Ze vertelt over haar kinderen. Twee tieners. Het verhaal wordt langer en langer. Wat ze wel zeggen, wat ze niet zeggen. Hoe ze het oplossen. Wat zij had moeten doen.
En dan die ene zin, bijna terloops: “Ze stoppen hun emoties enorm weg. Als ik huil, lopen ze ervan weg.”
Ik noem haar Nicole. Ruim een jaar gescheiden. En iedereen om haar heen vond dat ze nu wel weer “bij elkaar” moest zijn. Misschien weer eens gaan daten. Door met je leven.
Haar vraag aan mij was: “Hoe draag ik mezelf, los van de mensen om me heen?”
Nicole voelde zich achterlopen. Op haar vriendinnen, op haar ex, op de tijdlijn die anderen voor haar hadden bedacht. Ik draaide het om:
“Wat nou als je letterlijk voorloopt, door dit proces en jouw kwetsbaarheid?”
Want kijk eens naar het alternatief. Het sterke masker. Ik vatte het samen in één zin: “Kijk maar, ik ga gewoon door en doe alsof het me niks meer raakt. Achteruitgang. Stilstand.”
Het sterke masker is een masker. Kwetsbaarheid niet. Wie voelt en rouwt, loopt niet achter. Die loopt voor.
Dat heeft wel een prijs. Ik zei het eerlijk tegen haar: “Welkom bij bewustzijn, waarbij je niet meer aardig gevonden gaat worden door iedereen.”
Halverwege de sessie schoot Nicole weer in een lang verhaal over de kinderen. Wat ze fout had gedaan. Wat ze anders had moeten zeggen. Ik onderbrak haar bewust. “Ik wil graag met je in je lijf zakken.”
Want zo lang je in je hoofd zit, ben je aan het oplossen. En dan kun je niet voelen. Ik zei: “Als je met je tranen met een uitkomst bezig bent, kun je niet echt huilen.”
Herken je dat? Dat je huilt en ondertussen al bedenkt wat je ermee moet. Hoe je het straks goedmaakt. Of het wel mag. Dan huil je met je handrem erop.
Nicole maakte zich zorgen dat haar kinderen hun gevoel wegstoppen. Maar kinderen kijken niet naar wat je zegt. Ze kijken naar wat je doet. Als mama altijd sterk is, leren zij dat sterk zijn betekent: niks laten zien.
In een podcast waar ik te gast was, Muscle Up, beschreef ik hoe het er ook uit kan zien:
“En de mooiste vorm van liefde is als je als kind geaccepteerd wordt als je verdrietig wordt, als je huilt, als je alle dingen wie je lastig vind, je uitdaging, je frustratie, en als je vader en of je moeder nou dan staat en zegt: ik ben er voor je, kom maar, kleine, ik ben er voor je, zal er altijd voor je zijn, en ik snap dat je dit moeilijk vind.”
Maar die zachtheid kun je je kinderen pas echt geven als je hem ook aan jezelf geeft. Ook aan het meisje in jou dat nooit mocht huilen zonder dat er iemand wegliep.
In De Taboecast zei ik het kort: “Ben je boos? Liefde. Ben je verdrietig? Liefde. Kun je niet slapen? Liefde.”
Dus deden we een oefening in zelfvergeving. Handen op het hart. Zin voor zin, hardop. Ik zei ze voor, Nicole zei ze na.
“Ik ben een goede moeder.”
“Lieve Nicole, ik vergeef je voor de moeder die je was.”
“Ik vergeef je voor wat je niet kon geven en wat je nog niet wist.”
“Ik gun mijn kinderen alles, maar ik heb het ze niet gegeven, en ik vergeef mezelf daarvoor.”
“Ik deed mijn best, en God, wat deed ik mijn best.”
Die eerste zin was het kantelmoment. Ik ben een goede moeder. Zo simpel. En zo moeilijk om te zeggen als je al maanden in je hoofd bijhoudt wat je allemaal fout doet.
Zelfvergeving betekent niet dat het niet erg was. Het betekent dat je ophoudt met jezelf straffen voor iets wat je toen niet beter kon. Als volwassen vrouw kijk je terug naar de vrouw van toen, met haar angst en haar overleven. En je zegt: ik snap je.
Je hoeft geen perfecte moeder te zijn. Dat ben ik als vader ook niet. In de Veilige Hecht podcast zei ik: “En natuurlijk, ik ben en zal altijd een imperfecte ouder blijven.” En even later: “Ik zeg altijd tegen mijn klanten: ja, je bent eerst mens en dan pas superwoman moeder.”
En als je twijfelt welke kant je op moet, met je kinderen, met je ex, met je eigen leven, dan geef ik je wat ik ook tegen Nicole zei: “Er is maar één antwoord: liefde of angst.”
In haar laatste sessie noemde Nicole zichzelf “gezond egoïstisch”. Ze zette grenzen bij haar moeder. Ze stopte met het overnemen van de lasten van haar zus, omdat ze zag dat ze haar zus daarmee klein hield. Haar volgende stap had ze zelf al benoemd: niet alleen denken wat ze nodig heeft, maar het ook voelen.
Zoek een rustig moment. Geen telefoon, geen kinderen in de kamer. Leg je handen op je hart. Zeg hardop, met je eigen naam erin: lieve (jouw naam), ik vergeef je voor de moeder die je was.
Merk wat er gebeurt. Misschien komen er tranen. Misschien komt er een maar. Laat de maar even liggen. Huil zonder uitkomst.
Je loopt niet achter. Je loopt voor.
Lees ook Als je moeder komt logeren: blijf op je eigen eiland en Wees je eigen helderziende: wiens stem bepaalt jouw keuzes?.
Herken je patronen die je van thuis hebt meegekregen? Lees hoe je oude patronen kunt helen.
Zet hem op deze week.
Liefs,
Jonathan
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.