Vier jaar geleden startte ik een fitness account op Instagram. Ik was trots op mijn lijf, maar eerlijk gezegd zocht ik vooral erkenning daarvoor.
“Aan de buitenkant zagen mensen mijn spieren en de sixpack. Aan de binnenkant wilde ik maar één ding: dat anderen mij zagen en bevestigden dat ik goed genoeg was.”
Ik hoopte dat die erkenning mij eindelijk het gevoel zou geven dat ik er mocht zijn. Maar mensen in de buitenwereld konden mij dat niet geven. Hoe gespierd ik ook was, ik stond elke dag voor de spiegel en zei tegen mezelf: het is nog steeds niet goed genoeg.
Ik hield niet van mezelf. En omdat ik mezelf de liefde niet gaf die ik nodig had, hoopte ik haar buiten mezelf te vinden.
Dat veranderde begin 2019, toen Tibor Olgers van tibor.nl mijn Instagram zag en me recht aankeek: “Zoek jij niet nog steeds naar erkenning?”
Ik had op dat moment al veel aan mezelf gewerkt. Toch raak hij de kern. Dat deed pijn, maar hij had gelijk.
“Hier zit nog een stukje!”
Zo noem ik het als er iets mag helen of groeien in mezelf. Ik ben dankbaar voor mensen om mij heen die zo’n eerlijke, liefdevolle spiegel durven voor te houden.
Na dat gesprek postte ik geen foto’s meer van mijn lijf. Ik wilde eerst meer van mezelf houden. Meer helen. De erkenning die ik zocht moest uit mezelf komen, niet van buiten.
Toen ik echt aan mezelf begon te werken, ontdekte ik iets bijzonders: ik kon mezelf die liefde en erkenning geven die ik eerst van anderen verwachtte. Ik zei steeds minder harde dingen tegen mezelf in de spiegel. En langzaam veranderde er iets vanbinnen.
Jouw innerlijke kind zorgt voor een rem.
Niet omdat je niet wilt. Omdat een deel van jou ooit geleerd heeft dat het veiliger was om klein te blijven. Je buitenwereld is een reflectie van je binnenwereld.
Wil je hier zelf mee aan de slag?
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
➞ Plan je gratis Mini Familieopstelling
Systemisch werk kijkt naar het gezin en de familie waar je uit komt. Over onzichtbare loyaliteit, geven en ontvangen, en de rugzak die je niet langer hoeft te dragen.
Mijn dochter werd wakker in de nacht. Ik zei: je bent veilig, lieverd. En toen begon mijn eigen innerlijk kind te huilen. Over wat er bovenkomt als je zelf ouder wordt, en wat je dan kunt doen.
Je wilt je leven veranderen, maar weet niet waar je moet beginnen. Vijf eerlijke vragen die je helpen kiezen, zonder alles in één keer om te gooien.
Een brief aan je innerlijk kind klinkt zweverig, tot je hem schrijft. Zo schrijf je hem stap voor stap, met een voorbeeld om mee te beginnen.
Je glimlacht terwijl je vanbinnen kookt. Je kind ziet het allemaal. Wat emoties onderdrukken je kind leert, en hoe je het anders voordoet.
Je wilt het anders doen dan je ouders, maar je ziet jezelf toch hetzelfde doen. Zo begin je met oude patronen helen, in drie eerlijke stappen.
Werk je, dan voel je je schuldig naar je kinderen. Ben je bij je kinderen, dan naar je bedrijf. Waar dat schuldgevoel vandaan komt en hoe je het loslaat.
Ja, ook ik struggle met hoe het nu gaat de laatste 2 jaar maar uiteindelijk kom ik steeds weer terug bij waar ik wel invloed op heb.
– Hoe graag ik het ook wilde ik kreeg niet de liefde van mijn moeder, hoe druk ook deed als kind om aandacht te krijgen🤸🏼♂️.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.