Ze zat in beeld. Maar achter haar was alles wazig.
Je kent het wel van online gesprekken. Je zet de achtergrond op blur, en niemand ziet wat er achter je staat. De wasmand. De stapel papier. De rommel van iemand anders.
Ik noem haar Esther. Ik schreef al eerder over haar. Ondernemer, moeder van een jonge dochter, een vrouw die andere vrouwen helpt. Aan het eind van haar Mini Familieopstelling ging het over haar bedrijf. En over iets wat bijna elke ondernemende moeder kent.
Zichtbaar worden.
Ik vroeg haar of ze postte op social media.
“Nee, bijna niks.”
Later zei ze het nog eerlijker: “Ik heb denk ik al meer dan een jaar niks gepost.”
Meer dan een jaar. Een vrouw met een boodschap. Met vrouwen die haar nodig hebben. Met kennis, ervaring en een hart dat zo graag wil helpen. En ze was onzichtbaar.
Niet omdat ze niks te zeggen had. Omdat ze vond dat het er eerst perfect uit moest zien.
Het kwam eruit toen ze naar mij keek. Ik zat die dag in een kamer waar ook van alles op de achtergrond stond. En dat viel haar op.
“Ik vind het ook echt verfrissend dat jij gewoon op een kamer kan zitten waarvan ik dan zou denken, nou dat had ik nooit gedaan als er nog troep op de achtergrond lag. Dat is mijn lat. Want ik denk, dat ga ik niet doen. Ik ga niet in een rommelige kamer.”
Dat is mijn lat.
Ik vroeg: “wat is jouw rommelige kamer?”
Ze lachte. “Ja, op dit moment, dat is deze. Daarom is hij geblurred. Ik deel mijn kantoor nu met mijn man.” Volgens haar de grootste sloddervos die er bestaat.
Daar had je het. De blur was geen technisch dingetje. De blur was de lat. De blur was de schaamte. Een klein knopje waarmee je zegt: dit deel van mij mag je niet zien.
En als je dat knopje aanzet bij een gesprek met je coach, zet je het overal aan. Bij je posts. Bij je website. Bij je verhaal. Alles moet eerst opgeruimd, voordat iemand mag kijken.
En dus kijkt er niemand.
Ik had haar net daarvoor een opdracht gegeven. Ze had me verteld waar ze naartoe wilde met haar werk, en dat klonk zo ontroerend dat ik zei:
“Wil ik dat je in ieder geval naar drie mensen, door middel van een voice bericht, wie je dat zo een beetje kent, als je zegt dat je ze kent, dat mag sturen. Geef jezelf de vrijheid om ook op die manier in je identiteit te stappen en dat je mag luisteren naar dat verlangen. […] Die vrouwen hebben die zachtheid, die je heel goed kan, nodig.”
En toen zei ik iets over mezelf. Omdat het waar is:
“En dat is oké, want ik zit hier ook en ik word zachter terwijl ik werk doe. Ik ben aan het groeien en aan het leren terwijl ik werk doe. Natuurlijk zitten er projecties en extreme dingen tussen wie je wilt voorkomen, maar ik hoef niet perfect op te komen daar. Jij ook niet.”
Ik hoef niet perfect op te komen. Jij ook niet.
Zoveel vrouwen denken dat ze eerst af moeten zijn voordat ze zichtbaar mogen worden. Eerst helemaal geheeld. Eerst de juiste foto’s. Eerst de website. Eerst de goede woorden. Eerst een opgeruimde kamer.
Maar ik ben ook niet af. Ik groei terwijl ik werk. Ik leer terwijl ik coach. En de vrouwen die met mij werken zien dat. Dat is geen zwakte. Dat is precies waarom ze bij mij komen.
Ik maakte de opdracht nog groter. Niet alleen die voice-berichten. Ook een video. In die rommelige kamer.
“Ik wil dat je letterlijk dit zegt en al dat ongemak terwijl je de video aanzet en ik zit nu in de rommelende kamer en ik vind mezelf dat ik dat niet mag filmen, wil ik dat je daar het meest echte jij-filmpje maakt voor wat er is.”
Het meest echte jij-filmpje.
En ik legde uit waarom. Want het gaat niet om de rommel. Het gaat om de vrouwen die zij wil helpen:
“Dat betekent dat je je toestemming geeft om echt te zijn, want daar is waar het om gaat. Dat willen die vrouwen. Die vrouwen willen gewoon iemand echt, want overal moeten ze iemand zijn […]. Ze hebben geen energie om nog iemand te zijn […]. Ze willen niet nog een pet dragen.”
Ze willen niet nog een pet dragen.
Denk daar eens over na, als je zelf ondernemer bent. Voor wie maak jij je content? Waarschijnlijk voor vrouwen die net als jij te veel petten dragen. Moeder. Partner. Werknemer of ondernemer. Dochter. Vriendin. Overal moeten ze iemand zijn.
En dan scrollen ze ’s avonds op de bank, moe, en zien ze jou. In je perfecte opgeruimde kamer. Met je perfecte licht. Met je perfecte zin.
Wat voelen ze dan? Niet: wat fijn, eindelijk iemand die me snapt. Maar: zie je wel, ik loop achter.
Ik zei het zo: “Dus wat je dan vooral niet moet doen is al die perfectie petten en bezig zijn met een Zoom camera blurren, om wat dan ook.”
En toen gebeurde er iets. Midden in het gesprek.
Esther zette haar blur uit.
Daar was de kamer. De rommel. Alles. En ze bleef gewoon zitten.
Ik vroeg haar: “Dit is een dapper pad. Je kijkt schaamte aan. Je benoemt iets en je vindt dat je daar die standaard moet naleven om iets te zijn, masker te dragen voor mij. […] Inclusief mijn ongemak, inclusief mijn schaamte. Wat maakt dat dat je dat bij mij nu doet?”
“Ik vertrouw je.”
Dat was één. Ik vroeg door. Wat zit er dan in jou, waardoor je dit nu kunt?
En toen zei ze een zin die ik je heel graag wil meegeven:
“Ik kan zijn blik dragen. Ik kan mijn eigen schaamte en ongemak dragen.”
Ik kan mijn eigen schaamte en ongemak dragen.
Ik zei: “Je hebt eerst veiligheid bij jezelf gecreëerd. En het gaat zoiets als stom, even je camera ontblurren. Maar het is niet stom, want dat is de subtiliteit van dit werk.”
En zij zei, bijna verbaasd: “Ja, en ik voel nu ook dat er helemaal niks gebeurt.”
Er gebeurt helemaal niks.
Dat is wat je pas weet als je het doet. Al die maanden had de blur haar beschermd tegen iets. En toen hij uitging, gebeurde er niks. Geen oordeel. Geen afwijzing. Gewoon een gesprek, met een rommelige kamer erachter.
“Maar daarom moet je het dus doen,” zei ik. “En daarom geef ik al die stomme opdrachten. Daarom moet je dus nog een stap verder, om dus echt een video van echt te opnemen.”
Ze vertelde dat ze al meer dan een jaar niks had gepost. Ik werd er blij van. Echt.
“Mooi, dat is de perfecte eerste video. Ik heb er al een jaar niet in gepost, ik zit niet op de camera met deze troep. Heerlijk, er is niks echter dan dat.”
En toen vroeg ik of ze de film 8 Mile kende. Nee. Dus legde ik het uit.
“Eminem heeft een film over zijn leven, hij staat op het podium. En wat je dan doet is in een battle rap, je gebruikt alles wat je bij de ander ziet, om hem naar beneden te halen. En Eminem draaide de rollen om. Die benoemde zelf al al die dingen wat een ander zou zeggen. Waardoor hij niets meer kon zeggen.”
Zijn tegenstander stond klaar met al zijn munitie. En Eminem had alles al zelf gezegd. Er was niks meer over om hem mee onderuit te halen.
“En dat is wat je dus doet. Je noemt je schaamte, je noemt alles. Welkom, gooi het op de schutting. Ik zeg niet dat je alles over de schutting moet gooien. […] Je wil ruimte maken. Vind jezelf om niet meer klein te zijn.”
Snap je hoe krachtig dat is?
Je zet de camera aan en je zegt het meteen. “Ik heb al een jaar niks gepost. Ik zit in een rommelige kamer. Ik vind dit doodeng.” En daarna zeg je wat je te zeggen hebt.
Wat kan iemand dan nog tegen je zeggen? Jij hebt het al gezegd. Je schaamte heeft geen macht meer, want je hebt hem zelf het podium gegeven. En de vrouw die kijkt, denkt: oh. Zij ook. Dan mag ik ook.
Ik ben daar een pitbull in. Dat zei ik ook tegen Esther:
“Ik wil altijd dat je jezelf accountable houdt. Dit soort dingen, ik vind het heerlijk om als een pitbull jou accountable te houden en je face. Je hebt die gewoon niet gedaan. Doe het gewoon. Je komt niet weg.”
Ze vertelde dat ze een haat-liefdeverhouding had met social media. “Ik denk echt, waarom zitten we met z’n allen op een godvergeten digitaal platform?”
Eerlijk. En die vraag mag er zijn. Ik zei dat er genoeg andere manieren zijn: “Dit kun je absoluut onderzoeken. Dat is geen probleem.”
Maar ik zei er wel bij waar het echt over gaat: “Dit gaat niet alleen over de troep. Dit gaat ook over zichtbaar zijn [voor wie] jou nodig hebben.”
En daarom die voice-berichten: “Want dat is live. En op die manier kun je live met die contacten aanraken. Dan heb je al meer stappen gezet in die grote versie en om de vrouwen te helpen en jezelf te helpen, allemaal in één en dat is het voordeel aan het ondernemerschap.”
Zichtbaar worden hoeft niet op Instagram. Het mag ook een spraakbericht zijn aan drie vrouwen die je kent. Als je maar zichtbaar wordt.
Een paar maanden eerder had ik een heel ander gesprek, met een andere vrouw, over hetzelfde patroon.
Ik noem haar Wendy. Ook over haar schreef ik al eerder. Ondernemende moeder, rond de veertig, een zoontje van bijna drie. Ze was aan het bouwen aan een eigen aanbod voor vrouwen, en ze was volop aan het schrijven. Ze zette, zoals ik het noemde, letterlijk zichzelf op papier.
En ze was al aan het schrappen.
“Maar ik zeg nu al wel, [het] is al eigenlijk te diep en te veel, maar ik ga gewoon alles erin zetten. Dus ik haal nu al soms wat dingetjes eruit of teksten die wat ingekort worden. Ik zeg van oh ja, dat gaat gewoon veel te ver. Het zijn wel dingen die ik ook allemaal zelf heb gedaan, maar ja, soms gaat het te diep en te ver.”
Ik vroeg haar: “Ja, maar wat had ik ook weer gezegd over het schrijven?”
“Nee, ik schrijf gewoon nu alles hoor, ik schrijf gewoon alles op.”
“Als in, maar nog niet weghalen.”
“Jawel, één dingetje was al te veel. Eén dingetje.”
Herken je dat? Eén dingetje maar. Het is toch logisch dat je dat eruit haalt?
“Ja, maar dat kun je niet weten,” zei ik. “Je moet eerst alles schrijven. Dat was mijn advies aan jou eerst. Laat eerst schrijven, want anders ben je al met editing bezig. Je moet alleen maar creëren, creëren, creëren, creëren, schrijven, schrijven, schrijven.”
En toen legde ik uit waarom:
“Het zijn totaal verschillende mindsets. Waarom dat ik het zeg is, als je bezig bent met editen en wat komt erin, is een totaal andere mindset dan creëren. En wat je wilt is creatiekracht niet dimmen.”
Creatiekracht niet dimmen.
Dit is het geheim achter zoveel posts die nooit gepost worden. Je gaat zitten om iets te maken. En terwijl je maakt, zit er al iemand mee te kijken. Is dit niet te persoonlijk? Wat als mijn moeder dit leest? Klinkt dit niet zielig? Is dit wel professioneel? Schrap maar.
Dan maak je en schrap je tegelijk. Dat is gas geven met de handrem erop. Je komt nergens, en je bent doodmoe.
Ik zei het tegen Wendy zo: “Je wil gewoon expresseren. Je wil noteren. […] Het moet er gewoon uit. En wat je wilt is, gooi het er dan uit, en […] dan pas, naar een periode gaan we denken, ik ga nu in editor-modus.”
En het mooiste: niks gaat verloren. “Gooi je gewoon lekker alles eruit wat je hebt, want hoe dan ook ga het kunnen gebruiken. Links of rechts, om als nou een post is, social media, […], een cursus, maakt niet uit, eruit is eruit.”
Eruit is eruit.
Ik zei er nog iets bij. Want als je jezelf al filtert terwijl je schrijft, mis je ook iets voor jezelf.
“En als je dan jezelf gaat filteren, kaderen en dat soort dingen, ben je in een proces van jezelf dat je eindelijk jezelf aan het uiten en aan het verwerken bent. En daarnaast is het gewoon ook therapie. […] En daarnaast is het bewustwording en jezelf leren kennen en goed over nadenken en terugblikken en reflecteren.”
En: “Stilstaan en opschrijven wat je voelt, er is niks krachtig aan dat dat, want niemand zit ten eerste stil, ten tweede zijn bezig met hun eigen gevoelens.”
Niemand zit stil. Niemand is bezig met zijn eigen gevoelens. Als jij dat wel doet, en je durft het te laten zien, dan ben je al anders dan de meeste mensen in iemands tijdlijn.
Wendy merkte zelf ook iets. Dat de inspiratie pas echt kwam als ze er langer dan een uur mee bezig was. Ik zei: “De meeste mensen veranderen te snel van taken, en daarom zijn één taak die je langdurig doet, bijvoorbeeld door het schrijven, makkelijker om dan te focussen op één taak, waardoor dus een bepaalde flow state komt, waardoor creativiteit naar buiten komt.”
En: “Hoe meer je dat doet, hoe makkelijker het is […], je wordt er beter in, je wordt er vrijer in, het schrijven wordt beter, de teksten wordt beter, de manier van communiceren wordt beter.”
Je wordt niet beter door te wachten tot je goed bent. Je wordt beter door te maken.
Wendy wilde het ook meteen goed neerzetten. Het juiste systeem. Alles kloppend. Ze zei zelf: “anders blijft mij er ook achtervolgen, daar hou ik ook niet van.”
Ik snap dat. En ik zei haar dat ze er niet te lang mee bezig moest zijn. Het hoeft niet in één keer perfect:
“Better done than perfect eerst. Het proces hoeft niet in één keer perfect te staan. Het mag zich ontwikkelen. Maar als je kijkt naar alle grote bedrijven, begint met zo’n lelijk logootje en dan wordt het mooier en dan wordt het mooier en het systeem wordt groter en groter.”
Elk groot bedrijf begon met een lelijk logootje.
“Als je kijkt naar de garage starters, filmpjes van founders die dan in een garage zijn begonnen, wees niet bang. En dan mag je trots op zijn om in je digitale garage te beginnen, zoals al die founders zijn, want je doet het, je doet het, leg jezelf ook niet te veel druk op dat je dus meteen in zo’n fancy gebouw moet zitten, want zo zijn hun allemaal niet begonnen.”
Je digitale garage.
Esthers rommelige kamer is een digitale garage. Jouw eerste video met slecht licht is een digitale garage. Je website die nog niet af is. Je eerste post met een typfout erin. Je spraakbericht waar je kind doorheen roept.
Daar mag je trots op zijn. Want je doet het.
En ik zei erbij waar het echt om draait. Niet om hoe het eruitziet:
“Je wil je klant helpen. […] Zorg maar dat ze de goede fijne klantervaring hebben. Dat je hun geeft wat ze nodig hebben. […] Het interesseert ze het eigenlijk echt niet. Help je mij? […] Word ik gezien? Word ik geraakt? En help je mij? En dat blijft overeind.”
Word ik gezien? Word ik geraakt? Help je mij?
Dat zijn de enige drie vragen die de vrouw aan de andere kant van het scherm stelt. Niet: is haar kamer opgeruimd? Niet: is haar logo mooi? Niet: heeft ze de juiste software?
Nog één ding. Want als je eenmaal gaat, kun je ook doorschieten.
Wendy was zo enthousiast over wat ze aan het maken was, dat ik haar waarschuwde. “Dingen doet die niet zo leuk zijn, kost energie, maar soms zijn dingen die heel leuk zijn, [kosten ook] energie. Dus heb jij geleerd in de fase waar je nu zit, om daarin op sommige momenten ook te zeggen, ik ben nog flink bezig, maar dat parkeer ik ook eventjes.”
Ze had het al gedaan. “Zeker. Ik heb drie dagen niet aan mijn [project] gewerkt nu.”
“Goed zo,” zei ik. “Leuke dingen kosten ook energie.”
En ik legde uit: “Je krijgt in de korte tijd veel voor elkaar en je hebt veel inspiratie. Je kunt er ook te veel in zitten en daarin dus jezelf voorbij lopen, omdat het ook te leuk is.”
Zichtbaar worden is spannend. En als het eenmaal loopt, is het ook leuk. Reacties. Berichtjes. Ideeën die blijven komen. Dan wil je door. Elke avond nog even. Na het naar bed brengen nog even.
Ook dat mag je parkeren. Je bent een moeder met een bedrijf, geen contentmachine.
Misschien heb jij ook een map vol concepten. Posts die bijna klaar waren. Een video die je drie keer opnam en nooit plaatste. Een website die al een jaar “bijna af” is.
Misschien zet jij ook de blur aan. Letterlijk, in je online gesprekken. Of figuurlijk: je laat alleen de opgeruimde versie van jezelf zien. De vrouw die het allemaal op orde heeft.
En ondertussen zitten er vrouwen op je te wachten. Vrouwen die net zo moe zijn als jij soms bent. Die geen energie hebben om nog iemand te zijn. Die gewoon iemand echt willen zien.
Ik ben mild over de vrouw die zich verstopt achter haar lat. Ze heeft ooit geleerd dat het pas goed is als het perfect is. Maar ik ben streng over het patroon. Want terwijl jij je kamer opruimt, worden de vrouwen die jou nodig hebben niet geholpen.
Je hebt twee keuzes. Wachten tot alles klopt. Of beginnen in je digitale garage, met je rommelige kamer erachter, en zeggen: hier ben ik.
1. Ontblur je camera. Letterlijk. Bij je volgende online gesprek zet je de blur uit, ook als je achtergrond rommelig is. Merk op wat je voelt. En merk op wat er gebeurt. Grote kans: helemaal niks.
2. Doe een Eminem. Neem één video op in je eigen rommelige kamer. Begin met je schaamte, hardop, in je eerste zinnen. “Ik zit hier in mijn rommelige kamer. Ik heb al lang niks gepost. Ik vind dit eng.” Zeg daarna wat je eigenlijk wilt zeggen tegen de vrouwen die je helpt. Niet opnieuw opnemen omdat het niet perfect is. Plaats hem, of stuur hem naar één vrouw die je vertrouwt.
3. Stuur drie voice-berichten. Kies drie vrouwen die je kent en die bij jouw doelgroep horen. Stuur ze een spraakbericht. Vertel ze waar je mee bezig bent, waarom je dit werk doet, en vraag hoe het met ze gaat. Live, echt, zonder script.
4. Eén uur maken, de volgende dag pas schrappen. Zet een wekker op een uur. Schrijf alles wat er in je opkomt over één onderwerp waar je vrouwen mee wilt helpen. Niks weghalen. Geen zin opnieuw. Pas de volgende dag ga je in editor-modus. Eruit is eruit.
5. Gebruik de drie vragen. Voordat je iets niet plaatst omdat het niet mooi genoeg is, vraag je: word je gezien? Word je geraakt? Help ik je? Is het antwoord ja, dan gaat hij de wereld in.
6. Plan één parkeerdag. Kies deze week één dag waarop je niks maakt, niks plaatst en niks bijhoudt. Ook als je zin hebt. Juist als je zin hebt.
Je hoeft niet perfect op te komen. Begin in je digitale garage. En wees er trots op.
Lees ook Wat levert een familieopstelling op als ondernemer? en Als ik twijfel, ga ik op mijn handen zitten.
Ben jij een ondernemende moeder die hierin vastloopt? Lees hoe ik werk als coach voor ondernemende moeders.
Zet hem op deze week.
Liefs,
Jonathan
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.