt om te kiezen. En dat besluit kan niet goed uitpakken, maar ook fantastisch uitpakken. En, en in dit geval is het zo'n, zeker zo'n once in a lifetime besluit. Want: ik ga nooit meer terug bij mijn ex, ik ga nooit meer, weet je wel, niet voor mezelf kiezen, of ik, hè, ik ga, ik hou mezelf nooit meer zo gevangen. En dan zie je wel wat er kan uit ontstaan, voor persoon wie je eigenlijk altijd al bent geweest, maar wie dan gewoon zichzelf volledig heeft omarmd, wie je graag wilt zijn, allemaal.
En jij noemt het dan een keuze. Ik vind keuze, vind ik te klein. Het is echt een one lifetime fucking life changing besluiten knoop. En, en, en, en, en daarin bestaat het oude, bestaat niet eens meer.
Dat klopt.
En dat is iets wat ik bij mijn klanten altijd probeer te creëren, want dat is de transformatie.
Ja.
En, en klinkt alsof het moederschap een transformatie in jou heeft ontketend. En dat…
Ja, want dan weet je, als je keuzes maakt in je leven die niet goed zijn voor jou als moeder, ja, die eigenlijk niet goed voor je zijn, en we weten dit allemaal precies van binnen, dat ben ik heilig van overtuigd. Als jij als moeder zijnde eigenlijk van je pad afgaat, als jij als moeder jezelf helemaal wegcijfert, je weet uiteindelijk dat je dan diezelfde keuzes voor je kinderen maakt. En de liefde naar je kind, dat is toch gewoon de allergrootste, mooiste vorm van liefde die wij mensen kennen.
Ja, ja, ja.
Dus je hebt toch eigenlijk maar één ding te doen dan als moeder, als je echt wil dat je kinderen echt gelukkig zijn.
Ja, ik heb nog een, een laatste vraag over dat, dat stukje. Of tenminste, misschien een, een vraag. Als moeder kan het zo zijn dat je vaak advies krijgt van andere mensen, en, en, en iedereen heeft zo een eigen mening op het moederschap. Wat is het slechtste advies wat jij ooit gehad hebt als moeder?
Oh ja, die heb ik meteen. Toen ging ik dus uit elkaar en toen zeiden ze tegen mij: "Ga maar een vaste baan nemen dan, want dan moet je toch wel wat meer zekerheid hebben voor je kinderen." Ik vond het zo'n raar besluit, want voor mij was het: hey, zolang ik voor mezelf werk, kan ik zorgen dat ik en die kinderen breng en ze ophaal. Als ze vakantie hebben, neem ik vakantie. In de zomervakantie stond ik gewoon om 5:30 op om dan thuis nog even wat uurtjes te werken, en hun lekker met zijn boterhammen voor de televisie. Ik vond het zo'n raar advies. Ik snap hem, maar zo vanuit angst. Dan heb je toch juist in je grootsheid te stappen.
Wauw. Weer wederom voor liefde gekozen en niet te luisteren naar anderen.
Ja.
En niet voor die angst te kiezen.
Ja.
Want per definitie breng je dat niet alleen als mens, maar ook als moeder kan dat, ja, van je pad aflopen.
Ja.
En het advies komt uit liefde, hè. Ik bedoel, uiteindelijk krijg je natuurlijk alleen maar adviezen van mensen om ons heen vanuit liefde, maar wel vanuit zijn of haar perspectief. Maar soms kan jouw liefde andere mensen kapot maken. En in dit geval is, hè, advies kan daarin dus ook mensen kapot maken, hoe goed de intentie ook is. Maar daarin ga je soms ook voorbij aan de ander. Dus maakt daarin dus op die manier ook blind, niet alleen als je verliefd bent, maar ook omdat je van iemand houdt. En, en op die manier kan liefde kapot maken, omdat je jouw liefde, daarmee kun je de ander niet zien.
Ja, kijk, en het maakt, ja, dat, nou, komt meteen met: ja, maar je hebt echt allemaal niet perfect gedaan. Ik denk dat we het als moeder, vader nooit perfect doen, maar we doen allemaal hetgeen waarvan we op dat moment denken dat dat het allerbeste is. Ja, en, ja, tuurlijk kijk ik dan terug en denk: had ik dan niet meer zus, niet meer zo? Daarom had ik er ook dat gesprek met…
Eigenlijk kop je hem, eigenlijk kop je hem al in, want ik heb een vraag. Als je je kinderen opnieuw zou opvoeden, zou je het dan anders doen?
Ja, 100%. Ja, ik zou nog meer luisteren naar wat mijn gevoel zegt in plaats van de adviezen die gegeven worden. Inderdaad, daar zou ik nog meer naar luisteren. En ik heb op het begin, ja, ik denk dat dat ook gewoon is omdat ik gewoon, ik was en jong, maar daardoor ken je jezelf ook nog niet zo zo op zo'n diep level als dat ik mezelf nu ken, dan zou ik niet zo me meegaan met de massa en waar ouders met kinderen in gestopt worden bijvoorbeeld. Dan had ik erover nagedacht: hé, wil ik mijn kinderen die inentingen laten geven? Nu heb ik het gewoon gedaan, want het was toch gewoon normaal. Je gaat naar het consultatiebureau, was moet inenting. Ik dacht er niet over na van: is dat wel goed voor mijn kind? Ik zeg niet dat ik het niet had gedaan, maar had ik erover nagedacht. Ja, toen had ik denk ook ik…
Ik denk dat ik ze gewoon naar Vrije School had gestuurd, omdat we nu, vind ik, in dit hele systeem leren die kinderen, waar we het net al over hadden, ze leren vooral heel veel af over wie ze in de kern zijn. En vervolgens zijn we ons hele leven bezig met te leren of weer te ontdekken en alle overtuigingen weer af te breken om erachter te komen wie we altijd al waren. Dan zou ik denk ik meer opgevoed hebben in in in een schoolsysteem, daar naartoe laten gaan van: nou, ga eerst maar eens ontdekken wie je bent en ga maar lekker veel fouten maken.
Ik bedoel, waar slaat het op dat we die kinderen om een richting laten kiezen als ze 11, 12, 13, 14 zijn? Nu, ja, ja, zijn mijn kinderen, mijn zoon is dan 15, dus nu, hij is dan bijvoorbeeld heel ongelukkig op de havo. Kan ik twee dingen doen. Kan ik kiezen, hè: je moet hem afmaken, want je moet je papiertje hebben. Maar ik zie gewoon hoe ongelukkig hij is, dus ik laat hem nou gaan naar een creatieve mbo-opleiding. Maakt mij het uit dat hij zijn havodiploma dan niet heeft. Ga vooral ontdekken wie je bent.
Zegt: "Ja, maar ja, ik weet nog niet zeker of dat ik interieurarchitect wil worden of fotograaf of videograaf." Zeg maar: "Je kan het gewoon kiezen en als het er niet is, dan kies je opnieuw." Ja, ga gewoon ontdekken, je komt er alleen maar achter door het te doen. Dat kan ik nu gelukkig op deze leeftijd doen, maar ik had het liever al veel eerder gedaan, want hij heeft dus het hele basisschooltraject doorlopen, ongelukkig, gepusht worden in een vorm. Je kan dit niet, je kan niet stil zitten, je kan zus niet, je kan dat niet. Snap je? D… nu is het een beetje herstellen. Dus dat had ik dan echt 100% zeker anders gedaan.
Mooi.
En ik had me denk ik wel wat minder druk gemaakt of ik allemaal wel goed doen en geef ik zo genoeg aandacht en, ja.
Ja, ja, ik ben, ik denk daar ook heel erg in lijn mee als je het hebt over het schoolsysteem. En daarnaast heb ik ook een zin wie ik tegen mijn klanten en de moeders wie ik coach altijd: "Van je bent eerst mens en dan pas superwoman, moeder." Ja, dus dus vergeet niet eerst dat stukje: je bent eerst mens en dan mag je weer proberen een perfectie na te streven, maar dat gaat echt altijd niet lukken.
En en terwijl ik je hoorde praten, moet ik ook denken aan een nummer wie ik ook een stj coachingsessies vaak heb opgezet, maar een nummer van Baz Luhrmann, dat heet Sunscreen. En en en dat is een prachtig nummer met heel veel levenswijsheden erin en daarin heeft hij een zin:
weet je wel. En en dus wat, dus dus hij zegt eigenlijk van: ja, wees niet zo bang om om om te falen met iets wat je doet en dat je niet weet wat je moet doen. Echt mega, want de meeste interessante mensen weten echt niet wat ze aan het doen zijn.
En om hem nou helemaal breed te trekken: de meeste mensen zijn überhaupt maar aan het aankloten, die weten de fuck niet wat ze aan het doen zijn, zo niet in lijn met zichzelf. Dus dan gebruiken we mensen als als voorbeeld, wie zo niet in lijn leven met wie ze zijn, om dan te zeggen van: ja, kijk, hun hebben een leven. Maar die mensen doen ook maar wat. Dus dus welk rolmodel pak je dan, weet je wel? Maakt niet uit dat je het niet weet, want dat niet weten komt constant toch wel weer terug en dat is hebben in het interview ook constant besproken.
Maar het is mooi wat je zei over, ja, het stukje weer van: ja, is prima welke keuze je maakt, als je maar bij jezelf kan blijven. En als dat niet is, dan mag je weer opnieuw jezelf herdefiniëren, op weer een andere keuze maken. Ik denk dat het een heel mooi voorbeeld voorbeeld is als moeder.
Ik heb ook een vraag waar ik je mee misschien kan prikkelen, want, ja, je kinderen zijn nu tieners. Wat is het beste datingadvies wat je je kinderen zou geven?
Nou ja, daar zit ik in die fase natuurlijk, mijn dochter 18 jaar en mijn bonuszoon is 21. Datingadvies, ja, wat zeg ik tegen mijn dochter? Naar de onderbuikgevoel luisteren, hè, dat is zo sterk. En ik weet, dat weten we allemaal. We weten het, dus dat onderbuikgevoel. En ga maar, ga maar proberen. Ja, dat zeg ik ook wel tegen haar, want ze, ja, dan is ze aan het daten. Zeg ik: "Ja, nou ja, als het goed voelt, lekker doen dan toch." Ja, je komt er vanzelf wel achter. Je bent jong, ga erachter komen wat je wel wil, wat je niet wil.
Mooi. Welk advies zou jij de volgende generatie willen meegeven?
Die volgende generatie is fucking ver al, vind ik. Die leren dingen op hun 16e waar wij pas op onze 40e bij komen, valt mij echt op. Dus ik denk dat we onze volgende generatie in ieder geval niet hoeven meegeven: bewaak je grenzen en zo, want die gaan nu al deze thema's doorheen, valt me echt op. Ik denk dat die dat veel beter kunnen. Iedere generatie wordt ook gebouwd op de pijn van de vorige. Ik denk dat onze generatie, dat jij en ik, dat wij heel erg opvoeden, dat we heel erg in verbinding zijn met onze kinderen, ze heel erg laten zien en laten kiezen. Dus dat krijgen ze sowieso al mee van ons.
Hm, dat gewoon kiezen, dat… Welk advies zou je ze dan wel meegeven? Ja, zit echt te denken, wat zou ik ze dan meegeven. Ja, volg je eigen pad. Want aan de andere kant worden ze wel gek gemaakt online met dat je het pas echt bereikbaar, bereikt hebt als je financieel vrij bent op je 25e en dan al een dikke jacht. Want dat zien ze alleen maar voorbij komen op TikTok en ze zijn als een mallen bezig met dropshipping en traden en noem maar op en zien wij je thuis ook.
En en dat ze zijn zo aan het, is zo in, hè, dat dat ze sporten en en ze zijn echt mega gedreven. Zeker is niet niet voor dat er een nieuw fenomeen is waarbij twintigers in de burn-out zitten.
Ja, en en en waarin dus voorheen de vorige generatie dat pas rond 30, 35 was.
Ja, dus dan draai ik hem eigenlijk toch terug, want dan, dan gaan ze eigenlijk… Ik zei ze gaan niet te hard werken, maar dat doen ze nu wel. Ik weet dat ze dat uiteindelijk niet gaan doen, maar die leren nu hun lessen, die nu inderdaad zo in die leeftijd zitten. Maar maar dat dat dat het goed is, ze dromen groots. Ja, maar ze vergeten de weg daar naartoe. Dat ze, dat is het: volg je en geniet van de weg daar naartoe.
Mooi. Do… doe me denken aan een quote wie Tony Robbins zei: "People overestimate what they can do in a year and underestimate what they can do in a decade or two or three." Dus mensen overschatten wat ze in een jaar kunnen doen en onderschatten wat ze in… Ik denk dat dat wel voor die generatie heel erg geldt en en, want die denken echt: ik ga even drie maanden traden en dan ben ik miljonair.
Ja, ja. En als dat dan niet lukt, dan zijn ze teleurgesteld in zichzelf. Maar dat is ook wel, het is natuurlijk een wereld, die die generatie wil niet meer 40 uur voor een baas werken. Die snappen echt wat een leven en vrijheid is en dat alles mogelijk is. En tegelijkertijd moet het dan blijkbaar nu in één keer mogelijk worden, want anders hebben ze het niet, zijn ze niet succesvol genoeg.
Precies. Ze zijn, ze zijn ont… Als je kijkt naar de Z'ers en de generatie die er nu naar komt, zijn ontzettende disruptors van de maatschappij wat we eigenlijk al 100 jaar hebben. Ja, en en die zijn alles aan, banen worden gecreëerd. De de de tijd van de onze vaders en moeders, waarbij dus 40 jaar voor een baas werkt en wacht totdat je de gouden horloge krijgt en de gouden handdruk, weet je wel, van: nou, ik werk 55 jaar voor een baas en 40 jaar. Dat dat bestaat niet meer. Dat heb je niet meer.
En en en wat je dus bij Gen Z hebt, is dat ze dus volledig gewoon een eigen pad kiezen, waarbij maatschappijen ook gewoon daarop achterlopen en en bedrijven, omdat het totaal disrupt is van hoe het altijd al is geweest. En en een hele maatschappij van influencers, banen die gecreëerd worden, mensen die hun eigen pad kiezen in hun toekomst van digitalisering en dat soort dingen. En traden, waar je het dus net allemaal over had. En en mensen die dus zeggen van: ik wil het naar mezelf toe eigenen in plaats van dat ik het aan iemand anders wil gaan geven.
En dat is wel een heel groot verschil. De maatschappij is altijd gaan, gaan draaien op, op en en bedrijven en en en en op, op een groeien van groot geworden door heel veel mensen, maar ook over de ruggen van heel veel mensen groot geworden. En met die nieuwe gen… generatie, hè, de negatieve en de positieve kanten daarvan is dat ze veel meer kiezen voor zichzelf, weet je wel. En en soms te veel, waardoor ze helemaal niet meer samen kunnen werken of soms niet realiseren dat de waarde van, hè, iets samen creëren ook heel krachtig is. Maar ik denk dat het, dat het ook weer een mooie eigenschap is.
Ik probeer, ik begin ook richting de 40 te kruipen. Ik probeer ervoor te waken, zeker omdat ik nu ook vader ben geworden, om te zeggen: in mijn tijd was, is het beter. Want daarmee ga ik voorbij aan de hedendaagse tijd en en daarmee hou ik te veel vast aan wat er niet meer is, want dat kan niet meer in de hedendaagse maatschappij. En daardoor kun je überhaupt niet je kinderen, de volgende generatie zien, ben je niet in touch met wat er echt speelt. En als je te veel vasthoudt in mijn tijd was het beter, denk ik, en dat is een vel wat je hebt hoe ouder je wordt, dat je niet kan zien wat er echt is.
Klopt, want dat is nu niet. Maar ik, ik zeg al wel eens, omdat ik zie dat hij alleen maar online zitten, en dan denk ik: wow, toen ik die leeftijd had en toen deed we altijd de zus. En dan zeg meer hoor, moet ook altijd een beetje lachen natuurlijk. "Oh, dan heb je er weer."
En en wat je kan doen is leren van wat de hedendaagse maatschappij is, maar zonder, als je het en en en…
Maar de kinderen zijn ook niet wie wij, wie wij waren, zeg maar, toen wij 15 of zo waren.
En en wat je veroordeelt, kun je ook niet zien.
Nee.
En in dit geval, als je dus, of het nou een persoon is of hoe de maatschappij met dingen omgaat, alles wat je veroordeelt, betekent dus dat je met jezelf bezig bent en dan kun je het niet zien.
Ja.
Dus in daarin: mijn tijd was het beter of het anders, dan kun je ten eerste je kinderen niet zien, maar ook niet de maatschappij en hoe het gaat. Dus prima, neem de lessen mee, maar zonder te kunnen kijken naar hoe het is, kun je ook niet door om beide wegen voorwaarts te creëren. En ik denk dat dat de beste manier is: het stukje de lessen meenemen van jouw tijd, maar wel echt kunnen kijken. En alleen zo kun je samenwerken, want anders ben je jezelf over iemand heen aan het kotsen.
Maar dat is denk ik weer dat stukje als ouder het willen controleren. Terwijl als ik mezelf weer even terug verplaats in dat meisje van 14, 15: ik vond echt van mezelf dat ik het heel goed wist, dat ik het allemaal heel goed kon. Ik vond ook echt de beslissingen die ik wilde maken, die had ik echt allemaal best wel helder in mijn hoofd. Mijn kinderen weten veel meer dan dat ik denk. Mijn kinderen willen gewoon hun eigen fouten maken en hun eigen keuzes maken en ze komen er wel, of ze nou linksaf gaan of rechtsaf, dat hoeft.
Ja, ik denk dat het grootste cadeau wat ik ze mee kan geven is er gewoon vertrouwen geven van: oké, als jij nu denkt dat jij van school af moet aan mbo, dan, dan gaan we het gewoon doen. Bedoel, worstcasescenario is dat hij niet naar zijn zin heeft en dat hij weer terug moet.
Bijna twee jaar geen contact met haar zoon. Jessica deelt de diepste pijn van haar leven, hoe ze overeind bleef, en wat haar project Chapter Two haar onverwacht leerde.
▶ 2:22:24
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 2:22:24
Ja, ja, mooi. Ik wil hem even over een hele andere boeg gooien, een stukje persoonlijker, en eigenlijk ook inkoppen op wat je helemaal in het begin zei van: wat, wat willen, wat maakt, zou dit interview succesvol maken? Dus ik heb eigenlijk al, toen je dat zei, dacht ik: mooi, ik had al een paar mooie vragen wie daarin in lijn was. Dus om dan daarop in te haken: van als je naar jouw leven kijkt, wat was voor jou de allergrootste tegenslag, fysiek of mentaal gezien?
Hm, dat is nog niet zo heel lang geleden, ja. Ik had dus de scheiding. Ging uit elkaar met de vader van de kinderen toen ik, nou, in ieder geval mijn zoon was drie. Toen moest nog drie worden, mijn dochter was zes. En dat is al die jaren is dat heel moeilijk geweest. En op een gegeven moment is er een moment ontstaan waar hij mijn zoon bij mij weg ging houden. En dat is letterlijk oudervervreemding.
En voor mensen die dan niet weten wat dat is: dat is dus eigenlijk dat er zoveel tegen een kind gezegd is over de andere ouder, dat een kind is gaan geloven dat een kind beter is zonder die andere ouder, ouder te zien, en eigenlijk te loyaal is aan die andere. Vaak is, ja, wat ze dan in, in het boeken staat, dat de zwakkere ouder, die echt zegt "ik heb dat kind nodig", daar trekt het kind naartoe, daar zijn ze heel loyaal aan.
En dat was voor mij van de, en op andere dag dat ik… Waren op vakantie geweest naar je biet, zijn we komen met het hele gezin terug. Hij gaat naar zijn papa toe en dan komt er gewoon een dag een appje van die vader: "Devin blijft de komende weken slash maanden slash schooljaar bij mij." En, ja, iets in de trant van: "Het is beter als je geen contact met ne, want je maakt het allemaal al zo moeilijk genoeg." En op dat moment kon ik ook gewoon geen contact meer met ze leggen.
En dat heeft in totaal anderhalf, bijna 2 jaar geduurd. Nul contact met mijn kind. Als ik al contact kreeg, dan kreeg ik een bericht terug: "Ik haat je." Is een rechtszaak geweest. Ja, ik kan niet uitleggen wat dat als mens met mij gedaan heeft. Dat is de allerdiepste pijn ever. Ik, ik… Op dat moment werd mijn dochter ook depressief, want die vader keerde haar de rug toe. Ze zag haar broertje niet meer. Proberen, kun je het proberen uit te leggen.
Ik kon mijn drive niet meer vinden om door te gaan. Het gevoel "ik ben niet goed genoeg" kwam maximaal naar boven. Want als ik ergens goed in wilde zijn, dan was het mama, want ik heb het zelf ervaren om niet zo'n goede mama te hebben. En dat werd werkelijkheid, mijn eigen kind. Ja, je hebt nou een kind, dus je weet hoe groot die liefde is. Maar moet je voorstellen dat je eigen kind zegt jou te haten en absoluut niet meer bij jou wil zijn. Dit is de allerdiepste pijn die ik heb moeten voelen. En ik kon niet omvallen, want ik had een dochter die wel gelukkig bij me was en die ik moest helpen. Maar ik kon, ik kon het gewoon niet.
Ja, ik weet… Ja, ik, ik ben het positief gaan zien. Ik ben in liefde gegaan. Toen ben ik begonnen een beetje met mijn spirituele reis, truffelceremonies gaan doen, ademsessies gaan doen, naar een coachen gaan, 's ochtends gaan mediteren, affirmaties opschrijven: ik ben een goede moeder, ik ben licht, ik ben liefde, ik ben goed genoeg, ik ben een goede ondernemer, alles komt goed. Iedere ochtend maar opschrijven, opschrijven, iedere dag maar weer een intentie zetten. Want als ik dat niet deed, kon mijn, kon ik mijn dag niet door.
En dat is gewoon hetgeen wat mij, zeg maar, toen op de benen heeft gehouden. En daarnaast heeft mijn werk, heeft me daar echt doorheen geholpen. Omdat ik op dat moment deed ik dus de coaching, deed ik de masterminds, hielp ik vrouwen uit moeilijke periodes weer passie te vinden. Eén vrouw, ik zei, ja, die sprak ik laatst: "Als ik jou toen niet op mijn pad had gekregen, als jij mijn coach niet was geworden, dan had ik een zware burn-out gehad, was ik totaal mezelf kwijtgeraakt." Dus dat was ook echt mijn passie en daar stond ik voor op, weet je wel. Dat, dat was het, ja.
Als ik dat niet had gehad, ja, dan weet ik niet wat er gebeurd was, want dit was echt zwaar. En in een rechtszaak, hoe dat ik beschuldigd werd door de ex van dat ik mijn eigen kind geestelijk mishandelde. Ik, ik ging kapot. En die rechtszaak verliezen en naar buiten stappen, daar heb ik echt gewoon traumatische ervaring gehad. Ik kon niet eens meer bellen. Ik kon niet, ik wist niet meer hoe ik naar mijn auto moest lopen. Ik totaal de weg kwijt en dat
heeft zoveel gedaan en tegelijkertijd, wat ik al zeg, ben ik wel doorgegaan. En nu is mijn zoon weer terug, en goed terug, en hij is op onze bruiloft geweest en hij heeft me weggegeven en onze band is better than ever. En zijn zus en hij zijn mooier hersteld. En hij zegt ook zelf van: "Mama, ik, ik heb zelf de dingen nu ontdekt die waar zijn en die niet waar zijn." Dus ik had hem 100.000 verhalen kunnen vertellen: "Het is niet waar wat papa zegt en het zit zo." Dat was nooit zo krachtig geweest als dat hij zelf het heeft ondervonden.
“Dus ik had hem 100.000 verhalen kunnen vertellen: "Het is niet waar wat papa zegt en het zit zo." Dat was nooit zo krachtig geweest als dat hij zelf het heeft ondervonden.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (2:27:32)
Maar hoeveel moeite het heeft gekost om hoop te houden, want ik had niet eens verwacht dat hij überhaupt nog terug zou komen. Ik was zelfs weer mijn geloof kwijt. En nou, toen was hij er weer, en dan heel ongemakkelijk, en toen zijn we weer helemaal bij elkaar gaan, gaan wennen. Hij woont nou ook weer hier. Maar dat moment van inschrijving bij de gemeente, dat is eigenlijk zoiets kleins, maar het feit dat we echt keg: "Oké, gaan we nu echt wel officieel inschrijven?" "Ja, ja, dat gaan we doen." En dat hij zei: "Man, we hebben nou echt het hoofdstuk afgesloten, hè." Zei: "Ja, ja, dat is het."
Contrast is ook gigantisch daarin, als in, weet je wel, ik heb een kind, jij wie buiten je weg, de rechtszaak, de hele wereld om je heen stort, en en het contrast tussen die pijn en je zoon wie dan vervolgens in, in inschrijft. En vaak is pijn denk ik ook een, een maatstaaf waarmee in we het leven, hè. Zeggen altijd: zonder regen is de zonneschijn niet zo mooi, en zonder de dood is het leven niet zo mooi. En dus in dit geval, zonder die pijn kun je dat, dat, die maatstaf daarin is zo ontzettend duidelijk in die momenten. Dat kan ik wel voorstellen, dat dat dan zo ontzettend krachtig is, met waar je vandaan komt.
Precies dat. Want het was ook nog eens die pijn. Het was de pijn: zie je wel, ik ben echt niet goed genoeg, want zelfs mijn eigen kind gaat bij mij weg. Mijn, mijn ouders, ja, niet beschuldigend, maar mijn moeder liep me iedere keer in de steek, mijn vader is, ja, best wel hele complexe situatie, hoe alles is gelopen. En dit was het bewijs: zie je wel, er is echt iets mis met mij.
Ja, en dus precies op dat pijnpunt.
Ja. Dus daar had ik blijkbaar ook iets te helen. Want als alles de bedoeling is en ook dit met een bedoeling is gebeurd, dan is het dus waarschijnlijk de bedoeling geweest dat ik dat stuk aan had te kijken, om daarin te kunnen groeien en vervolgens ook weer aan mijn kinderen door te geven.
Wauw.
Dus dit is allerzwaarste wat ik ooit heb meegemaakt. Maar dat maakte ook wel dat ik dus op een gegeven moment, h, hij was weer terug, getrouwd, we zijn in ons prachtige droomhuis gaan wonen wat we hebben gebouwd, qua business had ik iets gebouwd wat ik wilde. Maar dat was ook het punt dat ik dacht: oké, en nu? Wat wil ik dan nu? En ja, dat ik vond van mezelf dat ik er wel meer van wilde genieten dat hij weer terug zou zijn. En daarin is een heel proces ook begonnen.
En één van de redenen dat ik dus nou ook echt eventjes gewoon echt even voor mezelf kies, is ook die pijn en dat verdriet wat ik, waar ik toen toch nog wel overheen ben gestapt, want het is gewoon echt traumatisch geweest, om dat nu even aan te kijken. En en op een manier voor mezelf te zorgen dat ik er gewoon echt weer helemaal sta en dat ik ook gewoon weer helemaal de mama kan zijn, maar dadelijk ook gewoon in, in het volgende wat ik ga doen. Ja, vanuit heelheid stap. Ik bedoel, als je toch zoiets meemaakt als moeder, dan moet je jezelf toch op zijn minst even een paar maanden gunnen om daar even van bij te mogen komen, om even uit die overleving te komen. Ja, want het was echt heel intens.
Ja, kan ik me heel goed voorstellen. Heftig, ja.
Wauw. Als je dan kijkt, hè, naar, naar je leven en en en en je hebt diepe dieptepunten, je hebt hoogtepunten. Als je een periode mag uitkiezen wat jou het meeste bijblijft, highs, lows, maakt niet uit, wat is het eerste wat je daaraan moet denken?
Ja, dan denk ik toch aan een moment alleenstaande moeder met twee kinderen, en dat ik die keuze maakte, of de beslissing, hoe jij dat zei, en dat, dat ik gewoon al mijn dromen weer waarmaakte. Ja, en dat ik me superkrachtig voelde met mijn kindjes, dat ik echt voelde: ja, alles is mogelijk. Echt, daar ging ik echt mijn eigen pad lopen. Ja, dat blijft het meeste bij. En dat geluksgevoel wat daar dan bij hoort.
Raak je ook, hè.
Ja. Mooie vraag ook.
Wat maakt dat je nu zo geraakt bent als je daaraan terugdenkt?
Hm. Nou, omdat het dus echt komt omdat ik daar een hele belangrijke keuze heb gemaakt die mij dus heel veel geluk heeft gebracht, en die heel bepalende, dat, dat is echt de koers inzetten geweest. Want alles wat daarop volgde had er niet kunnen zijn als ik daar niet die beslissing had gemaakt, als ik daar niet was gaan kiezen voor echt mijn eigen pad te gaan bewandelen. Dus dat voelt wel heel erg als de cirkel rond.
En ik ben nou natuurlijk bezig met het nieuwe te creëren wat ik hierna ga doen, en dat gaat heel erg over het eigen pad. En dat was eventjes zo'n momentje dat ik dacht: ja, zie je, dit is op zoveel manieren, komt dat iedere keer weer terug, dat dat dus iets is wat ik hier echt te doen heb, ook voor andere mensen.
Wauw. Ja, in het begin stelde ik de vraag van: wie is Jessica? Ik denk door het interview en door deze dingen te benoemen, dat mensen een, een kijkje niet alleen in je ziel, maar ook in je leven hebben, waarbij ze, ze echt ook begrijpen: van waar kom jij vandaan, maar wie ben je ook, en wie is daarin ook ontstaan, zoals je persoon ook blijft groeien. En waarbij dus heel evident en duidelijk is wie Jessica is, omdat die voor me zit nu, en ook begrijpt uit welke vuren jij gesmeed bent.
En en en als ik een petje… Jij hebt het petje, maar ik doe het petje voor jou af. Want dit is niet niks om, om dit te doen, en het is niet niks om uit zo'n persoonlijke brandhaard, ja, om daar eigenlijk te blijven staan en te zeggen van: ik, ik word er beter door en ik laat het me… Weet je, ik denk dat als mensen door iets zwaars heen gaan, kunnen ze twee dingen doen: ik laat het zware mij definiëren, of ik definieer, dit gaat mij niet definiëren.
En ik denk dat dat, dat daarin, dat je dus heel krachtig zegt: dit gaat mij niet definiëren. En dat je daar een Energizer Bunny erop gekoppeld heb, van: dit niet alleen, weet je wel, het gaat me maken. En en en I, I define myself, en ik, ik creëer mezelf, creëer mijn eigen leven. Ik denk dat het prachtige kers op de taart is, omdat jij zo aan jezelf hebt gewerkt.
En juist met, met dat, dat heftige voorbeeld, als in de zoon die van je afgesloten is, maar dat jij zegt: "Hey, ik hoef mezelf niet te bewijzen. Ik ga gewoon, blijf helemaal bij mezelf en ik blijf heel krachtig in mijn eigen energie staan." Dat je letterlijk zei, en daarmee dus, ja, in die energie bent gaan stappen: ik definieer mezelf, ik de, definieer wat moederschap is, ik laat me niet definiëren door mijn ex, en en zelfs niet door de heftigheid wat mijn zoon zegt, hoe lastig dat ook is en hoe, hoe zwaar dat ook heeft gevoeld.
En ik denk dat het juist in dit extreme voorbeeld, denk ik dat dat zo verdomde lastig moest zijn voor jou, dat dat, dat alles in jou heeft geschreeuwd, weet je wel: iemand anders bepaalt mij. En zeker als het gaat om je kinderen, en en en en moederschap is zo persoonlijk, dat het ontzettend krachtig is dat je bij jezelf bent gaan blijven en jezelf bent gaan definiëren.
En en dan zie je maar weer: je hebt even op je moeten wachten, maar nu je zoon is toch door dat pad vanuit zijn eigen bewegingen echt die zelf, die keuze kunnen maken, maar zonder het é in het ander. Dus omdat jij zo bij jezelf bent gaan blijven, heb je hem juist denk ik nog beter kunnen leren om dat zelf te doen, en daarin controle losgelaten. En en ja, ik denk dat dat een ontzettende compliment is, en waarbij je dus ons heel wat duivels, demonen heb aan moeten kijken.
En en nogmaals, het petje daarvoor neem ik nog wel een paar keer af, hm, want dat betuigt van een ontzettende kracht. En ja, dat, dat, dat maakt wel wie jij bent, een, een ontzettende krachtig persoon. En dat heeft jou gevormd, en en het is blij, ik ben blij om, om die kant van jou te zien, en om daarin dus de kracht in jou ook te kunnen zien, en dat anderen die mogen horen. Want ik denk dat daarin dat je een prachtig voorbeeld bent geweest.
Wat lief, dankjewel.
Wat ik zo mooi vind, hè, ook weer voor de mensen: we hebben net even weer een korte break gehad, want we gaan van lekker […], maar af en toe moet je ook even opladen. En wat ik merkte: ik ging zitten en ik keek nu net eventjes naar jou, en ik denk dat dat ook het mooi is aan verbinding. Alleen omdat ik net 2 uur met jou gesproken heb, jou gehoord heb, jouw verhaal heb gehoord, wie je bent, en dat je dat zo vrij en kwetsbaar hebt gedeeld, dat daarin mijn gevoel voor jou in die twee uur dus al veranderd is.
En en je ging net zitten en toen keek ik jou aan en toen voelde ik dus al van: ik voel me meer verbonden met jou. En en ik denk dat dat ook het mooie is aan, aan, aan, aan de mensheid überhaupt. Weet je wel, het leven is vaak genoeg best eenzaam, best lastig, en en om het leven door te komen helpt het om mensen in je omgeving te hebben. Maar om het leven nog beter dan door te komen, helpt het om heel erg verbonden te zijn met de mensen die je dan in je leven hebt. En hoe meer die verbinding is, hoe blijer jij daar zelf ook van wordt. Als je verbonden bent, ja, met andere mensen, en en dan, dan voel je altijd een stuk happy.
En dat is überhaupt de grootste reden waarom ik deze podcast net eventjes anders doe dan, dan sommige andere mensen, door er wat langer de tijd voor te nemen. Omdat ik zelf als persoon heel erg waarde hecht aan verbinding met mezelf, maar zeker ook tot de ander. En daarin merkte ik ook heel erg bij mezelf: ging zitten, ik keek naar je aan, ik denk: wow, ik voel alleen al door de afgelopen 2 uur alsof ik van, ik ken Jessica meer, ik voel me meer verbonden. En dat is de magie wat eigenlijk kan ontstaan, ten eerste door, omdat jij jezelf bent, dat ik mezelf ben, en dat we dus erg de verbinding aangaan. En en ja, ik vind het ik grappig en ik wilde, wilde hem toch eventjes benoemen.
Mooi, mooi dat je benoemt.
Ja, ja. Ik wilde heel erg een paar vragen nog stellen om richting het einde te gaan, en om toch nog eventjes mensen nog meer jou te leren kennen en waardoor mensen nog meer een, een inkijkje in jou hebben. En ik heb dan wel een leuke vraag, en dit is vast een, een doordenkertje, maar: is er iets waar andere mensen waarde aan hechten, maar waar jij totaal geen waarde aan hecht?
Hm. Waar andere mensen waarde aan hechten, waar ik eigenlijk totaal geen waarde aan hecht. Dat vind ik wel een lastige, want denk, nou, als ik voor mezelf spreek, zijn er al heel veel dingen waar ik wel echt waarde aan hecht. Dus helemaal niet vind ik wel, hm, hm, moeilijk. Oké, omdat er misschien altijd ergens een klein beetje is. Maar wat bijvoorbeeld wel, misschien, nou, dat is misschien wel een mooie: ik weet dat andere mensen heel erg waarde kunnen hechten aan dure tassen, hm, de duurste kleding en dat soort dingen. En ik vind het leuk, maar ik kan daar dus best moeilijk geld aan uitgeven.
Want als ik het geld heb, geef ik makkelijk er geld uit waar ik dus veel waarde aan hecht: nieuwe trainingen, nieuwe, nieuwe coachingsessie waar ik in wil stappen, of weet ik veel, dan, dan investeer ik het weer in mijn eigen brand of in dat soort dingen. Dus ik, het valt mij wel op dat, dat, dat ik vaak wel waarde hecht aan andere dingen. Dus vaak zeggen ze ook dat de laatste afschrijvingen op je bank, dat zegt eigenlijk wie je bent.
Bij mij zie je niet heel vaak, ik, ik heb wel een paar mooie tassen, maar dat is dan goed, ik heb er een paar, het is oké. Bij mij zie je dan weer: ik heb weer nieuwe supplementen gekocht en ik wil even lion's mane proberen, of dan heb ik weer een coachingprogramma bij iemand gehaald, of bol.com boeken bestellen, dat soort dingen. Ik denk dat dat wel, nou, ook wel meer definieert wie ik ben.
Ja, ik vind hem echt geniaal, die zin: de laatste afschrijving op de bank, op je bank, zegt een hoop wie je bent. Ik denk dat die heel krachtig is, en het tekent met die voorbeelden wie jij, wie jij geeft.
Misschien nog wel een, een, een, een, een doordenkertje: wie is die ene persoon die jouw leven heeft veranderd zonder dat die persoon dat weet?
Ik denk dat het best wel een lastig is, want ik spreek dit soort dingen heel erg uit naar mensen, dus zij weten dat al, dat ik echt gezegd heb: "Wauw, je hebt daar echt heel veel voor me betekend."
Mooi.
Hm, h… Nou, ik, ja, ja, nou ja, ik heb wel uitgesproken aan iemand… Nog nooit uitgesproken, deze is misschien dan wel grappig: die vader dus van mijn kinderen, die heeft mijn leven eigenlijk heel positief veranderd. Want daardoor ben ik en voor mezelf gaan kiezen en van alles gebouwd. Maar ik heb niet tegen hem gezegd: "Hey, dankjewel man, want door wat jij allemaal niet hebt gedaan, heb ik nou echt een fucking goed leven, want ik ben voor mezelf gaan kiezen."
Ja, ja, bij deze.
Nou, zoals je hem hoort: dankjewel, dankjewel, hè.
Hey, top. Daardoor zitten hier een kampioentje.
Ja.
Dit is een kwestie ook van omdenken, denk ik.
Dit st… In verlengde bedank ik hem ook, maar, maar zeg maar, qua mensen om me heen, bijvoorbeeld, er zijn er echt al veranderingen geweest. Bijvoorbeeld in die, in die fase van dat mijn zoon niet kwam, heb ik echt een punt gehad dat ik het echt niet meer trok, maar echt niet. En toen ben ik helemaal ingestort en zei ik ook tegen mijn vriendin, Mayel heet, zei van: "Ik, ik weet echt niet meer hoe ik verder kan, ik kan het niet meer." En dat meende ik zo diep.
En zij was toen degene die daar ook niet in mee ging. En dan zei: "Jess, als iemand, ik… Dan ben jij het godverdomme. Jij kan dit, en jij gaat ervoor zorgen dat je wel zo goed voor jezelf gaat zorgen dat als je weer terugkomt, dat jij er staat, in plaats van dat we jou moeten oprapen dan." Dus, maar dat heb ik al meerdere keren tegen haar uitgesproken, van: "Oh, ik ben jou zo dankbaar." Want dat was op dat moment iets wat echt mijn leven veranderd heeft en wat ik nodig had.
Ja.
Maar ik vind het wel belangrijk om dat uit te spreken.
Ja, ik ook. Ja, ja. En soms, weet je wel, en en en wat in dit geval kan het dus ook zijn, hè: ik zat ooit op een school en er was een leraar wie dan dit en dat tegen mij zei, en daardoor heb ik, hè, toch andere keuzes gemaakt in mijn leven, en die heeft me zo geïnspireerd. Dat die juf of meester, of die toevallig die persoon bij de voetbalclub, of wat, wie die persoon dan ook is, dat niet weet, omdat hij niet meer in je leven zit en dat soort dingen.
En dan, daarom is dit wel een interessante vraag. Want soms kan iemand in je omgeving, zonder dat ze het, ja, door, door gewoon wie ze zijn, zo ongelooflijk grote impact maken op, op jou, door ook een, een, een ogenschijnlijk klein iets voor hun, maar wat een hele grote betekenis voor jou heeft, dat is… En daarbij kan de geschiedenis voor jou totaal een andere kant op zijn. En en zulke mensen, mentoren, engeltjes of wat dan ook, kunnen soms in jou leven komen. Ja, en die dat dan niet weten, hoeveel impact ze op jouw leven kunnen maken. En daarom vond ik deze vraag hè interessant, namelijk.
Mooie vraag.
Wat is een grote spijt die je hebt, of een grote fout die je hebt gemaakt, wat, wat heel invloed heeft, heel veel invloed heeft gehad op jouw leven?
Ik vind spijt altijd wel, hm, hm, lastig woord, omdat ik inmiddels ook weet dat er zijn natuurlijk ook weer hele goede dingen uitgekomen. Weet je, is eigenlijk best goed dat ik hier heel lang over na moet denken, hè. Waar heb ik dan echt spijt, wat heeft echt, of iets…
Of zou ik hem zo zeggen: is iets waardoor je echt zo op je bek ben gegaan, dat daarom een hele grote invloed heeft gehad.
Zakelijk gezien dan misschien. Ja, dit is wel een mooie, denk ik, ja. Ik had een grote droom en dat was een online programma opnemen wat zo anders was dan alles wat er al was. En ik wilde dat in het buitenland gaan opnemen. Dus ik ben, ik heb een professioneel videoteam ingehuurd, tv-team, ben echt mega aan de slag gegaan, en we hebben het in Parijs en Milaan en nog ergens anders in Italië opgenomen. Dit was echt zo'n groot project, ik wilde dit zo groot neerzetten, en dat heette Chapter Two. Maar wat er in het maken van Chapter Two is gebeurd… Ik weet niet of je het wel eens hebt gehoord, dat als je een programma lanceert, bijvoorbeeld op het thema surrender, dan word je heel erg uitgedaagd op het thema surrender. Ik zit nu vol in hetzelfde proces, snap hem. Nou, dat dus. Ik doe Chapter Two en ik ben dat aan het lanceren, en eigenlijk voelde ik in het maken al: het is niet de juiste timing. Ik weet het niet, ik weet het niet. Maar ja, weet je, zoveel mensen ingehuurd, het hele team, en mijn bedrijf staat erop. Dus ik ging eigenlijk door op het stukje wilskracht: ik ben eraan begonnen, ik maak het af. Ik wist al, niet de juiste timing.
Nou, ja, uiteindelijk kreeg ik het ook niet op tijd af. Dus zat van alles tegen, het hele leven wilde mij gewoon vertellen: "Jess, ga nou maar eerst zelf even dieper in je Chapter Two duiken." En wat daarin wel, wel, waar, waar ik dan spijt van heb, is dat ik denk ik toch nog te lang door heb gezet, dat ik het toch nog wel half aan het lanceren was al. Omdat ik vond dat ik dat moest doen voor de rest, voor de mensen die erop zaten wachten, voor het team, voor een stukje wilskracht, stukje bewijsdrang.
Terwijl ik eigenlijk merkte dat doordat ik zelf in dat Chapter 2, waren ook hele grote diepte-interviews, dat ging echt diep, dat programma, dat gaat eigenlijk exact over de fase waar ik nu al een jaar in zit. En daar ben ik door Chapter 2 extra ingerold. Dus daarin denk ik: ja, weet je, dat is echt weer een mooie les. Luisteren naar mezelf, want ik weet het. Maar ja, wat daardoor is aangezwengeld is dus letterlijk mijn Chapter 2: wat wil ik vanaf nu, wie ben ik vanaf nu? Al die vragen die daar letterlijk in zaten, die ik andere mensen wilden teach, maar die ik zelf dus blijkbaar nog op dieper level moest gaan doorleven.
Mooi.
Dus dat ben ik nou gaan doen. Maar dan denk ik wel: kak. Wel heb ik mezelf veel opgelegd en veel geïnvesteerd, en uiteindelijk, het is nog ste… ste… niet af. Nee, ik heb daar op een gegeven moment zo'n prestatie opgezet bij mezelf dat als ik het woord Chapter Two hoor, dan kreeg ik al hartklopping en dacht: nee, als je… Ik wilde er niks meer over horen. Ik heb het totaal eventjes los moeten laten. Nu weet ik, verder in het proces, dat echt heel veel wat we daar hebben opgenomen is heel waardevol voor hetgeen wat nu dus aan het ontstaan is. En ja, goed. Het was leergeld, echt leergeld.
Ook door jouw Chapter 2 ben jij zelf in de Chapter 2 terechtgekomen.
Ja. En ik dacht echt dat ik het hem al helemaal, dat ik hem helemaal in body alor, ik dacht ne het Iker en n echt op een manier neergezet had zoals nog niemand het. Ja, het was echt, zeg maar, best wel vooruitstrevend. Heb ik daar wel bepaalde andere vooruitstrevende coaches mee aangetrokken, die zei: "Oh, die hebt het zo vet neergezet." Dus ik lanceerde Chapter 2 en ik kreeg allemaal aanvragen voor branding van mensen, dat ik dacht: oh […], vet.
Grappig hoe dat soms gaat, hè.
Ja.
In een vragenronde over overtuigingen, hulp vragen, trots en sterfelijkheid komt alles samen. Wat laat je achter, en durf je elke dag opnieuw te kiezen?
▶ 2:48:10
Bekijk dit hoofdstukStart de aflevering op YouTube bij 2:48:10
Mooi. Je heb een hele hoop mooie quotes. Als je er één uit zou mogen kiezen, hè, en misschien heb je één wie je ten harte hebt, maar wat zou dan een favoriete quote voor jou zijn?
Als je blijft doen wat je doet, blijf je krijgen wat je krijgt.
Ja.
En daarmee is het voor mij op heel veel manieren: als je in de, in de shit zit of in de drama zit, dan blijft het hetzelfde als je je hetzelf, hetzelfde blijft doen. Maar ook omdat zoveel mensen dus zelen voor les, waar we het al over gehad hebben, niet op hun pad zitten. En dan kunnen we daarover blijven klagen en daar maar in blijven hangen en zeggen als iemand, hè… Soms kun je ook, ik weet niet of je dat herkent, maar dat je vanaf een ander perspectief jezelf hoort praten met mensen, en dat je dan misschien eigenlijk, zonder dat je het weet, in één keer zo erbij zit bij jezelf. En dat je dan voor de zoveelste keer: "Ja, nee, het gaat gewoon zijn gangetje. Ja, ja, ik weet het niet helemaal." Ja, dan blijf je dus doen wat je doet, dus dan blijf je krijgen wat je krijgt.
Dus die vind ik altijd wel heel mooi, omdat je dan blijft groeien. Ook een relatie: klaag over je relatie, klaag over klanten, hoe je met klanten ook ga… Ja, ik heb ook een tijd geroepen: "Oh, die klanten vragen zoveel. Ja, echt, ze vragen zo, die hebben gewoon geen grenzen, die…" Ja, oké, ik had geen grenzen. Dus als ik blijf doen, dan, ja.
Mooi. Het is ook een, die quote is ook een manier om weer terug te gaan naar wie je bent, om weer op dat pad te komen. En daarin gebruikt je heel sterk op, op privé en zakelijk gebied, dat ik het zo hoor.
Ja.
Zijn soms dingen wie ons tegenhouden als mens, en en één van die dingen kan zijn een manier hoe we naar onszelf kijken. En als we dat in een verhaal gieten, dan is dat een, een, een, een, een overtuiging wie we van onszelf hebben. En soms kan die overtuiging je zo klein houden dat het dan een gelimiteerde overtuiging wordt, om het maar helemaal te vertalen. Is er een gelimiteerde overtuiging wie jij hebt overwonnen, en welke is dat dan?
Omdat ik het niet verdien. Hm. Dat ik het niet waard ben. En die heb ik overwonnen, maar die komt ook nog steeds terug. Die komt terug op momenten waarbij ik op de rand sta van iets groots. Dus bijvoorbeeld met Chapter Two: maak heel veel plezier, maar bij het lanceren: kak, ik ben, ik, ik verdien het eigen helemaal niet, ben het niet waard, wie denkt wel niet dat ik ben. Dus daarin komt hij terug. Maar ook op de momenten dat het heel goed gaat. Ik denk nog de eerste rondleidingen die ik gaf in ons eigen gebouw, daar huis, en echt zo, ja. En dan zei ze: "Oh Jess, je echt goed voor elkaar." En ja, ja, ja, ja, vond ik heel moeilijk. Dus ja, dat heeft natuurlijk ook wel te maken met dat niet goed genoeg zijn.
Ja, mooi, die hoort erbij. Wanneer is het de laatste keer dat je hebt gehuild?
Het is niet zo lang geleden. Een week geleden ofzo. Ik weet alleen niet meer waarom. Ik weet niet waarom, maar het zal wel geweest zijn in de trant dat ik nu in die fase zit en even niet weet. En soms is het, sommige dagen vind ik dat best wel moeilijk. Op maandag, weet je, iedereen gaat werken en iedereen lekker bezig, en denk: ja, oh, moet ik dat nou gaan doen? Dus het zou wel iets daarmee te maken hebben. Ik weet niet precies wat, maar ik kan wel makkelijk huilen.
Ja, ik ook. Ik ben een huilebalk, ja. Wat houdt jou staande in moeilijke tijden van je leven?
Mijn kinderen, 100%. Ja, dat is wel echt waar ik alles voor doe. En al zou ik weer op het punt komen dat ik het allemaal niet meer waard vind, of vind ik het niet waard, dan, dan vind ik dat ik het dan voor mijn kinderen moet doen.
Mooi. Maak deze zin af: voor geluk heb je puntje puntje nodig.
Liefde voor jezelf nodig.
Wanneer was het de laatste keer dat je om hulp hebt gevraagd, en waarvoor?
Paar dagen geleden. Ik heb om hulp gevraagd in het gezin. Ik ben normaal met Kerst, ben ik echt helemaal all-out met versiering, allemaal cadeautjes voor iedereen willen kopen, helemaal tafel willen dek, hapjes, en hè, ik helemaal. Maar dit jaar, ik, ik weet niet, ik heb gewoon even andere, ik weet niet, ik voel hem gewoon even niet zo. Ik ben natuurlijk ook wel heel erg in dit proces en nieuwe dingen aan het creëren. Toen zei ik: "Dit jaar heb ik gewoon echt hele hulp nodig met de hapjes bedenken en een beetje meehelpen." En dan zeggen ze: "Oh, oké, is goed." En zegt Jamie: "Oh mama, dat vind ik eigenlijk wel leuk." Nou, oké, top, fijn. Dus ja, ja, dat gaat wel steeds beter.
Hè, wat ballen uit handen gegeven, plaats van zelf te moeten doen van jezelf.
Ja, ja, dat lukt echt steeds beter. Dat kon ik vroeger echt niet. Maar samen komen we echt verder, en hulpvragen is oké. En voor mensen die nou dus, die om mij heen zijn, of om jou heen, of om de luisteraar: mensen vinden het ook zo fijn om te kunnen helpen. En het gaat over dat ik dus mensen steeds meer kan toelaten en me kwetsbaar op kan stellen naar mensen, en dat ik weet: oké, het is veilig en ik kan gewoon op om hulp vragen. Dat maakt ook dat de band daarin nog veel mooier wordt.
Ik vind het ook zo fijn als een vriendin mij opbelt: "Jess, ik trek…" Of, ja, ik vind shit dat natuurlijk met haar niet goed gaat, maar dat ze me toevertrouwt in haar kwetsbare stuk en zegt: "Jess, ik trek het gewoon even niet. Ik wist niet wie ik moest bellen en dus ik bel jou even met mijn verhaal," of: "Kan je even langskomen?" En dat ze dat dan met me wil delen, of dat ze vraagt: "Kom er echt niet meer uit, weet jij wat ik hier moet doen?" Dat vind ik dan zo fijn. Dan voel ik zoveel verbinding met haar, dat ze dat mij toevertrouwt. Dus dat is eigenlijk iets super moois, maar ja, wel iets waar vrouwen vaak moeilijk mee, moeite mee hebben.
Ja, zeker, ja. En als je alleen over je z… over nadenkt: hoe fijn is het om iemand te helpen?
Superfijn.
Dus door geen hulp te vragen ontneem je dat fijne gevoel bij een ander. En ja, het voelt ook heel fijn om hulp te geven, dus, dus daarom is het ook heel fijn.
Ik ben wel heel erg benieuwd: waar ben je het meeste trots op? En als je hem dan mag, je hem privé wi…
Ja, precies, je bent moeder, dus ik, logisch, van: nou, hoe ik mijn kinderen heb opgevoed en wie ze zijn. Nou, ik ben inderdaad me op mijn kinderen, en ook gewoon eigenlijk iedereen in ons, ons gezin. Daar ben ik echt het meeste trots op. En als ik dan voor mezelf zakelijk kijk, waar ik het meest trots op ben, is dat ik dus eigenlijk iedere keer als ik een droom heb, dat ik daar zo bij in tune, hè, en dat ik daar zo voor ga. En dat het tot nu toe, alle dromen die ik heb willen behalen vanuit verlangen, zeg maar, en waar ik ook echt in verlangen heb kunnen blijven zitten, dus niet in de angst ben geschoten, die zijn allemaal uitgekomen.
Dus ik heb geen dansacademie gedaan en het lukte me om op de grootste podia bij internationale artiesten te staan. Fotografie: ik heb nog nooit een opleiding fotografie gedaan. En en zo zijn het iedere keer van die dingen, dat had ik dan, ik had dan een plaatje voor me en het lukte. Maar dat is dus allemaal vanuit joy en verlangen. En en dat ik dus daarom nu zo in het leven, ook in deze fase, kan zitten, dat ik er, ja, ook al is het soms moeilijk, vertrouwen heb dat, ja, wat het gaat worden, dat dat gaat gewoon weer zo uitpakken.
Prachtig. Als je terug kon gaan naar een bijzonder moment in jouw leven, naar welk moment zou je dan teruggaan?
Naar mijn bruiloft.
Hij was wel heel mooi, als ik social media en alles…
Ja, ja. Maar ik heb, ik heb zoveel bruiloften gefotografeerd en ik heb daar zo vaak bij gan, en mijn allergrootste droom was trouwen. En ja, om dan te trouwen met Devin weer bij ons, zo'n fijn samengesteld gezin, met mijn droomman, op in Lissabon, met een, een vriendenclub om ons heen die echt door dik en dun om ons heen is gebleven. Ik heb me nog nooit zo'n rijk mens gevoeld. En daarbij kon ik helemaal los met mijn creativiteit, dat ik natuurlijk al die jaren dacht: oh, dan wil ik zo'n tafel en die locatie en dit en…
Nou, gelukkig zei mijn man: "Jess, jij hebt genoeg ervaring, regel het maar." Zijn natuurlijk wel naar de locatie naar samen gegaan, en ik, ja, hij kwam daar binnen en en na een minuut zei: "Ja, dit is het." Een, helemaal twinkelogen. Maar ja, ja, dat was zo fantastisch, dat is echt niet normaal geweest. Dat is echt, ja, echt magisch geweest.
Ja, mooi. Ik zie gewoon helemaal hoe je aan het stralen.
Ik wil weer terug.
Leuk, ja.
Vraag om, om even weer terug te brengen naar wat je echt belangrijk vindt in je leven: stel, je hebt nog één maand te leven, wat zou je dan doen?
Dan, nou, zul sowieso zou ik heel veel tijd besteden met iedereen, al mijn dierbaren. Maar ik weet ook echt dat ik nog best wel veel goud op de plank heb liggen waarmee ik andere mensen heel erg kan helpen. Nou, waaronder alle opnames van Chapter 2. Dan zou ik dat echt aan, aan iemand geven: "Oké, werk nu uit en ga het maar gratis verspreiden op YouTube, maakt me niet uit." Maar ik weet gewoon dat ik hier heel veel mensen mee kan helpen. Ja, dan zou ik dat nog even…
Zo goed dat je, je, je, je, hè. We hadden het volgens mij over: creativiteit is de beste manier, hè, om, om wat achter te laten. En in dit geval heb je zoveel nog liggen als in expressie van zelf, dat je gezegd: dit mag ook gezien worden.
Ja.
Prachtig. Ik heb op mijn pols heb ik het bandje met, met de tekst memento mori. En dat is een, een, een Griekse spreuk, wat, wat inhoudt is: onthoud dat je sterfelijk bent. Dus dat het leven niet heel erg door blijft lopen. En er zijn momenten dat ik wel eens over mijn eigen dood nadenk, denk. En één ding waar ik dan heel blij ben, is dat ik al 5 jaar met volle passie en overgave als coach mijn werk doe, maar dat ik zoveel gedeeld heb van video's, van teksten, van mezelf, van schrijven, van blog, van, van, van bijvoorbeeld wat ik nu vandaag met jou doe.
Dat dat, dat één ding is waarbij ik, ik ben zo blij: als ik nu naar huis rij vandaag en ik ga dood, word overreden of wat dan ook, er gebeurt iets, dat ik blij ben dat dat er is. Dat mijn dochter, is pas nu een paar weken oud, dat, dat, dat ze alles van dat kan consumeren van mij, wie ik ben, mijn visie, hoe ik in het leven sta. Ik heb zoveel van mezelf geuit, ik ben blij dat dat bestaat. En daarin denk ik dat in het verlengde is van jou, dat ik, ik ben zo blij dat als ik niet dood ben, dat dat er allemaal is, en dat heb ik, dat, dat ik achter kan laten, want dat is wie ik ben.
En de mensen waar, waarvan, hè, waar ik van hou, gun ik dat ook om te zien op de momenten juist als ik er niet ben. Want daarmee kunnen ze ook echt zien wie ik echt ben, en kunnen ze dat weer even terughalen als ze aan het rouwen zijn. Kunnen ze dat weer even voelen, kunnen ze weer in touch zijn. En zeker dan mijn dochter, en en ik krijg rillingen van, over mijn rug: als ik niet haar vader kan zijn, heeft ze toch haar vader. En en en en en in die context ben ik zo blij met het werk wat ik doe, en dat ik nu hier vandaag ook zit, in het verlengde daarvan. Want dat wil ik achterlaten, en dan ben ik toch wel verdomde goed bezig. En jij ook, mega, en we doen het heel goed.
Ja, maar dit is precies wat je zegt, dat is zo. En niet alleen aan je dochter, maar aan nog al die andere mensen ook. Dus dat, dat maakt het ook zo krachtig, dat, ja, weet je, dit is ook wat jij doet nu met deze podcast. En en eigenlijk ik voor mezelf ook, dat ik ja heb gezegd dat ik hier nou zit. Wat we eigenlijk doen is in ons eigen licht te gaan staan en iets heel erg puurs van onszelf te laten zien, inderdaad, onze visie, hoe we over dingen denken. En en ja, dat is gewoon eigenlijk het allermooiste wat we inderdaad kunnen achterlaten en door kunnen geven.
“Wat we eigenlijk doen is in ons eigen licht te gaan staan en iets heel erg puurs van onszelf te laten zien, inderdaad, onze visie, hoe we over dingen denken.”
Jessica▶ Luister naar dit moment (3:00:28)
Dat als we er straks niet meer zijn, en en dit staat dadelijk online, en ja, als niemand het draf, dan blijft het online staan en dan kunnen we daar gewoon zoveel mensen mee helpen. Maar inderdaad, dan kunnen onze kinderen dat terugkijken, en hoe waardevol is dat. Ik heb me zo vaak afgevraagd: oh, wat zou mijn vader dan hebben gedaan nu? Of wat dacht mijn vader daar eigenlijk over? Omdat ik die gesprekken nooit met hem heb gehad, en hij heeft geen videomateriaal of dingen waar ik op terug kan kijken.
Aan de andere kant zijn er wel, in zijn werkleven, dat was wel heel mooi. Omdat hij zo jong, zeg maar, overleed, hebben al die collega's, al die mensen die met hem werkten, hebben allemaal mooie berichtjes opgeschreven in boeken. Dus in één keer, voor het eerst, was, was hij overleden, leerde ik, zeg maar, de werkkant van mijn vader. Dat het echt een verbinder was en een kei marketing, en hij wist het juiste team samen te stellen. En één keer dacht: oh, dat heb ik ook, en nou weet ik van wie ik dat heb. En dat was zo fijn om, om terug te lezen.
En dan denk ik: wow, dat zo'n boekje is echt goud waard. Moet je nagaan, dat als inderdaad wij er niet meer zijn, wat onze kinderen dan, ja, terug kunnen kijken, lezen, zien. Dat is voor hun heel belangrijk. Daardoor gaan ze ook meer in hun eigen talenten staan en weten ze waar het vandaan komt.
Ik denk dat dat wel het mooi is om sowieso het interview mee af te sluiten, en dat het ook een beetje een rode draad is, om weer terug te brengen hoe belangrijk het is om dat stukje van jezelf, om voor liefde te kiezen, om het dappere pad te kiezen, en al die dingen die we besproken hebben, al die dingen die je, jij laat zien, en alle dingen waarom dat belangrijk is. Niet alleen voor jezelf, maar waaronder ook je omgeving, waaronder dus ook je kinderen, waaronder dus de mensen die daarvan geïnspireerd kunnen raken. En en ik denk dat dat wel terugbrengt naar de essentie van wat er wat toe doet, en essentie van ons werk, en de essentie van jezelf, en hoe belangrijk dat is om dat te uiten.
En als je mensen, als allerlaatste vraag, zou willen meegeven van, ja, mijn podcast heet dan Hart & Zakelijk. Hoe, ja, wat zou je dan gunnen voor mensen als je dan hebt over het stukje hart, over het stukje zakelijk, en in al het verlengde wat we hebben gezegd? Wat is het laatste wat je daarin dus aansluitend zou willen meegeven?
Voor mij is het één: hart en zakelijk. Ik denk dat de, de sleutel tot echt gelukkig en succesvol te ondernemen en gelukkig mens te zijn, in balans te zijn, te groeien, dat is naar mijn idee alleen maar als dat samen is. Hm. Vanuit joy, vanuit verlangen ondernemen. En angst kan ook iets positief zijn, want je hebt angst die je voelt als je gaat groeien, maar natuurlijk ook die andere angst, daar wil je van wegblijven. Maar als je in die zone blijft, dan, dan zit je met je hart in het zakelijke, en dan doe je anders zaken. En ja, dat maakt het hele ondernemen anders.
Ja, ja.
En het leven dus ook. En je hebt iedere dag opnieuw de kans om te kiezen om dat te doen.
Mooi. Mag ik jou bedanken?
Mag ik jou bedanken! Ja, echt heel tof dit.
Wat vond je van dit interview?
Je bent een goede interviewer, dat zei ik net al. Ja, heel mooie, mooie vragen. En ik vind het zo bijzonder hoe onze verhalen soort van samenkomen. En en wat jij doet voor de vrouwen die jij helpt, dat eigenlijk dat automatisch dan ook dat weer naar voren komt in dit interview. Maar eigenlijk wat ik doe om mijn klanten te helpen, hè, met dat op je pad komen en en dat expressen van jezelf, komt dan ook weer er helemaal tussendoor. Dus dat is gewoon heel erg mooi. Volgens mij is het interview zo passend bij wie wij in de kern zijn, maar ook passend bij de mensen die wij echt het allerliefste willen helpen.
Hm.
Dus dat is wel heel vet, dat dit zo is ontstaan.
Mooi, mooie samenvatting.
Ja, dankjewel.
Dankjewel daarvoor.
Haar camera stond geblurd omdat haar kantoor rommelig was. Over zichtbaar worden als ondernemende moeder: eerst maken, later schrappen, en echt durven zijn.
Ze had precies het leven dat ze wilde, en voelde zich schuldig dat ze er niet van genoot. Een ademoefening om uit te stappen en te voelen: you did it.
Ze kookte een week vooruit en analyseerde alles. Toch wist ze het al in het eerste gesprek. Over controle, intuïtie en de tijd tussen voelen en doen.
Jarenlang was ze de bulldozer die alles oplost. Tot ze zei: ik wil niet meer sterk zijn. Over vechten, zachtheid en het stadion uitlopen.
Een boswandeling, drie nieuwe ideeën, en toch voelde ze dat ze niks bereikt had. Over presteren om liefde te verdienen, en het meisje dat dat leerde.
Ze hoorde haar broer al in haar hoofd voordat ze iets had gepost. Waarom kritiek projectie is, en waarom het van je beste vriendin dubbel pijn doet.
Haar moeder appte de hele dag over haar zus. Over de dochter die iedereen draagt, de last die niet van jou is, en wat je ziet als je groeit.
Een vrouw van tachtig meldde zich bij me: ze wilde ermee aan de slag. Waarom tijd je wond niet heelt, en wat er wel voor zorgt dat het heelt.
Ik schilderde twee dagen mijn huis en werd er blij van. Waarom zorgen voor je gezin je soms leegtrekt, en wat je moeheid je echt vertelt.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.