Ze staat midden in de kamer. Tegenover haar staat iemand die even haar moeder is. Ze kent die vrouw niet eens.
En toch begint ze te huilen.
Niet omdat iemand iets zegt. Maar omdat ze ineens ziet hoe het altijd al was. Hoe ver ze bij haar moeder vandaan staat. Hoe ze haar hele leven heeft geprobeerd dichterbij te komen.
Dat is een familieopstelling. Je ziet wat je altijd al voelde.
Je bent niet los van je familie opgegroeid. Je komt ergens vandaan. Van je moeder, je vader, je opa en oma. En wat zij niet konden dragen, draag jij vaak mee.
Dat is de rugzak vol stenen. Van je moeder. En van haar moeder.
In een opstelling zet je je familie neer in de ruimte. In een groep staan andere deelnemers in voor jouw familieleden. Je kijkt waar iedereen staat. Wie dichtbij is. Wie wegkijkt. Wie er eigenlijk niet bij mag zijn.
Je hoofd hoeft het niet te snappen. Je lijf voelt het meteen.
Misschien heb je al veel gedaan. Boeken gelezen. Podcasts geluisterd. Gepraat, eindeloos gepraat.
En je snapt het allemaal. Je weet dat je pleast. Je weet dat je te veel geeft. Je weet dat het uit je jeugd komt.
Maar weten is niet hetzelfde als voelen.
In een opstelling zie je het voor je. Je ziet dat je als klein meisje voor je moeder bent gaan zorgen. Dat je de grote werd, terwijl je de kleine was. En dan valt er iets op zijn plek. Niet in je hoofd, maar dieper.
Het is niet zweverig. Het is ook geen toneelstuk. Er gebeurt iets echts, en dat mag.
Het mag er zijn. Verdriet, boosheid, niks voelen. Allemaal goed. Ga er maar lekker in zitten.
Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft niet te weten wat er gaat komen. Je hoeft alleen te kijken.
Het gaat over jouw plek. Niet over wie er schuld heeft. Je ouders deden wat ze konden met wat ze zelf hadden meegekregen. Jij mag nu kiezen wat je verder doorgeeft.
Wil je weten hoe je dit aan je partner uitlegt? Lees dan Voor je partner: wat is een familieopstelling? En over hoe ik systemisch werk lees je meer op systemisch coach in Lelystad.
Na een opstelling ben je niet ineens een ander mens. Maar je kijkt anders. Naar je moeder. Naar je vader. Naar jezelf.
Je merkt dat je minder hard reageert. Dat je minder hoeft. Dat je meer op je eigen grond staat.
En je kinderen? Die krijgen een moeder die het oude niet meer automatisch doorgeeft.
Vraag jezelf deze week één ding af: bij wie kon jij vroeger terecht met je verdriet? Schrijf het antwoord op. Kijk wat er gebeurt.
Lees ook Wat is een online familieopstelling? en Werkt een familieopstelling via Zoom net zo goed?.
Zet hem op deze week.
Liefs,
Jonathan
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.