
Het is half acht. Je dochter vraagt of je nog even komt kijken naar haar tekening.
Je zegt: “Zo meteen, schat.”
Je laptop staat open. Er moet nog een offerte weg. Een klant wacht op antwoord.
En als je eindelijk klaar bent, slaapt ze al.
Je bord eten staat koud op het aanrecht. En dat gevoel in je buik ook.
Schuldgevoel.
Herken je dit? Dan ben je niet de enige. Bijna elke ondernemende moeder die ik spreek, draagt het mee. Werk je, dan voel je je schuldig naar je kinderen. Ben je bij je kinderen, dan voel je je schuldig naar je bedrijf.
Je staat altijd ergens tekort. Zo voelt het in ieder geval.
Schuldgevoel zegt meestal weinig over wat je doet. Het zegt veel over de lat die je voor jezelf hebt neergelegd.
En die lat heb je vaak niet zelf gekozen.
Misschien had je een moeder die altijd klaarstond. Die nooit klaagde, nooit iets voor zichzelf deed en ook nooit echt rust nam. Dan leer je als klein meisje: een goede moeder offert zichzelf op.
Of je had juist een moeder die er niet was. Dan zweer je: dat doe ik anders. En nu wil je alles tegelijk zijn. Altijd beschikbaar voor je kinderen. Altijd succesvol in je werk.
In beide gevallen draag je een rugzak vol stenen mee die niet van jou is.
Je hoeft je schuldgevoel niet weg te drukken. Het mag er zijn.
Maar kijk eens wat het je eigenlijk vertelt. Vaak is het geen bewijs dat je tekortschiet. Het is een oude stem die zegt dat je pas goed bent als je alles doet.
Stel jezelf deze vraag: van wie is deze lat eigenlijk?
Is het jouw lat? Of die van je moeder, je oma, of de juf die vroeger zei dat je beter je best moest doen?
Meer hierover lees je in Stop met vasthouden aan het perfecte plaatje als moeder en Meer rust als ondernemende moeder.
Als coach voor ondernemende moeders zie ik het elke week: zodra een moeder de lat terugzet waar hij hoort, komt er ruimte. Voor haar kinderen. Voor haar bedrijf. En voor zichzelf.
Gun jij het jezelf?
Zet hem op deze week.
Liefs,
Jonathan
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.