
Pak eens een foto van jezelf toen je een jaar of zeven was.
Kijk naar dat meisje. Naar haar ogen. Naar hoe ze staat.
Wat had zij toen nodig? Wat wilde ze zo graag horen, maar hoorde ze nooit?
Dat meisje is nooit weggegaan. Ze zit nog steeds in jou. En soms zit ze zelfs aan het stuur. Als je ineens heel klein wordt tegenover je moeder. Als je pleaset bij een klant. Als je jezelf weer wegcijfert.
Een brief aan je innerlijk kind klinkt misschien zweverig. Tot je hem schrijft.
Schrijven gaat langs je hoofd heen. Je kunt niet blijven analyseren als je pen over papier gaat. Het raakt iets wat je met praten vaak niet bereikt.
En je geeft eindelijk aan jezelf wat je altijd bij anderen hebt gezocht.
Lieve kleine ik,
Ik zie je. Ik zie hoe hard je je best deed om lief te zijn, zodat niemand boos zou worden. Ik zie hoe vaak je je eigen verdriet wegslikte omdat mama het al zo zwaar had.
Het was niet jouw taak om iedereen gelukkig te maken. Je was een kind. Je mocht gewoon kind zijn.
Vanaf nu zorg ik voor jou. Je hoeft het niet meer alleen te doen.
Liefs, ik
Je hoeft hem niet precies zo te schrijven. Het gaat er niet om dat het mooi is. Het gaat erom dat het waar is.
Veel vrouwen merken na zo’n brief dat er iets zachter wordt. Dat ze milder zijn voor zichzelf. Dat ze minder snel in dat oude meisje schieten.
Wil je dieper gaan? Lees dan Innerlijk kind helen: oude overlevingspatronen doorbreken en Jij bent genoeg. Op mijn pagina over innerlijk kind werk lees je hoe ik je begeleid. En wil je hem schrijven met mijn begeleiding erbij, kijk dan bij Brief aan je Innerlijke Kind.
Zet hem op deze week.
Liefs,
Jonathan
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.