Liever luisteren? Hart & Zakelijk op Spotify.
Simone Levie bouwde een online coachingbedrijf van 10 miljoen euro omzet, en ze deed het vanuit een plek waar de meeste mensen zouden stoppen. In dit gesprek vertelt ze openhartig over het trauma dat haar ondernemerschap mede vormgaf, de pitbull-mindset die haar telkens weer overeind hield na een tegenvaller, en hoe ze van de eerste Nederlandse coaches werd die een traject van 40.000 euro durfde aan te bieden. Wat je meeneemt: een eerlijk verhaal over doorzetten niet om iets te bewijzen, maar omdat je gewoon niet loslaat.
Klik op een tijd om de aflevering op dat moment te openen.
Simone opent met een soort grondvertrouwen dat niet uit arrogantie komt, maar uit zekerheid over zichzelf. Ze beschrijft een gedachte-experiment: stel dat ze alles zou verliezen, het mooie huis, het kantoor, de auto, haar bedrijven, alles. Ze weet precies wat ze zou doen om weer geld te verdienen. Dat vertrouwen is niet gebaseerd op wat ze heeft opgebouwd, maar op wie ze is. Ze studeerde bedrijfscommunicatie en digitale media, was een van de eersten die achter een computer zat toen het internet opkwam, bouwde haar eigen websitejes, schreef haar eigen teksten. Ondernemen en verkopen zaten er al in van kinds af aan.
Die basis maakt ook dat nieuwe ontwikkelingen, zoals AI, haar niet angstig maken maar enthousiasmeren. Ze ziet het als iets wat perfect past bij wie ze al was. Als iets haar even uit het lood slaat, duurt dat hooguit twee dagen. Dan gaat ze gewoon door. Niet omdat ze zichzelf iets moet bewijzen, maar omdat ze het wil leren en wil masteren. Ze noemt het zelf een pitbull-mindset: ze laat niet los totdat ze het beheerst.
Dan deelt Simone iets wat je niet verwacht. Er was een moment in haar leven waarop alles kantelde, en dat was geen zakelijke tegenslag maar een traumatische ervaring: ze werd verkracht door een toenmalig vriendje. Op dat moment geloofde ze niets meer en vertrouwde ze niemand meer. Ze kon er ook niet met haar man over praten. Ze had regelmatig paniekaanvallen.
Het bijzondere is wat er daarna gebeurde. In het ondernemerschap vond ze de ruimte om dat trauma te helen. Niet via therapie op een bank, maar door onstage haar verhaal te vertellen. Vanuit een podium, met afstand, bleek het makkelijker om te spreken dan in een één-op-één gesprek. Het grote publiek bood haar juist de veiligheid die het intieme gesprek haar onthield.
Jonathan introduceert zijn gast formeel: Simone Levie, online businesscoach, tien miljoen omzet de afgelopen jaren, driejarig coachingtraject, een jaarlijks event met duizend bezoekers, en als een van de eerste coaches in Nederland trajecten van veertigduizend euro, later zelfs honderdduizend euro. Een vrouw die niet in een hokje past, van AI tot een eigen fitnesstak en een eigen champagnemerk.
Als Jonathan haar vraagt hoe ze zichzelf zou omschrijven, noemt Simone haar drie zonen, haar ambitie, haar leerbegeerte, en haar zachtheid, die mensen vaak verbaast. Maar ze weet ook heel goed wat ze wil en gaat daar recht op af. Ze kan vaak sneller gaan dan de mensen om haar heen, en heeft dat zelf soms niet eens door. Dat geeft haar kracht, maar maakt de weg soms ook eenzaam.
Die eenzaamheid zit hem niet in grote drama’s, maar in kleine alledaagse dingen. Ze staat niet elke ochtend bij het schoolhek. Ze zegt soms nee tegen familiebijeenkomsten. Ze deelt haar persoonlijke leven openlijk, en dat wordt in familiekring niet altijd begrepen. Ze betaalt een prijs voor haar ambities, en is daar eerlijk over. Wat ze ervoor terugkrijgt zijn de mensen die haar wél volledig begrijpen, haar eigen groei, en de verhalen van ondernemers die zeggen dat ze ooit een zaad bij hen heeft geplant, groot of klein, maar blijvend.
Simone vertelt eerlijk over een periode waarin ze in een depressieve bui zat, iets wat ze van zichzelf niet kende. Van nature geniet ze van het leven, wil ze er elke dag iets van maken. Maar op dat moment was dat er even niet. Ze dacht na over wat er zou zijn als ze er niet meer zou zijn. En wat ze ontdekte verraste haar: een diepe dankbaarheid voor alles wat ze al had gedaan, meegemaakt, neergezet. Ze dacht niet aan wat ze nog miste, maar aan wat ze al had mogen leven. Dat gaf haar, midden in die bui, een soort vrede.
Jonathan noemt het een cadeautje uit een moeilijk moment: door even stil te staan bij het einde, kon ze op een andere manier naar haar leven kijken. En wat ze zag, was genoeg. Niet omdat ze klaar is, maar omdat ze kon zeggen: als het zo zou zijn, is het ook mooi. Dat is een zeldzame plek om te staan.
Simone lacht als ze beschrijft hoe haar dag er vandaag uitziet: boodschappen bij de Lidl, een beetje opruimen, een beetje zeuren. Ze vergelijkt zichzelf met Tony Robbins, die zijn dagen naar verluidt van vijf uur ochtend tot laat in de avond volplant. Dat is zij niet. En ze maakt er geen probleem van. Ze heeft haar eigen manier gevonden om het meeste eruit te halen, juist door ook rust toe te laten.
Jonathan benoemt wat hij daarin ziet: de vrijheid om te doen wat ze wil, in plaats van gecontroleerd te worden door omstandigheden of door het gevoel dat het moet. De ene ochtend alles gedaan, de andere dag niks, en beide kunnen. Dat is geen gebrek aan ambitie, dat is een keuze die ze zichzelf heeft gegeven.
Op zijn kantoor had Jonathan vroeger A4’tjes geplakt met quotes om zichzelf te herinneren aan waarom hij deed wat hij deed. Een van die zinnen: “leeg sterven.” Alles geven wat er in zit. Simone herkent dat gevoel. Ze heeft vrede met de keuzes die ze heeft gemaakt, ook als het soms moeilijk was. En ze denkt dat veel mensen dat niet hebben.
Ze haalt het bekende gegeven aan: mensen hebben meer spijt van wat ze niet hebben gedaan dan van wat ze wel hebben gedaan. Maar ze voegt er iets scherps aan toe. Mensen laten dingen niet omdat ze het niet willen, maar omdat ze bang zijn iets te verliezen. Terwijl het echte verlies juist daar zit: in het niet proberen. Voor Simone persoonlijk geldt: ze weet dat ze altijd weer geld kan verdienen. Als ze alles kwijt zou zijn, weet ze precies wat ze zou doen. Dat vertrouwen in zichzelf geeft haar de vrijheid om te kiezen zonder angst.
Simone ziet het regelmatig: mensen die iets opstarten niet omdat het bij hen past, maar omdat het er van buitenaf uitziet als de weg naar succes. Ze geeft een voorbeeld van een klant die haar geld terugeiste na een jaar zonder omzet, en daarna businesscoach werd, terwijl ze zelf nog nooit een euro had verdiend als ondernemer. Je kunt anderen niet leren wat je zelf nog niet hebt kunnen doen.
Simone werd online ondernemer omdat ze van jongs af aan gefascineerd was door het internet. Ze studeerde digitale media, bouwde haar eigen websites, schreef haar eigen teksten. Het zat al in haar. Daarom gaat ze nu ook vol enthousiasme mee in alles rond AI, omdat het aansluit op wie ze is. De keuzes die je maakt vanuit wat jij echt wilt, bepalen uiteindelijk wat het eindresultaat wordt. Doe je iets omdat het er succesvol uitziet, of omdat je het zelf ook echt wilt?
Simone vertelt dat ze zich voor haar ondernemerschap nooit echt ergens thuis voelde. Tot ze naar haar eerste ondernemer-events ging. Ze stond daar tussen mensen met een half miljoen omzet per jaar, uitgenodigd door Eelco voor een mini-mastermind, en dacht: dit zijn gewoon mensen zoals ik. Voor het eerst in haar leven had ze dat gevoel.
Jonathan herkent het direct. Hij deed verschillende banen, voelde zich nergens helemaal op zijn plek, en ervaarde precies hetzelfde toen hij voor het eerst in een ondernemerskring stond. Je talenten, ideeën en dromen kwamen daar pas echt tot hun recht. Simone zegt dan ook: daarom wilde ze ondernemers helpen. Dat is haar tribe. En als je je tribe eenmaal gevonden hebt, valt alles net even anders op zijn plek.
Simone nuanceert de 10 miljoen meteen. Het was geen jaarcijfer, maar de totale omzet via Plug&Pay over 2019 tot 2024. Mooi, maar ook gewoon: vijf jaar lang bouwen. Geld vloeit voort uit de keuzes die je durft te maken, niet uit een bedrag dat je nastreeft. Als coach of thought leader heb je een onderscheidende boodschap nodig, slim denken, en jezelf blijven ontwikkelen. Er zit gewoon zoveel meer achter dan een getal.
Haar online ondernemersreis begon eigenlijk in 2009, met een internetbedrijf samen met haar man. Het liep goed, totdat ze zwanger werd en terugkwam op kantoor en wist: dit is het niet. In de zoektocht naar wat het dan wel was, ging het bedrijf bergafwaarts. Ze hielden personeel aan terwijl de motor al stilstond, tot ze geld moesten lenen bij haar vader en een banklening hadden lopen. Op dat dieptepunt lanceerde ze haar eerste programma, verwachtte vijf deelnemers voor duizend euro en meldden er zich in één keer meer dan honderd aan.
Na dat eerste grote succes ervaarde Simone iets wat ze eerlijk benoemt: de steun van mensen heeft grenzen. In het begin is iedereen enthousiast, maar op het moment dat je verder doorgroeit dan mensen hadden voorzien, slaat jaloezie toe. Mensen willen je soms onbewust op het niveau houden dat voor hen comfortabel is. Tegelijk groeide haar mini-team ineens niet meer mee met honderden deelnemers, en kwamen er mensen om haar heen die eerder op haar succes wilden meeliften dan haar echt vooruit wilden helpen. Ze was zichzelf weer zoekende.
Wat Simone door al die periodes heen overeind hield, omschrijft ze zelf als een pitbull-mindset: niet loslaten totdat het gelukt is. Niet vanuit bewijsdrang, maar vanuit een oprecht willen leren en masteren. Ze vertelt over een webinar waarbij niemand zich inschreef. Haar vriendin Dolly was er helemaal van ondersteboven. Simones reactie: “Ja, ik geef volgende week weer een webinar.” De dalen die anderen jarenlang bijhouden, vergeet zij in een maand. Ze filtert bewust het positieve eruit, niet als ontkenning, maar als brandstof om door te gaan.
Simone beschrijft een innerlijke beweging die ze op de automatische piloot heeft leren maken: aan de ene kant zichzelf heel serieus nemen, haar eigen keuzes volgen, haar leven volledig leven. Aan de andere kant zichzelf op een wolkje zetten en zien als een van de miljarden mensen hier. Door haar ego niet te identificeren met wie ze is, kan ze makkelijker handelen zonder dat tegenslag haar uit het lood slaat. Daar komt nog iets bij: haar grootouders leefden door de oorlog in omstandigheden die zij zich nauwelijks kan voorstellen. Die vrijheid die zij haar hebben gegeven, wil Simone niet onbenut laten. Dat is voor haar een van de diepste drijfveren.
Simone deelt een van de moeilijkste kantelmomenten uit haar leven: ze werd verkracht door een vriend. Het was een moment van diepe beschadiging, waarbij ze het gevoel had de wereld niet meer te vertrouwen. Ze dacht dat ze hier nooit meer over zou kunnen praten, en toch werd juist dit het begin van haar herstel. Lange tijd kon ze het met niemand bespreken, tot ze ontdekte dat ze haar verhaal makkelijker kon vertellen op een podium, voor een publiek, dan een op een. Die afstand gaf haar de ruimte om zichzelf te helen.
Het tweede kantelmoment was haar man Mathijs. Hij was de eerste man die echt in haar geloofde. Doordat hij haar de hele wereld gunde, begon ze dat zelf ook te doen. Vanuit die veiligheid durfde ze te ondernemen, lanceerde ze haar eerste online programma en ontdekte ze dat ze supergoed was in het organiseren van events. Elk van die stappen voelde op het moment zelf gewoon en vanzelfsprekend, pas achteraf zag ze hoe groot die kantelmomenten eigenlijk waren.
Simone benoemt iets dat haar opvalt aan turning points in haar leven: op het moment zelf voelen ze niet spectaculair. Het is een inzicht dat binnenkomt, een beslissing die logisch voelt, een stap die gewoon gezet wordt. Pas als je terugkijkt, zie je dat het een geschenk was, een blessing, hoe je dat ook wilt noemen. Ze gelooft dat er nog meer van zulke momenten komen, zowel in goede als in moeilijkere zin, en dat je ook daarin iets te ontvangen hebt als je ervoor openstaat.
Jonathan vraagt Simone of er een moment was waarop ze zichzelf in de spiegel keek zoals Mathijs naar haar keek. Ze antwoordt eerlijk: mensen hebben andere mensen nodig. Ze verzet zich tegen de gedachte dat alles uit jezelf moet komen. We zijn sociale wezens, coaches, geliefden, vrienden, we hebben ze allemaal nodig om te kunnen zien wie we zijn. Dat geloof vertaalt ze ook naar hoe ze anderen behandelt: complimenten geven, mensen echt zien. Ze deed het recent nog in de CrossFit, gewoon omdat iemand het verdiende. Waarom dat voor jezelf houden?
Tegelijkertijd is er een grens. In haar coachtrajecten, zoals de 111-dagensprint die ze noemt, vraagt ze van deelnemers persoonlijk leiderschap. Je doet het niet voor haar, je doet het voor jezelf. Ze kan mensen helpen als ze even vastzitten, maar als iemand passief wacht tot het resultaat vanzelf komt, verliest ze de verbinding. Intrinsieke motivatie is voor haar geen bonus, het is de basis van ondernemerschap.
Jonathan vraagt naar de rode draad door alles wat Simone heeft gedaan. Ze denkt even na en noemt twee dingen: innovatie en een liefde voor show, voor beleving. Haar events werden steeds groter, steeds meer een spektakel. Wat klein begon, groeide door een constante drang om het interessanter, groter en mooier te maken. En daaronder ligt een echte passie voor het internet en wat digitale mogelijkheden kunnen doen voor ondernemers, dat is de lijn die door alles heen loopt.
Simone is eerlijk over de verleiding van exclusief één-op-één coachen. Het geld is makkelijk te verdienen, mensen willen het zodra ze het horen. Maar elke keer dat ze die kant op gaat, voelt ze: dit is het niet. Haar rode draad is het grote publiek, niet de kleine kring. Een maand iemand begeleiden, prima, één keer. Maar structureel solo-trajecten draaien past gewoon niet bij wie ze is. Die eerlijkheid over zichzelf noemt ze geen beperking, maar een kompas.
Via een talententest, gebaseerd op wat je voor je twaalfde leuk vond, ontdekte Simone waar haar energie zit: strategisch denken op meerdere tijdshorizonten tegelijk. Ze ziet wat er over drie jaar moet staan én wat er deze week moet gebeuren, en ze legt de verbinding daartussen. Daarnaast weet ze van elke klant in haar groep precies wat die persoon op dit moment nodig heeft, of dat nou de rem is of de schop onder de kont. Niet iedereen heeft hetzelfde, en dat aanvoelen is voor haar even vanzelfsprekend als ademhalen.
Jonathan vraagt waarom dit het juiste moment is om te ondernemen. Simone wijst op AI en de snelheid waarmee de wereld verandert. Juist daardoor raken mensen zichzelf kwijt, weten ze niet meer wie ze zijn of wat hun doel is. Hoe meer alles digitaal en geautomatiseerd wordt, hoe groter de honger naar echte menselijke verbinding. Wie daar als ondernemer iets mee doet, zit op de goede plek. Creativiteit en contact zijn niet vervangbaar, ze worden schaarser en daarmee waardevoller.
Aan ondernemers die willen opgeven geeft Simone eerst een eerlijke vraag terug: waarom wilde je eigenlijk ondernemen? Was het vrijheid, geld of een brandende drive om ergens het verschil in te maken? Als het die laatste is, dan is een tegenslag geen reden om te stoppen. Twee dagen in bed, keihard huilen, jezelf weer bij elkaar vegen en doorgaan. En voor wie zegt geen geld te hebben: een goede ondernemer is altijd vindingrijk genoeg. Het gaat nooit om hoeveel je hebt, maar om hoe creatief je bent in wat je ermee doet.
Als ze zelf opnieuw zou beginnen, zou Simone niet meteen achter de 100.000 euro aangaan. Ze zou toffe ondernemers opzoeken, aanbieden gratis bij ze in de leer te gaan en laten zien wat ze kan toevoegen. Eerst kennis, dan geld. Daarnaast zou ze direct een podcast starten, niet per se voor het publiek, maar omdat hardop praten je dwingt je eigen stem te vinden. Hoe meer je podcasts opneemt, hoe scherper je boodschap wordt. Transcripts, quotes, blogs, weggevers: het wordt allemaal content. Een van haar klanten, een psycholoog die in november begon en drie keer per week opnam, heeft inmiddels een heel jaar aan materiaal staan. Eerst leren, dan delen, vanuit die energie gaat het vanzelf.
Simone legt het simpel neer: als je de eerste 100.000 wil verdienen, maak dan een aanbod van 5000 euro en focus je op twintig klanten. Dat zijn er twintig. Meer niet. In het eerste jaar geef je zoveel dat mensen over je gaan praten, en daardoor vind je die twintig klanten bijna vanzelf. Wie bereid is om eerst in te leveren, te geven zonder meteen te ontvangen, bouwt een voorsprong op die iemand die alleen maar bezig is met geld verdienen nooit haalt.
De stap van 100.000 naar 300.000 of 500.000 is volgens Simone vooral een kwestie van tijd slimmer inrichten. Je kunt je prijs verhogen, een premium aanbod bouwen, bestaande klanten upsellen, en pas dan adverteren. Maar wie door wil groeien naar een miljoenenbedrijf stuit op iets anders: het gaat niet meer om de tools en de hoe, maar om wie jij bent als leider. Delegeren, loslaten wat niet werkt, en voor het eerst echt met een langetermijnvisie werken in plaats van steeds de volgende twintig klanten binnenhalen.
Op de vraag wat succes voor haar betekent, is Simone helder: het is geen getal. Succesvol is wie volledig blij en gelukkig is met zichzelf, en weet dat hij of zij altijd op zichzelf kan rekenen, wat er ook gebeurt. Trouw blijven aan jezelf noemt ze daarbij de sleutel tot een blijvend gevoel van succes.
Simone deelt een persoonlijke les: ze had samen met haar man het plan om naar Spanje te emigreren, de school was geregeld, de huizen bekeken. Maar toen een makelaar druk begon op te voeren, raakte ze emotioneel meegesleurd en haar man trok zich terug. Spanje ging niet door. De les die ze daaruit haalt is er een over haar eigen gedrevenheid: de drang naar het nieuwe en het volgende is haar kracht, maar diezelfde drang vraagt soms om temming, om in het hier en nu verbinding te maken in plaats van het geluk buiten jezelf te zoeken. Jonathan herkent dat: ook hij leerde na maanden reizen dat het geluk niet buiten zat, en dat corona hem dwong om dat onder ogen te zien.
Simone vertelt eerlijk dat ze webinars heeft gedraaid met meer omzet dan ooit tevoren, en dat ze er toch snel overheen stapt. Grote cijfers worden gewoon, ook het uitgeven ervan. Een offerte van een ton, en het antwoord is “ja, doe maar.” Ze vraagt zich hardop af hoe je enthousiast blijft. Haar antwoord: niet de omzet zelf, maar het gevoel dat je weer een code hebt gekraakt. De slimmigheid erachter. En de impact, dat zoveel mensen iets nieuws gaan leren. Dat er ineens ook mannen inschrijven, omdat het webinar over AI gaat. “Ik word niet meer gezien als die vrouwelijke ondernemer die er alleen maar voor vrouwen is.” Geen borst nodig, zegt ze lachend. Gewoon een beetje AI-praatjes.
Jonathan vraagt wie haar vader en moeder zijn. Haar vader: Joods, voormalig journalist, uitgesproken, een reiziger en genieter. Haar moeder: basisschooljuf, ondernemend, betrokken, soms een beetje te betrokken. Ze zijn gescheiden toen Simone dertig was, maar de strijd was er al veel langer, twee extraverte persoonlijkheden onder één dak. Van haar moeder heeft ze het projectdenken meegekregen: altijd weer iets nieuws, altijd in beweging. Thuis stond ooit de hele loopband én het fitnessapparaat in een niet-zo-groot huis, omdat haar moeder simpelweg niet kon kiezen. Van haar vader heeft ze de overvloedskant: het genieten, het bourgondische, het leven omarmen. En ook dat vuur, als ze boos wordt op haar kinderen, herkent ze hem in zichzelf. “Pas op, anders ga ik bulderen.” Dan weet iedereen dat het ophouden wordt.
De relatie met haar ouders is goed, zegt Simone, maar het is niet altijd zo geweest. Na de verkrachting wisten haar ouders niet goed hoe ze met haar om moesten gaan. Haar moeder was er wel, maar verloren. Haar vader deed alsof het er niet echt was. Dat was een moeilijke periode, juist omdat je de mensen die je liefhebt het meest, niet kon bereiken. Ook nu is het soms subtiel ingewikkeld: verhalen die ze op haar events deelt, raken haar vader soms op een manier die ze niet bedoelde. Dan wandelen ze samen, en hij is boos. Ze houdt zich over die thema’s een beetje op de vlakte in het openbaar, niet uit onwil, maar uit behoedzaamheid. Als je in het publieke oog staat, raken woorden snel meer mensen dan je denkt.
Hoe was Simone als kind? Haar vader gaf ooit een speech op haar boekuitreiking en zei letterlijk: ze was gewoon een doodnormaal kind, blonk nergens in uit. Op haar eigen event. Ze vertelt het met gevoel voor humor. Haar zusje voetbalde goed, leerde goed, Simone was meer de stille, die veel in haar hoofd zat en stapels boeken las. Maar ook: theater, verkleden, mini playback show met haar nichtjes, kleedjesmarkt waarbij ze altijd verkoper was, cassettebandjes opnemen met haar zusje als twee detectives die mensen bespioneerden op het voetbalveld achter het huis. Een kind vol fantasie, dat zich het liefst verstopte in verhalen, en toch altijd al speelde met verkopen, presenteren en een publiek.
Simone vertelt dat ze als kind altijd naar volwassenen keek en dacht dat je serieus moest worden, slim moest zijn, over je werk moest praten. Nu vindt ze het jammer dat mensen zodra ze volwassen zijn soms ineens nergens meer om kunnen lachen. “Dan hebben mensen alcohol nodig in de kroeg om te kunnen lallen,” zegt ze. Zelf wil ze het eeuwige kind blijven, de vervelende opa in het bejaardenhuis die kattenkwaad uithaalt. Die lichte, speelse energie is geen gebrek aan ernst, het is een keuze. En als ze met lol op het podium staat, merkt ze dat mensen dat juist aantrekkelijk vinden.
Jonathan herkent dat. Een deel van lekker vrij kunnen zijn zit hem in het je innerlijke kind ruimte geven. Niet alles zo serieus nemen maakt dingen luchter, en het maakt dat je gewoon lekker kunt spelen en genieten.
Jonathan vraagt Simone wat ze als kind deed wat ze nu niet meer doet. Ze vertelt over een talentenscan waarbij veel mensen ontdekken dat ze hun oude passies vergeten zijn. Bij haar was dat anders. Ze schreef graag, speelde toneel, regisseerde haar eigen voorstellingen met poppen. Die poppen zijn nu echte mensen in de zaal. Ze heeft haar leven zo ingericht dat ze nog steeds alles doet wat ze als kind al leuk vond.
Toch heeft ze nog dromen die ze niet helemaal naleeft: improvisatietoneel, een echte show waar zij niet de hoofdrol speelt, of ooit een fictiefilm maken, grappig genoeg over de online bubbel, maar dan met volledig verzonnen personages.
Simone vertelt over hoe ze opgroeide met de boodschap: kom op voor de zwakkeren, speel met iedereen, maak geen onderscheid. Ze at bruine bonen bij haar Surinaams vriendinnetje omdat de moeder blij was dat iemand ze opat, ook al werd ze er misselijk van. Ze stond op voor kinderen die gepest werden, ook als zij die kinderen zelf niet zo leuk vond. Ze leerde verder te gaan dan haar eigen grenzen, wat in het ondernemerschap soms een kracht is maar ook betekende dat ze slecht kon stoppen of nee zeggen.
Nu heeft ze mensen om zich heen verzameld die dat wel kunnen. Laura, die bij de podcast zit, kan op tijd zeggen: we stoppen nu. Jonathan reageert dat dit ook de valkuil is van hongerige, leergierige mensen: het idee dat je alles zelf moet kunnen. Er is niets mis mee om de juiste omgeving te bouwen die jou beschermt tegen je eigen valkuilen.
Aan het einde van het gesprek stelt Jonathan de vraag waar Simone over tien jaar staat. Ze lacht erom — ze heeft nooit zo nagedacht in vaste plaatjes van de toekomst. Maar dan komt er iets concreets: meer boeken, meer impact, en een andere soort podium. Ze wil serieus genomen worden buiten de bubbel van business coaches en ondernemers. Geen sprekersbureau dat haar belt omdat ze een vrouw zijn zoeken — maar een plek verdienen omdat ze er gewoon goed genoeg voor is.
Ze schetst een beeld dat haar duidelijk aanspreekt: spreken over AI, ergens tussen allemaal mannelijke sprekers, terwijl niemand in de zaal weet wie er komt. En dan beginnen. En iedereen wegblazen. De kracht zit hem juist in de verrassing — omdat mensen geen idee hebben van de vijftien jaar die eraan vooraf gingen.
Jonathan sluit af met de vraag die past bij zijn podcast: wat betekent het woord liefde voor jou? Simone hoeft niet lang na te denken. Liefde is voor haar onvoorwaardelijkheid — voor mensen, voor je werk, voor je klanten, voor je eigen ambities. Ze gooit die liefde, zoals ze het noemt, in alles. Niet als strategie, maar als houding. Jonathan constateert dat hij zijn tweede vraag niet meer hoeft te stellen — ze had het antwoord al gegeven voor hij het vroeg.
Start met de gratis meditatiePlan een gratis Mini Familieopstelling
Wil je hier zelf mee aan de slag?
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
➞ Plan je gratis Mini FamilieopstellingGeloof jij in jouw dromen? Droom jij wel eens? Durf jij te dromen of heb jij je dromen al opgegeven? Wat enorm helpt als je een droom hebt, is om er volledig in te gaan geloven! Dit klinkt…
Heb je wel eens iets willen veranderen in je leven zoals: – je wilt afvallen – je wilt meer gaan sporten – je wilt beter voor jezelf zorgen of meer dingen voor jezelf doen – je piekert teveel…
Afghanistan, 2008 Hierboven zie je foto van mij tijdens mijn uitzending naar Afghanistan in 2008.Hoe de mensen daar leefden is zo anders dan hier in Nederland. Leven met dat regime, het constante gevaar en de weinig mogelijkheden die…
“De beste voorspelling voor de toekomst is huidig gedrag.” Je hebt alleen het nu. Alleen nu kun je je toekomst veranderen. Alleen nu kun je je verleden een andere betekenis geven. Alleen nu kun je je gedachten, gevoelens…
Elke dag heb je eigenlijk maar twee keuzes. Je richt je aandacht op wat er niet goed gaat en wat je mist, of je kiest bewust voor wat wel goed gaat en wat je al hebt.
Kies jij bewust wie je wilt zijn, of leef je naar het plaatje dat anderen van je hebben? Deze vraag raakt de kern van wie je bent en wat jij eigenlijk wilt.
Dat gaat niet lukken want…………………… (vul hier jouw eigen overtuiging in!)
Waarom voel je je vast? Wat maakt nu dat je ongelukkig bent, geïrriteerd voelt, stress hebt, onrust ervaart of niet blij bent?
Aan wie vraag jij advies? Er zijn zoveel mensen die aan andere mensen vertellen wie ze moeten zijn zonder dat ze zelf weten wie ze zijn. Tip. Neem minder advies van deze mensen aan.Advies vragen, super goed als…
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.