Liever luisteren? Hart & Zakelijk op Spotify.
Tibor Olgers bouwde Code 49 op, 16 hectare bos, een voormalig retraitcentrum, opgekocht met 400 mensen, en weet als geen ander wat er gebeurt als je onderneming groeit zonder dat jij er nog echt in zit. In dit gesprek gaat het over de AI-fout die de meeste ondernemers nu maken: alles overlaten aan ChatGPT terwijl het speelveld over twee jaar volledig gelijk is getrokken. Tibor deelt hoe hij zelfvertrouwen opbouwt via competentie in plaats van mindset, waarom stoppen met aanpassen iets anders is dan ertegenin gaan, en hoe je macht speelt zonder je doel te verliezen. Een eerlijk gesprek voor iedereen die zijn missie niet wil inruilen voor snelle output.
Klik op een tijd om de aflevering op dat moment te openen.
Tibor stelt in dit gesprek een vraag die voor hem het meest urgent is om nu te bespreken: hoe gaan we om met kunstmatige intelligentie? Niet omdat hij er tegen is, maar omdat hij ziet hoe snel het misgaat. Hij schat dat we pas op 1% zitten van wat AI ons nog te wachten staat, en dat maar een klein percentage van ondernemers erin gaat slagen het echt te beheersen. De rest wordt beheerst, zonder dat ze het doorhebben.
Tibor ziet drie groepen ontstaan. Onderaan vallen de ondernemers die AI compleet weigeren of negeren, zij worden keihard ingehaald. Maar dan is er een tweede groep die hij minstens zo zorgwekkend vindt: de ondernemers bovenaan die zichzelf aan het vervangen zijn. Elke LinkedIn-post, elk videoscript, de klantenservice, het e-boekje, alles is ChatGPT. Dat werkt nu, zegt Tibor, omdat het nog niet iedereen doet. Maar over twee jaar is het speelveld gelijk en vraagt elke klant zich af: waarom zou ik bij jou kopen als jij me precies hetzelfde verkoopt als iedereen? Bovendien hebben die mensen intussen twee jaar lang niet meer zelf nagedacht, niet meer zelf geschreven, hun eigen vaardigheden laten versloffen.
Wat blijft er dan over als je jezelf wegcijfert achter een AI? Tibor legt het simpel uit: de reden dat iemand naar jou luistert of jouw dienst afneemt, is omdat jij een perspectief biedt dat diegene zelf niet kan zien. Jouw unieke hoek op de wereld, gevormd door jouw ervaringen, je moeilijke momenten, je visie, dat is wat telt. Voor 99% van de wereld is dat totaal niet interessant, maar voor die 1% is het precies het maatwerk waar ze al die tijd naar zochten. Dat geef je op zodra je jezelf terugbrengt tot een standaard ChatGPT-output.
De kunst, zegt Tibor, is het benutten zonder jezelf erin te verliezen. Gebruik AI om meer ruimte te maken voor menselijke verbinding, met klanten, met medewerkers, met jezelf. Laat het nooit de verbinding met je eigen boodschap in de weg staan.
Jonathan vraagt Tibor wie hij eigenlijk is. Het antwoord: “een vervelende vent.” Tibor legt uit dat hij weinig heeft met het woord authentiek, dat woord legt al weer een laagje over echt zijn heen. Wat hij wel begrijpt is het belang van rustig jezelf helen. Kijken wat je hebt gemist, welk onhandig gedrag je daardoor bent gaan vertonen, en dat stap voor stap rechtzetten. Je moet oké zijn met jezelf voordat je een helder intern kompas kunt hebben, en voordat je dat kompas ook echt kunt verdedigen.
Want zodra je kernwaarden uitspreekt, gaat het universum je testen, zegt Tibor. Je roept dat je nooit geld aanneemt van een onzuiver bedrijf, en de week erop ligt er een aanbod op tafel. Je staat voor trouw, en er zit iemand naast je in een situatie waarin het ook zou kunnen. Zolang je nog niet oké bent met jezelf, wordt het een lastig verhaal om die testen te halen. Tibor zegt dat hij al een aantal jaar echt oké met zichzelf is, en dat hij elke tegenslag en uitdaging ziet als een kans om aan zichzelf en aan anderen te laten zien wie hij is en waarvoor hij gaat.
Tibor leidt een jongerenprogramma voor mannen vanaf achttien jaar, gericht op alles wat ze op school hadden willen leren: geld, liefde, ondernemen, zelfvertrouwen. De kern van de boodschap is eenvoudig en direct: word fysiek sterk, word mentaal stabiel, leer voelen, begrijp je eigen emoties, kies voor één vrouw, regel je leven. Niet om anderen te domineren, maar zodat je meer te bieden hebt. Naast zware gewichten en vechtsport staat er net zo goed ademwerk, systeemwerk en diepe introspectie op het programma, begeleid door professionals die jongens helpen te begrijpen wat ze voelen en waar dat vandaan komt.
Toch wordt dit programma in bepaalde media weggezet als gevaarlijk, tot aan vergelijkingen met de Hitlerjugend aan toe. Tibors reactie is nuchter: hoe succesvoller je wordt in je missie, des te groter de tegenkracht. Dat is geen reden om te stoppen, dat is een signaal om door te gaan. Wel voegt hij een eerlijke nuance toe: als tachtig procent van wat je terugkrijgt weerstand is, klopt er iets niet. Dan moet je bijsturen. Maar de tegenkracht proberen te overtuigen? Dat is verspilde energie.
Waarom wordt wat Tibor doet zo consequent verkeerd geframed? Hij kijkt liever naar de context van de criticus dan naar de kritiek zelf. Bij Sjamadriaan ziet hij iemand die zijn vader verloor tijdens een alternatief zorgtraject en sindsdien alles wat geen witte jas draagt wantrouwt. Dat begrijpt hij. Bij anderen stelt hij een andere vraag: voor wie is het nadelig als jongens sterk zijn, geen medicatie nodig hebben, weten wie ze zijn en grenzen stellen? Voor wie levert het iets op als jongens juist niet kiezen voor trouw, gezin en stabiliteit? Die vraag stellen leidt je sneller naar het antwoord dan de inhoudelijke discussie aangaan.
Jonathan vraagt of Tibor altijd al zo tegen de stroom in durfde te gaan, of dat hij daarin gegroeid is. Tibors antwoord: iedereen heeft die fluisterstem. De stem die zegt: dit klopt niet. Of het nu over een relatie gaat, een opleiding, of iets in de wereld buiten je. Hoe meer je oké bent met jezelf, des te duidelijker dat kompas wordt en des te eerder je die twijfel herkent als signaal. Vroeger vocht hij nog weleens ertegenin. Nu weet hij: het gaat er niet om dat je je verzet. Het gaat erom dat je stopt met je aanpassen aan wat normaal is geworden, maar wat eigenlijk ziek is. Ziek in de schulden staan, uit balans zijn, ontrouw zijn, dat is de norm geworden. Afwijken betekent simpelweg: jezelf echt zijn en het werk doen om daar uit te komen.
En dat heeft een verloop, merkt Tibor op. In het begin vecht je meer. Later leer je dansen. Je weet wanneer je echt moet staan en wanneer je soepel door hoepeltjes heen kunt bewegen. Dat is niet alleen lichter voor jezelf, je krijgt er ook meer mee voor elkaar.
Jonathan brengt zijn eigen perspectief in: twee dingen die hij bij klanten probeert te creëren. Het eerste: ik ben genoeg als mens. Het tweede: ik ben veilig. Wie dat voelt, staat stabieler, heeft minder last van wat anderen denken en kan flexibeler omgaan met wat het leven brengt. Tibor beaamt het en voegt de praktische kant toe. Want dat gevoel van veiligheid en eigenwaarde groeit niet uit visualisaties of mantra’s. Het groeit uit competentie. Geen enkele oefening geeft zoveel zelfvertrouwen als ergens echt goed in worden.
En dan is er nog een tweede pijler: je gedrag in lijn houden met wat je jezelf voorneemt. Wie zegt drie keer per week te trainen en het niet doet, liegt niet alleen naar anderen, maar ook naar zichzelf. Wie zegt trouw te zijn en het niet is, heeft het contact met zichzelf verloren. Zelfvertrouwen is niet iets wat je vindt, het is iets wat je opbouwt door te doen wat je zegt en te zeggen wat je doet. Hard trainen, hard werken, hard studeren, en eens per kwartaal eerlijk in de spiegel kijken met een goede coach. Zo bouw je karakter, en karakter is niets anders dan gedrag dat je herhaalt. Dat geeft pas echte rust.
Maar dan, zegt Tibor, heb je alleen het gereedschap geoptimaliseerd. Jijzelf bent het gereedschap. Het doel is wij: je partner, je kinderen, je buurt, je samenleving. Daar zit het werkelijke goud. Want alleen voor jezelf leven, dat is geen mooi leven.
Tibor begon als businesscoach vanuit irritatie. Er waren destijds coaches in Nederland die ondernemers — vaak hardwerkende mensen met miljoenen-bedrijven — meenamen in dure trajecten zonder resultaat. Die ondernemers trokken dan de conclusie dat coaching niets waard is. Dat stak Tibor, omdat juist die mensen goede begeleiding verdienen. Hij schopte in het begin hard tegen dat systeem aan, maar merkte dat je van het schoppen zelf niet moe wordt — je mist er ook energie door. Twaalf jaar later is dat veranderd. Hij ziet nog steeds wat hij niet goed vindt, maar bouwt liever iets beters dan dat hij ertegen vecht.
Wat dat verschil concreet betekent: hij staat nu op met kriebels in zijn buik, zijn mensen zijn gezond, en hij weet heel precies waar hij zich druk om maakt. Dat is eigenlijk bijna niks. Twee weken voor dit gesprek was het een jaar geleden dat hij zijn vader begroef. Die ervaring herinnert hem eraan wat er werkelijk toe doet.
Dansen betekent niet dat je nooit meer vecht. Jonathan vraagt door, en Tibor is helder: je moet kunnen vechten, maar weet waarvoor. Vecht voor je kernwaarden, voor de mensen van wie je houdt, voor de missie waar je voor staat — niet tegen de realiteit, want die ga je altijd verliezen. Hij haalt Jordan Peterson aan: “It’s better to be a warrior in a garden than a gardener during a war.” Het idee: wees in staat om jezelf te verdedigen, maar zet die kracht alleen in als het moet.
Dat geldt ook voor je mindset en je omgeving. Niet naief zijn dat iedereen het beste met je voor heeft, een eigen eiland afbakenen — en dat beschermen. Maar de standaardstand is rust, niet strijd.
Jonathan vraagt wat oude klanten over Tibor zouden zeggen. Het antwoord komt snel en zonder aarzeling: liefdevol streng, duidelijkheid, structuur. En een reality check — zodat het leven die check niet zelf hoeft te geven in de vorm van ellende. De structuren die hij meegeeft zijn bedoeld zodat iemands bedrijf een goed leven faciliteert, niet een perfect leven, maar wel een leven vol goede dagen.
Wat Tibor het meest bijblijft zijn niet de grote exits of de goed draaiende bedrijven. Het zijn de mensen die op een gegeven moment het leven niet meer zagen zitten en nu vol in het leven staan. Ondernemers die hun eigen gezin niet zagen — omdat ze zichzelf wijs maakten dat ze nu moesten offeren voor een theoretische morgen — en die achteraf inzagen dat het ook anders had gekund. De huwelijkse aanzoeken die voortkwamen uit het werk, de vriendschappen voor het leven die tussen klanten ontstonden, de handgeschreven brieven thuis — dat, zegt Tibor, is onbetaalbaar.
Waarom hij dit blijft doen? Hij is er goed in, hij vindt het gaaf, hij kan er geld mee verdienen, en hij heeft nu ook de positie om veel terug te geven. Het stroomt. Het voelt als zijn bedoeling, in ieder geval op deze plek, op dit moment.
Jonathan vraagt Tibor naar zijn ouders, zoals hij dat in zijn werk als systeemcoach vaker doet: wie was je vader, wie was je moeder? Tibors vader was er wel, maar emotioneel afwezig — totdat hij tien jaar voor zijn dood een hersenbloeding kreeg. Daarna veranderde hij volledig: aanwezig, liefdevol, uitgesproken trots. Tibor ziet nu, juist in zijn werk met mannen, hoeveel ellende hem die tien jaar hebben bespaard. Mannen die dat nooit hebben gehoord van hun vader proberen die wond op de meest onhandige manieren te bedekken — overwerken, drugs, vreemdgaan, doorslaan in sport. Hij herkent het, want hij was zelf zo iemand.
Zijn vader was ook filosoof en universitair docent, auteur van meerdere boeken, grondlegger van een methode die nog steeds op middelbare scholen wordt gebruikt. Van hem heeft Tibor het denken, het schrijven, de filosofische laag. Zijn moeder vluchtte als tweejarige vanuit Papua New Guinea naar Nederland, zijn vaders moeder vanuit Hongarije in de jaren vijftig. Tibor is het kleinkind van vluchtelingen. Van zijn moeder erfde hij het werkethos en het harde — iets wat hij zegt te moeten beheren, want onbeheerst kan het te ver doorslaan.
Het beste advies van zijn vader: geduld en vertrouwen. Voor iedereen die nu in de duisternis zit, zegt Tibor: schrijf het groot op de muur en kijk er elke dag naar. Het beste advies van zijn moeder heeft ze nooit hardop uitgesproken, maar het is de stille slogan van zijn leven geworden: regel je shit. Zorg eerst dat je fundament op orde is, dan pas ga je het leven in. Tibor merkt zelf op dat het grappig is hoe de rollen verdeeld zijn: het masculiene — het harde werken, het nuchter aanpakken — komt van zijn moeder, het feminine — geduld, vertrouwen, ruimte — van zijn vader. De combinatie van die twee, zegt hij, maakt dat het eigenlijk alleen maar goed kan komen.
Tibor omschrijft zijn jeugd als fantastisch: buiten opgroeien, voetballen, hutten bouwen, en vanaf zijn vierde vechtsport bij een echte buurtclub met gemeenschapsgevoel. Hij beseft dat hij gigantisch veel geluk heeft gehad — stabiele, liefdevolle ouders, nooit zorgen om eten of geld, een veilige basis. Hij is lang meegegaan in het Tony Robbins- en Napoleon Hill-denken dat het leven volledig maakbaar is, maar ziet nu dat dat niet klopt. Je hebt zeker invloed, en die moet je maximaal benutten, maar het grootste deel is gewoon gegeven. Zoals hij het zegt: het gaat niet om de kaarten, het gaat om hoe je ze speelt — maar met twee azen is het een stuk makkelijker dan met twee slechte kaarten.
Voor de volgende generatie heeft Tibor een helder advies: leer dat scherm beheersen. Scroll je frustratie, je verveling, je verdriet niet weg — voel het. En ga fysiek aan de slag met je lichaam. In een wereld waarin het lichaam voor de meeste mensen niet meer is dan een aanhangsel dat het hoofd van scherm naar scherm brengt, leer je door te trainen wie je werkelijk bent. Want als je traint, begint die stem in je hoofd te protesteren — en op dat moment ontdek je dat er ook een andere stem is. Eentje die opmerkt, die kiest, die stuurt. En dan besef je: dat shitstemmetje ben ik misschien helemaal niet.
Die drive om voor de volgende generatie te werken ontstond tijdens de coronamaatregelen. Tibor zag van dichtbij hoe kwetsbare jongeren — zonder geld, zonder vangnet — er echt onderdoor gingen door beslissingen die volwassenen namen en andere volwassenen lieten gebeuren. Dat bracht hem tot het inzicht dat de volgende generatie onze onopgeloste shit doorgespeeld krijgt, maar tegelijk de grootste potentie heeft voor een betere toekomst. Zo is de Nieuwe Lichting ontstaan: hij schreef gewoon op wat het allertofste zou zijn, zonder concessies op kwaliteit, en ging daarna keihard aan de slag. Inmiddels hebben bijna driehonderd jongeren meegedaan.
Tibor legt uit waarom hij altijd de weg van de meeste weerstand predikt. Niet als masochisme, maar als principe: wie continu voor weerstand kiest, verhoogt zijn eigen weerbaarheid. Gewichten in een gym bestaan niet om het zwaarder te maken, maar om je sterker te worden. En het leven voelt daarna lichter, niet omdat het leven veranderd is, maar omdat jij sterker bent geworden. Dat geldt voor training, voor studie, voor je relatie opzoeken als het moeilijk gaat in plaats van ervan weg te lopen.
Het alternatief, continu van weerstand wegrennen, verlaagt je weerbaarheid. Je maakt je wereld steeds kleiner, vergroot angst, en wordt steeds afhankelijker. Je levert vrijheid in voor veiligheid. En wie zijn vrijheid inlevert, levert uiteindelijk ook zijn zelfbeschikking in.
Tijdens de pandemie werd dezelfde boodschap die Tibor al twaalf jaar verkondigde ineens extra relevant. Niet omdat de boodschap veranderd was, maar omdat de omstandigheden er waren om te laten zien wat principes waard zijn als de druk echt hoog is. Principes zijn geen principes zolang ze niet getest worden. Pas als het donker is, blijkt wat je werkelijk gelooft.
Jonathan vat het treffend samen: juist in die periode konden mensen bij Tibor halen wat hij al die jaren had opgebouwd. Niet omdat hij plotseling iets nieuws zei, maar omdat hij het al deed voordat het nodig was. En dat is de boodschap die Tibor meegeeft aan iedereen die op dit moment uitgedaagd wordt of in een donkere periode zit: zie het als een test. Een kans om aan jezelf te laten zien wat je doet als niemand kijkt. Want zonder tegenslag, hoe wil je ooit laten zien wat je kunt?
Tibor nuanceert het begrip afwijken. De huidige westerse norm is in zijn ogen ongezond, dus wie afwijkt, wijkt af van iets wat niet deugt. Dat is geen probleem, dat is logisch. Maar pas op dat je niet zo’n sukkel wordt met een bord voor je kop van: ik ben anders, dus ik ben fantastisch. Afwijken is geen doel op zich. Blijf bij jezelf, houd oog voor de ander, en houd oog voor de realiteit.
Over vrijheid en veiligheid heeft hij een helder standpunt: wie eist dat de ander zich aanpast zodat jij je veilig voelt, maakt jullie allebei niet vrij. De ander mag niets meer zeggen, en jij bent de hele dag bezig met bewaken wat er op je afkomt. Wie daarentegen werkt aan zijn eigen weerbaarheid, kan vol vertrouwen deelnemen aan het leven. Dan ben jij vrij, en de ander ook.
Tibor legt uit wat hij ziet als een van de grote waarheden: het leven is een spiegel. Alles wat je ziet in de wereld om je heen, is een reflectie van jezelf. Je partner is richtingloos? Misschien ben jij te controlerend. Je medewerkers functioneren niet? Kijk eerst naar jezelf. Overal waar je naar zit te wijzen, wijs je in feite naar een deel van jou. Hij voegt daar meteen een nuance aan toe: dit geldt voor mensen die zich kunnen bezighouden met de bovenkant van de Maslow-pyramide. Tegen een vader in Gaza zou hij dit niet zeggen. Maar voor wie in die positie zit, is het een waarheid die je leven makkelijker maakt, want zodra je die spiegel echt omarmt, heb je invloed.
Hoe blijf je goed staan ondanks al die spiegels? Tibor begint bij de basishouding: het leven gebeurt voor je, niet tegen je. Elke tegenslag die luisteraars al hebben meegemaakt, kun je nu terugkijken en zien wat het je heeft opgeleverd. Van verschrikkelijk pijnlijke periodes heb je kracht gemaakt, van tranen heb je wijsheid gemaakt. Een relatie waarvan hij dacht dat het het einde was, bleek de deur naar iets te openen waarvan hij niet wist dat het bestond. Vanuit die basishouding, zegt hij, kijk je elke dag opnieuw nieuwsgierig in de spiegel, wetende dat je er nog helemaal niks van snapt. Want zodra je denkt dat je het allemaal begrijpt, ben je echt verloren.
Jonathan vraagt waar Tibor zelf het meest mee worstelt. Hij deelt een lopende situatie: een oud-medewerker die hij op staande voet ontsloeg wegens grensoverschrijdend gedrag, eist nu via een advocaat geld. Diezelfde man stond huilend toen hij ontslagen werd. Dat test zijn ego elke dag. Maar Tibor maakt ook hier een bredere uitspraak: beheersing is geen eindpunt dat je bereikt. Als je op een koord loopt en je zegt “ik heb mijn balans gevonden”, flikker je om, want balans bestaat alleen omdat je de hele tijd actief werkt om niet om te flikken. Iemand die beheerst lijkt, is dat niet omdat het vanzelf gaat, maar omdat die continu met zijn demonen in gesprek is.
Jonathan vraagt wat Tibor zou willen zeggen aan mensen die zijn online aanwezigheid zien en denken dat hij alles perfect onder controle heeft. Tibor is direct: je hebt er niets aan jezelf te vergelijken met de online facade van een ander, je wordt er alleen maar verdrietig van. Hij worstelt elke dag, met zichzelf, met de stemmen in zijn hoofd. Maar wat hij wel garandeert is dat als je die worsteling elke dag actief aangaat, je er steeds beter in wordt. Op een gegeven moment wordt je kernwaarde je natuurlijke stem, omdat je die zo vaak hebt laten afvuren. In de situatie met de oud-medewerker kiest hij er bewust voor te vechten, maar dan met rede en recht aan zijn zijde, niet met zijn vuisten. Als je kompas helder is, kom je daar uit.
Jonathan vraagt hoe Code 49 is ontstaan. Tibor vertelt dat het terrein een voormalig retraitecentrum is van zestien hectare in het midden van het land. Ze hebben het gekocht via sharefunding: vierhonderd mensen kochten voor vijfduizend euro een certificaat en werden mede-eigenaar van de grond. Zonder een euro van een bank hebben ze dit voor elkaar gekregen. Vervolgens keek Tibor een half jaar naar het oude businessmodel: een retraitecentrum dat al twintig jaar niet goed liep. Dat liep in dat halfjaar ook niet beter. Zijn conclusie: soms kun je keihard werken voor dunne marges in een verliezend businessmodel. Hij gooide het hele model om, van retraitecentrum naar een club voor MKB-ondernemers, open van woensdag tot en met zaterdag, met een zakelijk traject, een persoonlijk leiderschapstraject en een fysieke component met een crossfit gym, sauna’s, ijsbaden en vechtsportlessen van wereldkampioenen. De slogan is “higher common ground”: verschillen maken ons compleet, laten we ze omarmen in plaats van er oorlog over te voeren.
Tibor werkt op dit moment zeker 60 uur per week, en zijn team ook. Maar hij nuanceert dat meteen: er staan twee chefkoks klaar die elke dag biologische lunch en avondeten bereiden, er is een sauna waar ze bijna dagelijks in zitten, en hij krijgt twee keer per week training van Erwin van Beek en les van wereldkampioenen in Braziliaans Jiu-Jitsu. “In de ochtend loop ik met de hond en mijn meisje mijn bos in,” zegt hij. De ingredienten om te ontspannen, te verbinden en op te laden zijn niet een beloning achteraf – ze zijn een vereiste, voor hem en zijn team. Tijdens de teammeeting van die ochtend zei hij het nog: “We moeten geen sneltrein worden, maar een sprinter die sprintjes trekt en bij elk station even stopt.”
Jonathan vraagt of Tibor gelukkig is. Hij aarzelt bij het woord. Geluk voelt voor hem als iets exterieurs, iets wat je overkomt. Wat hij veel belangrijker vindt: zin hebben in je dagen. “Ook als het donker is en het zwaar is – als je wakker wordt en je voelt dat het zin heeft, dan is dat je belangrijkste metric.” En als de zin er even niet is? Dan doe je het toch. Schrijven als je geen zin hebt. Trainen als je geen zin hebt. Wandelen als je geen zin hebt. Niet als zelfkastijding, maar omdat je uit ervaring weet: de zingeving komt terug zodra je begint.
Voor dit jaar is het doel helder: de exploitatie 100% gezond maken. Op het moment van opnemen telt de club 226 leden, en vanaf 250 is de operatie financieel gezond – nog een maand of zo. Het landgoed kan groeien tot zo’n 400 leden, en de 300 komt er sowieso. Maar Tibor wil daarna bewust niet te hard groeien: eerst het product beter maken, het team salarisverhoging geven zodra de ruimte er is, en gewoon genieten van wat er is gebouwd. De volgende droom – een tweede locatie in Costa Rica – wacht. Eerst minstens een jaar of twee hier lekker de toko draaien.
Persoonlijk heeft Tibor twee concrete doelen dit jaar. Ten eerste: de paarse band in Braziliaans Jiu-Jitsu halen van zijn leraar Pele. Ten tweede: eindelijk serieus werk maken van videografie en cinematografie op Instagram. Hij roept al drie jaar dat beeld de toekomst is, maar deed het halfslachtig – videografen ingehuurd zonder goede sturing, het werd nooit wat. Nu pakt hij het zelf op: storytelling en cinematografie samenvoegen, en daarmee mensen laten zien wat er werkelijk speelt – ook al is Instagram precies het platform waar hij mensen eigenlijk van af wil hebben. Een paradox die hij zelf erkent, maar die hij niet langer ontwijkt.
Tibor beschrijft een verschuiving die hij niet kan negeren: mensen lezen niet meer, ze kijken, scrollen en klikken. Dus als je ze wil bereiken, moet je daar zijn waar ze zijn, en dat is in beeld. Alleen wil hij daarin geen concessies doen op kwaliteit. En hoe meer hij zich daarin verdiept, hoe meer hij beseft hoe veel er al is, en hoe verschrikkelijk slecht hij er zelf nog in is. Waar je vroeger gewoon je iPhone pakte, moet je nu bijna een halve Steven Spielberg zijn. Compositie, licht, verhoudingen, geluid, muziek, en dan ook nog een goed verhaal met echte inhoud. Precies dat, zegt Jonathan, is waarom hij filmgek is. Tibor wil zich daar volledig op storten, niet alleen om mensen beter te bereiken, maar ook om anderen mee te nemen, zodat wat we op onze tijdlijn zien gewoon mooier en beter wordt.
Jonathan vraagt waar Tibor het meest trots op is. Tibor corrigeert het woord meteen: hij probeert trots te vermijden, dankbaarheid past beter. En het moment dat hem het meest bijblijft was het antivirus festival, midden in de pandemie. Ze huurden een eiland, deden een dag lang wat bij wet verboden was: Braziliaans jiu-jitsu buiten, salsa dansen, het ijsbad in. Voor veel mensen was het de eerste knuffel van een vreemde in anderhalf jaar. Tibor klom omhoog, kreeg een whisky van de cocktailshaker, en keek van bovenaf naar al die menselijke verbindingen beneden hem. Dat is het soort moment waarop hij zich ontiegelijk gezegend voelt.
De complimenten gaan naar Tibor, maar hij legt ze neer bij zijn team. Hij zei wat hij wilde, iedereen zei dat het niet kon, en zijn mensen gingen het regelen. De mat, de ondergrond, de logistiek: allemaal opgelost zonder hem. Dankbaarheid voor de mensen die het hebben gefaciliteerd, en voor de mensen die de moed hadden een ticket te kopen. Hetzelfde geldt voor het uitverkopen van het Koninklijk Theater Tuschinski, week voor kerst, 700 mensen die een film kwamen kijken van de nieuwe lichting. Dat alles is gelukt, en dat het tot nu toe blijft lukken, is het derde waar hij dankbaar voor is.
De afsluitende vraag: wat betekent liefde voor jou? Tibors antwoord is helder. Liefde is het doel. Macht is het middel. Niet helaas, zegt hij, want het machtspelletje is ook gewoon een leuk spel. Maar je moet wel weten waarom je het speelt. En hoe houd je die liefde in je onderneming? Dan komen we terug bij het begin van het gesprek, zegt Tibor. Je moet echt oké zijn met jezelf en daarvoor het werk hebben gedaan. Niet meer bezig zijn met erkenning zoeken die je vroeger niet kreeg. Doen waar je goed in bent, zodat je er met een goed gevoel geld mee verdient. En dan die stemmetjes blijven volgen, want die gidsen je richting liefde. Iets minder roepen wat jij wil van het leven, iets meer luisteren naar wat het leven van jou wil. Als je daar antwoord op geeft met je daden, komt het helemaal goed.
Start met de gratis meditatiePlan een gratis Mini Familieopstelling
Wil je hier zelf mee aan de slag?
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
➞ Plan je gratis Mini FamilieopstellingGeloof jij in jouw dromen? Droom jij wel eens? Durf jij te dromen of heb jij je dromen al opgegeven? Wat enorm helpt als je een droom hebt, is om er volledig in te gaan geloven! Dit klinkt…
Heb je wel eens iets willen veranderen in je leven zoals: – je wilt afvallen – je wilt meer gaan sporten – je wilt beter voor jezelf zorgen of meer dingen voor jezelf doen – je piekert teveel…
Afghanistan, 2008 Hierboven zie je foto van mij tijdens mijn uitzending naar Afghanistan in 2008.Hoe de mensen daar leefden is zo anders dan hier in Nederland. Leven met dat regime, het constante gevaar en de weinig mogelijkheden die…
“De beste voorspelling voor de toekomst is huidig gedrag.” Je hebt alleen het nu. Alleen nu kun je je toekomst veranderen. Alleen nu kun je je verleden een andere betekenis geven. Alleen nu kun je je gedachten, gevoelens…
Elke dag heb je eigenlijk maar twee keuzes. Je richt je aandacht op wat er niet goed gaat en wat je mist, of je kiest bewust voor wat wel goed gaat en wat je al hebt.
Kies jij bewust wie je wilt zijn, of leef je naar het plaatje dat anderen van je hebben? Deze vraag raakt de kern van wie je bent en wat jij eigenlijk wilt.
Dat gaat niet lukken want…………………… (vul hier jouw eigen overtuiging in!)
Waarom voel je je vast? Wat maakt nu dat je ongelukkig bent, geïrriteerd voelt, stress hebt, onrust ervaart of niet blij bent?
Aan wie vraag jij advies? Er zijn zoveel mensen die aan andere mensen vertellen wie ze moeten zijn zonder dat ze zelf weten wie ze zijn. Tip. Neem minder advies van deze mensen aan.Advies vragen, super goed als…
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.