Liever luisteren? Hart & Zakelijk op Spotify.
In deze aflevering van Hart & Zakelijk zit ik met Anne Quaars, en dit werd geen gesprek dat aan de oppervlakte bleef. We wilden allebei voorbij de sociaal wenselijke antwoorden, op zoek naar wie je bent voorbij je rol of titel. We hebben het over identiteit loslaten van maatschappelijke verwachtingen, leiderschap onder druk en de kwaliteit van je ja en je nee. Ook je pieken en dalen als ondernemer komen langs, en de vraag die eronder ligt: wie ben je altijd al geweest, los van wat je doet. Ga er even goed voor zitten, dit is een gesprek om in te hangen.
Klik op een tijd om de aflevering op dat moment te openen.
Toen ik besloot een podcast te beginnen, wist ik één ding zeker: ik wilde niet nog een gesprek waarin je in drie vragen “klaar” bent. Ik had het vaker gedaan, mensen interviewen, en merkte dat het makkelijk is om oppervlakkig te blijven. Je zet het bandje aan, er komt een kwartier voorbij en voor je het weet ben je alweer klaar, zonder dat je ooit bij het gevoel erachter bent gekomen, bij de passie die iemand drijft.
Ik wilde het anders. Alle tijd, alle ruimte nemen voor een goed gesprek, zoals mensen die dat heel goed kunnen doen. Gewoon lekker hangen, zoals Anouk de Boer het altijd zo mooi zei. En als je gaat chillen in een gesprek, dan komen de goede gesprekken vanzelf.
Voordat we echt begonnen, vroeg ik Anne wat voor haar de beste uitkomst van dit gesprek zou zijn. Haar antwoord raakte precies waarom ik haar had uitgenodigd. Ze hoopte op een ontmoeting voorbij de sociaal wenselijke antwoorden, een gesprek waarin je elkaar ontmoet maar ook jezelf tegenkomt in die ontmoeting.
Precies doen wat iedereen doet is niet waar ik van hou, en ik wist meteen dat ik bij Anne aan het juiste adres zat. Ze vertelde dat ze meestal maar aan de oppervlakte blijft in interviews, dat mensen dan een riedeltje afdraaien over wat ze doen zakelijk, terwijl dat haar helemaal niet zo boeit. Ze is veel liever nieuwsgierig naar de bron dan naar de expressie van die bron, naar iemands visie op het leven, wie je bent als mens, als ziel, wat je gevormd heeft. Zakelijk succes komt daar pas uit voort, dat is voor haar niet het interessante deel.
Toen ik Anne vroeg wie ze is, was haar eerste reflex om op te sommen wat ze doet: marketeer, artiest, ondernemer, vriendin, dochter, partner. Maar de afgelopen jaren was ze juist geïnteresseerd in de vraag daarachter. Ze wist al goed wie ze was, ook alleen in een kamer, maar ze was nieuwsgierig naar wat ze voor zichzelf nog niet wist.
Op haar 35e ging ze voor het eerst in haar leven alleen wonen, na altijd samen of ingewoond te hebben gehad. Ineens was er een ruimte helemaal voor haar alleen, en ze leerde te genieten van haar eigen gezelschap. Mensen raken daar volgens haar op getriggerd, omdat de meesten helemaal niet alleen kunnen of willen zijn, bang voor wat er dan naar boven komt, voor de leegte. Maar juist daar is heel veel schoonheid te vinden, als je het aangaat. Ze voelt steeds minder de behoefte om zichzelf te definiëren via maatschappelijke rollen, want zodra ze zich daaraan hecht, sluit dat de deur voor iets nieuws. Als er één ding mocht overblijven, zei ze, dan is dat kunstenaar, en ondernemer in de zin van scheppen, vanuit niks iets maken.
Anne vertelde over wat ze bij haar klanten ziet gebeuren. Ze komen bij haar voor een marketingconcept, maar wat er in werkelijkheid vrijwel altijd gebeurt, is dat ze zichzelf en hun business compleet opnieuw uitvinden. Vooral bij mensen die al een grote naam in de markt zijn geworden, die miljoenen hebben gemaakt en door iedereen gekend worden, merkt ze dat ze soms moet zeggen dat ze het gewoon niet voelt en dat ze niet met iemand kan werken als diegene niet bereid is om dat succes opnieuw onder de loep te nemen.
Ze herkende dat zelf ook, uit 2020, toen ze zich nog als businesscoach profileerde en een event compleet in de soep liep door corona. Ze was zo gehecht aan het idee dat ze alleen maar succesvolle dingen mocht doen, dat ze geen nieuwe dingen meer durfde toe te laten uit angst dat mensen het zouden afwijzen of dat ze volgers zou verliezen. De grap is, zegt ze, dat we allemaal beweren bereid te zijn om een volledig eigen geluid te laten horen, maar in de praktijk zijn de meesten niet eens bereid om in de diepte te onderzoeken wat eigenheid werkelijk betekent. Dan kun je wel naar een etaleur gaan voor een mooie vorm en een paar mooie woorden, maar dat is iets anders dan er echt voor gaan staan.
Anne vertelde dat ze ondernemers pas echt wil ontmoeten als ze weet wie ze zijn buiten de buitenwereld om. Niet de versie die je laat zien op een podium of op social media, maar wie je bent als je helemaal alleen bent, in stilte. Pas dan gaat ze kijken wat er wil ontstaan, wat het leven van iemand vraagt. Het zakelijke stuk, de propositie, komt daarna pas, en dat is volgens haar het makkelijke deel.
Ze haalde een quote aan dat veel oorlogen zijn ontstaan omdat mensen niet in staat zijn om alleen in een kamer te zitten, in stilte. We zijn het simpelweg niet meer gewend om stil te zitten, we zijn gewend om afgeleid te worden. En door constant afgeleid te worden weet je ook nooit meer wat jouw eigen pad eigenlijk is. Eerst loop je het pad van je familiesysteem, dan van school, dan van social media, en voor je het weet zit je in een baan, een relatie of een onderneming en denk je: dit maakt me toch niet gelukkig. Dat komt omdat er nooit ruimte is geweest om echt te voelen wat er onder ligt.
Anne kreeg laatst een ongevraagde testimonial van een klant, die zei dat ze zichzelf helemaal opnieuw had kunnen uitvinden. Anne’s punt daarbij: het gaat niet alleen om wat je aanbiedt of vertelt, maar om wie je bent geworden door zelf het diepe proces te doorlopen. Je komt een kamer binnen, niemand heeft nog iets gezegd, en toch voelt iemand: ik weet niet wat je verkoopt, maar ik geloof je.
Dat kun je niet uit een boekje leren en niet templatiseren, dat moet je zelf doorleefd hebben. Juist in een tijd van AI, waarin zoveel gefaked kan worden, voelen mensen echtheid des te scherper. Wie ben ik als mens, wie ben ik als merk, wie ben ik als ondernemer, en hoe laat ik dat zien naar buiten: dat proces faciliteren is wat Anne doet, eerst in de diepte, dan naar buiten.
Om stevig te kunnen staan voor mensen die zwaar op je leunen, zei Anne, moet je zelf eerst je eigen duistere nacht doorgemaakt hebben en er sterker uit zijn gekomen. Dan word je een baken voor anderen, iemand die niet onder de indruk raakt van drama en niet meteen wil fixen als iemand emotioneel wordt. Op events rent iedereen naar iemand toe die begint te huilen, maar dat is vaak omdat de omstanders er zelf oncomfortabel mee zijn, niet omdat de ander het nodig heeft.
Ze noemde het “healen zodat je kunt horen wat gezegd wordt zonder het filter van je eigen wond.” Als coach kun je alleen ruimte houden waar je zelf het werk hebt gedaan, je eigen kracht én je eigen schaduw hebt onderzocht. Je buitenwereld is een reflectie van je binnenwereld, en hoe jij omgaat met wat er in jou omgaat, bepaalt hoeveel rust je een ander kunt geven. Een goede coach is vooral een spiegel: door er simpelweg te zijn, zonder iets te hoeven doen, geeft de ander zichzelf via die spiegel terug wat er speelt.
Anne haalde Tony Robbins aan: wie het meest zelfverzekerd is in de ruimte, beïnvloedt de rest, los van narcisme of manipulatie. Ze vergeleek het met leiderschap in crisissituaties, zoals ze zelf heeft meegemaakt bij defensie: in een slagveld of crisis zoek je automatisch de leider op bij wie je voelt dat het klopt, zonder dat diegene er iets voor hoeft te doen. Dat is innerlijk leiderschap, en dat is precies wat “be the message” ook is.
Als je zelf weet dat het klopt wie je bent, kan de buitenwereld je niet meer van je stuk brengen. Niks meer te hoeven bewijzen, bevestigen, beschermen of verdedigen, dat is volgens Anne de kracht van de meest krachtige persoon in de ruimte. En juist die rust trekt mensen aan, zeker mensen die dat zelf nog niet hebben gevonden.
Anne vertelt hoe overweldigend de buitenwereld kan zijn. Ze vergelijkt het met een kast opendoen die je eigenlijk niet open wilt doen, en dan stort alles over je heen: zo moet je je business bouwen, zo moet je posten, zo moet je dit, zo moet je dat. Ze herkent dat gevoel van Instagram openen en gebombardeerd worden met regels waar je aan zou moeten voldoen.
Als je nergens voor staat, val je voor alles. Daarom is het volgens haar zo belangrijk om mensen terug te brengen naar wat voor hén klopt, los van wat de maatschappij wil, los van wat je zelf denkt dat je zou moeten zijn. Ze haalt daarbij inspiratie uit de natuur: als je vleugels hebt, ben je bedoeld om te vliegen; heb je vinnen, dan hoor je in het water thuis. De vraag is of je ook echt doet wat voor jou de bedoeling is, en de meeste mensen stellen die vraag niet eens, omdat ze denken dat ze het antwoord toch niet leuk vinden.
Tijdens een natuurwandeling bij de Oostwatersplassen zag Anne vogels voorbijkomen en bedacht ze wat er zou gebeuren als een vogel dezelfde stress-gedachten zou hebben als wij mensen. Als er een roofdier uit het water kwam en een pootje eraf hakte, zou de vogel niet drie dagen op een tak gaan zitten treuren om wat hij mist. Vechten met de realiteit ga je altijd verliezen.
Ze maakt het persoonlijk: de avond ervoor hoorde ze dat haar vader maagkanker heeft. Ze kan gaan vechten tegen dat nieuws, doen alsof de pijn er niet is, of vluchten vooruit naar “wat moeten we nu doen”. Maar eerst is het gewoon zoals het is, en daar kan ze niets aan veranderen. Een vogel die zijn poot verliest, gaat door, want hij vecht niet met de werkelijkheid. Zelfs in de zwaarste momenten is zijn, onderdeel van het leven, en als je een deel van jezelf afstoot, stoot je jezelf in feite volledig af.
Anne vertelt dat mensen vaak bij haar komen met de vraag hoe ze zich moeten profileren, wat ze op hun sales page moeten zetten, hoe ze zichzelf plat moeten neerzetten omdat ze dat nu eenmaal geleerd hebben. Maar ze is niet in de eerste plaats geïnteresseerd in de buitenkant. Ze houdt zelf ook van mooie dingen en fancy fotoshoots, maar de etalage moet wel kloppen met de winkel, en te vaak is er alleen een etalage en verder niks. Ze noemt het voorbeeld van iemand die een dure auto huurt voor een fotoshoot en zichzelf dan financieel of businesscoach noemt, en moet er zelf ook om lachen, met mildheid, want ze heeft er zelf ook aan meegedaan. Ze stelt liever de vraag niet wat je uniek maakt, maar wat je anders maakt, en eigenlijk nog liever: wie ben je altijd al geweest. Dat is waar je eigen natuur en bedoeling zit. Je kunt best een tijdje ergens rondzwemmen waar je eigenlijk niet thuishoort en er zelfs succesvol in zijn, maar het zal altijd leeg voelen omdat je niet op jouw plek staat. Daarom werkt ze het liefst met ziel en zakelijkheid samen, en niet alleen met strategie, hoeveel waarde ze strategie ook toekent.
Ik zei het al vaker: we weten niet hoeveel tijd ons gegeven is. Een groot deel van mijn leven besteed ik werkend, en dan zou ik het fucking zonde vinden om dat te doen zonder ervan te houden. Daarom draag ik ook die twee polsbandjes, met memento mori erop. Onthoud dat je sterfelijk bent. Dat klinkt zwaar, maar het is juist bevrijdend: het maakt je tijd kostbaar.
Een derde van je leven ben je aan het werk. Als je dat werk niet leuk vindt, en de statistieken zeggen dat meer dan de helft van de mensen niet gelukkig is met hun baan, dan ga je een derde van je leven door met gezakte schouders en de ziel onder je arm. Ik wil zinvol en bezield werken, er lekker mee verdienen, en er verschrikkelijk veel plezier in hebben, zonder concessies. Het hele bedrijf is trouwens ontstaan uit het tegenovergestelde: uit niet vrij voelen, niet gelukkig zijn, en de keuze om altijd voor vrijheid te kiezen.
Houden van wat je doet is iets anders dan altijd blij zijn. Dat is denk ik de misconceptie: mensen negeren de zware kanten, terwijl juist die uitdaging het gevoel van zingeving maakt. Zonder dalen zijn er geen pieken. Als je alleen maar simpel werk doet, is er minder zingeving. Je moet jezelf uitdagen, daardoor groei je, en die groei geeft weer meer plezier.
Sinds ik ondernemer ben, zie ik dat je dezelfde dalen hebt als in loondienst, maar dat je zelf meer pieken kunt creëren. De uitdagingen en de dingen die niet lopen zoals je wilt, horen er gewoon bij, en het helpt enorm als je houdt van wat je doet, want dan is het zwaar draaglijker. Ik ben best bereid dingen te doen waar ik niet blij van word, als ze zinvol zijn en in dienst staan van iets waar ik van houd. Is dat er niet, dan doe ik het niet.
Een paar weken geleden was ik bij een event van mijn voormalig mentor Isa, in een kerk in Rotterdam, met zo’n honderdvijftig vrouwen. Zij en haar facilitators gingen een voor een op het podium vertellen wat hun bijdrage was. Nog voordat ze begonnen te spreken zat ik daar al te janken als een klein kind. Niet om wat ze zeiden, ik had er zelf geen enkel aandeel in, maar puur omdat ik zag hoe die vrouwen daar ongelooflijk in hun eigen bedoeling stonden.
Ik heb wel eens geleerd dat als je iets aanschouwt waar je zelf geen onderdeel van bent, en het vervult je toch ten diepste, dat dat iets zegt over wat jij zelf te doen hebt. Dit is waarom jij hier bent, dat gevoel, daar is mijn werk eigenlijk altijd over gegaan, al van kleins af aan.
Anne vertelt over een schoolopdracht als kind: andere kinderen kozen voetbal, konijnen of turnen, zij koos tornado’s. Onconventioneel, en achteraf ziet ze dat als tekenend voor wie ze is. Jaren later, in 2020, op een moment dat haar carrière vastliep en haar event mislukte, ging ze terugkijken naar wat haar altijd al had gefascineerd. Niet om er iets letterlijks mee te doen, maar om te voelen wat die fascinatie haar eigenlijk vertelde.
Want, zegt ze, wanneer we inspiratie of fascinatie voelen, is dat energie die je iets probeert te vertellen. De valkuil is om dat eendimensionaal te lezen, van “ik was gefascineerd door een natuurfenomeen dus ik moet weer buiten spelen.” Als je dieper kijkt naar die tornado, zag ze: iets komt totaal onverwacht binnen, keert alles om wat je dacht te weten, en is dan weer weg, en niets is meer hetzelfde. Dat wil ze zijn voor haar klanten. In je centrum staan is stil, aan de randen sta je word je omvergeblazen. Ze belooft geen makkelijk leven, maar wel dat er, als je in je centrum gaat staan, een plek van thuiskomen ontstaat.
Een tweede rode draad die Anne bij zichzelf ontdekte is leiderschap. Ze studeerde ooit af op hoe je draagvlak creëert als directeur iets anders wil dan de organisatie, werkte later in loondienst aan organisatieveranderingen en adviseerde bestuurders over hoe je verandering communiceert. Ze merkte dat ze telkens weer bij datzelfde thema uitkwam, ook al sprak ze het zelf niet actief uit.
Op haar 21e had ze een gesprek met een externe adviseur over gebrek aan draagvlak. Zijn antwoord was dat je eerst duidelijk moet aangeven welke richting mensen op moeten. Iets daarin schuurde bij haar. Ze vroeg zich af: is de hoogste vorm van leiderschap niet juist de leider in een ander wakker maken? Draagvlak creëer je niet door te zeggen waar mensen naartoe moeten lopen, maar door zelf te zijn wat je zegt. Door betrouwbaar te zijn en jezelf te leiden. Ze durft eerlijk te zijn omdat ze de ander voor vol aanziet, in staat om zichzelf te leiden, niet als slachtoffer. Ze weet nog niet precies wat ze met dit thema wil, maar het fascineert haar steeds meer.
Anne noemt haar liefde voor messaging als de plek waar tornado’s en leiderschap samenkomen. Ze is al lang geïnspireerd door Martin Luther King en hoe hij met woorden mensen massaal in beweging zette. Ze weet dat woorden frequenties zijn, dat ze iets aanzetten en iets kunnen activeren in de ander, en daarom houdt ze niet van praten op de oppervlakte als dat het enige is wat ze te bieden heeft.
Ze vertelt een herinnering uit begin 2020: in bad, luisterend naar een interview waarin een verhaal werd verteld over muzikanten die mensen op een podium in vervoering brengen, maar waarna mensen vaak een plaat nodig hebben om die ervaring terug te voelen. Daarna kwam het punt dat haar echt raakte: een predikant die 80.000 mensen toesprak, en die mensen hadden achteraf niets nodig om te herinneren wat er gebeurd was, want zijn woorden hadden het al voorgoed in hen gebracht. Dat moment gaf haar kippenvel en de zekerheid: dit is wat ik wil doen, spreken op zo’n manier dat woorden zelf de verandering zijn. Ze ziet dat als haar pad: de combinatie van tornado, leiderschap en woorden, en groeien in hoe ze dat via beeld, geluid en tekst kan overbrengen zonder de essentie kwijt te raken.
Anne vertelt over een keerpunt dat begon met een call met een Human Design analist. Die zei iets simpels: je bent eigenlijk gewoon een artiest. En op dat moment voelde ze het verschil tussen iets in je hoofd weten en het met je hele lijf voelen. Daarna begon ze weer te tekenen, en herinnerde ze zich dat ze als kind altijd zong, tekende, schilderde en op een podium stond, totdat iemand zei dat ze verwaand was en ze ermee stopte.
Ze zag ineens dat ze dat creatieve deel van zichzelf kwijt was geraakt toen ze in 2017 met marketing en business coaching begon. Er waren genoeg klanten en goede resultaten, maar het klopte niet voor haar. Ze kon het lang niet pinpointen, maar voelde dag na dag dat ze langzaam van haar eigen pad af was gegroeid, tot ze het weer terugpakte.
Anne kreeg ooit een mail: je bent wel erg vol van jezelf. Ze vond dat een groot compliment. Want volgens haar is dat precies de reden waarom vrouwen elkaar nog steeds naar beneden trekken: omdat ze zelf niet vol zijn van zichzelf, en dan lelijk doen tegen vrouwen die dat wel durven. Als jij vol bent van jezelf, voel je geen behoefte meer om anderen naar beneden te halen.
Ze hoopt op een wereld waarin mensen vol zijn van zichzelf, in de goede zin: dat we voelen dat we genoeg zijn, onze kwaliteiten kennen, onze beperkingen ownen, en elkaar daarin ontmoeten. Dat is het tegenovergestelde van het social-media-plaatje van narcisme, zegt ze, en die gedachte mag van haar overal geplamuurd worden.
Op de vraag welke misvattingen mensen over haar hebben, zegt Anne dat ze zich er niet meer zo druk om maakt hoe ze overkomt, omdat er zoveel geprojecteerd wordt dat het niets met haar te maken heeft. Ze verwijst naar een masterclass die ze gaf, The Art of Unique Self-Expression, en het uitgangspunt daarvan: hoe je kijkt bepaalt wat je ziet, en wie je bent bepaalt hoe je kijkt en wat je ziet. Wat je in mij ziet, zegt iets over jou, niet over mij.
Ze noemt ook dat mensen haar weleens intimiderend vinden, en legt uit dat dat vaak komt doordat mensen jaloers zijn, kritiek hebben, of iets in haar zien wat ze zelf niet durven. Triggers zijn volgens haar uitnodigingen: een kans om te onderzoeken waar je zelf nog niet je volledige ruimte inneemt, of waar je nog laat bepalen door anderen hoeveel ruimte er voor je is.
Anne vertelt over een klant die voor de zoveelste keer een call wilde afzeggen. Ze weigerde mee te gaan in dat patroon: nee schat, we gaan de call niet verzetten, ik ga geen slachtofferschap faciliteren. Ik ben niet in dienst van een klant, ik ben in dienst van de bedoeling. Dat betekent ook loyaal zijn aan de groei van de klant, niet aan wat de klant op dat moment prettig vindt.
De klant kon het gracieus ontvangen en voelde de liefde erachter. Anne maakt daarbij onderscheid tussen echte liefde en aandacht of erkenning geven: soms zeg je dingen die pijn doen of ongemakkelijk zijn, maar juist dat is liefde en loyaliteit. Jonathan herkent dat direct: uit angst om te kwetsen zijn mensen vaak niet eerlijk, terwijl je daarmee op de lange termijn juist meer pijn doet. Eerlijkheid naar jezelf en naar de mensen om je heen voorkomt langdurige pijn, ook al is het lastig.
Anne vertelt over een kant van coachen die niet altijd lekker aanvoelt, maar wel nodig is. Ze krijgt weleens reviews waarin mensen zeggen dat ze haar irritant vinden, of te eerlijk, of dat ze dingen zegt die ze liever niet had gehoord. Maar precies dat is waar ze voor kiest, omdat mensen anders niet bij de spiegel komen die ze nodig hebben.
Ik doe je liever nu pijn, om pijn te voorkomen, dan jou door te laten rommelen totdat je uiteindelijk nog meer pijn krijgt. Dat geldt volgens Anne niet alleen voor coaching, maar ook voor de mensen van wie je houdt. Echte liefde durft dingen te zeggen wetende dat het soms schuurt, omdat de eerlijkheid uiteindelijk een beter toekomstperspectief geeft dan het vermijden ervan.
We denken vaak dat we van ons pad afraken door grote beslissingen. Anne legt uit dat het eigenlijk andersom werkt: het zijn de kleine, bijna onzichtbare momenten. Die twee millimeter waarop je ja zegt terwijl het eigenlijk nee moet zijn, of het gevoel dat je wegduwt omdat je niet weet hoe je ermee om moet gaan. Op een dag sta je dan ineens ergens waarvan je denkt: wie ben ik hier geworden, dit was niet de bedoeling.
Ze koppelt dat aan iets wat ze onlangs tegen iemand zei die haar verweet dat ze niet supportend genoeg was. Support komt soms in de vorm van iemand die eerlijk in je gezicht zegt wat hij ervan vindt, juist daar waar jij jezelf kletskoek voorhoudt. De bereidheid om nee te zeggen bepaalt de kwaliteit van je ja. Als je altijd ja knikt, is je nee niks waard, en andersom: als je nooit nee zegt, betekent je ja ook niets meer.
Anne gebruikt in haar trainingen een beeld dat ze ook met klanten deelt: het gevoel van niet op je pad lopen is als hangen tussen twee slingertouwen. Het ene touw is de oude, vertrouwde versie van jezelf. Sommige mensen blijven daar bewust aan hangen. Maar wie niet helemaal happy is, voelt vaak al dat er een ander touw is, zonder dat hij weet of hij mag loslaten wat hij kent.
Wie te lang tussen die twee touwen blijft hangen, zakt naar beneden en dat gaat schuren. Dat schuren is de burn-out, de depressie, de frustratie: het gevoel dat je ergens weet dat je niet aligned bent, maar het niet kunt benoemen. De meeste mensen zijn volgens Anne niet ongelukkig omdat het leven slecht is, maar omdat ze het besluit niet nemen om het oude los te laten en volledig naar het nieuwe touw te slingeren. En wat mensen vaak vrezen als ze dat wel doen, gebeurt niet: in plaats van chaos ontstaat er juist stilte, het gevoel van dit klopt.
Anne vertelt hoe ze na een human design reading een uur heeft zitten huilen, niet van verdriet maar van herkenning, alsof ze een vergeten deel van zichzelf terugvond. Wat ze daarna voelde, was iets anders dan dat weten meteen omzetten in een aanbod: dat vertalen naar woorden en naar haar bedrijf heeft echt tijd gekost. Daarbij liet ze zich leiden door een quote van hoogleraar Paul de Blot: ik kies niet het beste, het beste kiest mij. In plaats van te bedenken hoe iets eruit moet zien, stelde ze zich open voor wat het leven haar liet zien.
Ze illustreert dat met het ontstaan van haar podcast Preachers by Kiel. Eind 2020, tijdens corona, zat ze bij de open haard met een vriendin die vroeg waarom ze haar oude motivational speaking-podcast offline had gehaald. In dat gesprek ontstond het idee om de ervaring die ze mensen op een podium gaf, te vertalen naar audio: oortjes in, ogen dicht, en via geluid weer terug naar jezelf. Als je binnen tien minuten al in beweging komt om iets in gang te zetten, weet je dat het een kracht is die groter is dan alleen jijzelf die je leidt.
Anne vertelt over Preachings by Q, het audioproject dat ze samen met haar broer Thijs maakte. Ze had het visioen dat ze in 2019 kreeg opgenomen in audio, en Thijs voegde er muziek aan toe. Toen ze de eerste ruwe montage kreeg, zat ze op de bank en huilde ze als een kind. “Dit is wat ik wil doen,” voelde ze, en ze had dit project met niemand anders willen doen dan met haar broer.
Ze noemt het een deel van haar legacy, een van de weinige dingen waarvan ze nog steeds voelt: dit klopt voor mij. Toen iemand haar later vroeg waarom ze op het podium bij Veronique niet even haar eigen moment pakte, zei ze eerlijk dat ze helemaal geen behoefte voelt om dingen te claimen. “Als ik het moet claimen, was het nooit van mij.” Ze hoeft het alleen maar in te nemen wanneer het wél om haar gaat.
Vanuit dat gevoel van niet-hoeven-claimen komt Anne bij wat ze ziet als een van de belangrijkste eigenschappen van een mens en van een goede leider: nederigheid. De bereidheid om te leren van anderen, om jezelf niet groter te maken dan anderen, en om te erkennen dat je niet alles weet en niet altijd de beste bent. Ze weet donders goed wie ze is, en juist daarom hoeft ze het aan niemand te bewijzen.
Op de vraag wat haar eigen worsteling is, noemt Anne eenzaamheid. Ze kan zich soms totaal onbegrepen en alleen voelen, ook al zijn er mensen om haar heen. Ze is in de eerste dertig jaar van haar leven heel selectief geweest in wie ze toeliet, en door zichzelf te leren kennen kon ze het verschil zien tussen alleen zijn en eenzaam zijn. “Soms voel ik me meer eenzaam in gezelschap dan wanneer ik alleen in mijn eigen kamer zit.” Ze wil mensen op een bepaalde diepte ontmoeten, en dat lukt niet altijd, wat soms jammer is.
Vroeger was haar reactie op die eenzaamheid: niemand begrijpt me. Nu ziet ze meer de vreugde in het leven, en hoeft niet alles opgevuld te worden door anderen. Ze kan perfect gelukkig zijn met een uur op kantoor uit het raam staren, of alleen door de stad lopen of alleen uit eten gaan, ook al vinden mensen dat vreemd. Het kunst van alleen kunnen zijn is niet voor niks een kunst, zegt ze. Ze leest daarbij het gedicht Still I Rise van Maya Angelou voor, over telkens weer opstaan, wat ze verbindt aan hoe Anne zelf steeds weer opstaat na tegenslag in liefde, business en geluk.
Anne vertelt een jeugdherinnering uit groep 5: de klas moest opschrijven of ze het leuk zouden vinden om postbode te zijn. Iemand zei nee, en de meester nam dat als antwoord voor de hele klas. Anne keek verbaasd om zich heen, dacht “ben ik nou gek”, en voelde toch dat dit niet klopte voor haar. Ze noemt zichzelf niet zozeer een rebel, maar wel eigenzinnig, gewired om haar eigen pad te volgen.
Daaruit komt haar overtuiging dat wijsheid al inherent in ons aanwezig is als kinderen, zoals een eikel die uitgroeit tot een eikenboom. Het is vaak niet dat we niet weten wie we zijn of wat ons pad is, maar dat we het niet hebben omarmd, er niet voor gekozen hebben, en dat het niet werd aangemoedigd door ons familiesysteem en onze omgeving. Ze verbindt dit aan creativiteit en zelfexpressie: als je bang bent om jezelf te laten zien, is de kans groot dat je je creativiteit niet met de wereld deelt.
Anne deelt een quote die haar recent raakte, van Pharrell Williams tegen zijn protégé: wees zo uniek en zo verschrikkelijk jezelf dat niemand er nog iets van kan vinden. Mensen mogen het leuk vinden of niet, maar ze kunnen er niets meer tegenin brengen, want het klopt gewoon voor jou. Je hoeft niet te weten hoe het moet zijn, je hoeft alleen te laten zien wat er door je heen wil komen. Dat is voor Anne de essentie van creativiteit, en dat is iets anders dan vakmanschap: het gaat niet om een mooi plaatje of goed kunnen tekenen, het gaat over geboorte geven aan wat er door jou gecreëerd wil worden, of dat nu een idee is, een woord, een bedrijf of een kind. Ze koppelt dat aan kunst als de puurste vorm van jezelf achterlaten in de wereld. Kunst is niet het uiterlijk van dingen weergeven maar het innerlijk, en het is een impressie van een expressie. Of je nu danst, zingt, timmert of een bedrijf runt, dat is je nalatenschap als je durft te volgen wat er echt is. Hoe meer je jezelf durft te laten zien, hoe meer je bent wie je bent, hoe gek dat voor een ander misschien ook is. Het ultieme geluk zit er voor haar in dat mensen hun eigen pad kunnen bewandelen en zichzelf kunnen uiten, zonder dat het altijd ten koste hoeft te gaan van een ander. Hoe dichter je bij jezelf komt, hoe dichter je bij geluk komt.
Dat gesprek werd concreet toen Anne vertelde over de druk die ontstond nadat mensen haar gingen kennen om haar kunstzinnige, motivational speaking events met sound experiences. Iemand zei tegen haar op een business event dat mensen haar volgen om die bijzondere, kunstzinnige dingen, en ze voelde meteen een enorme druk opkomen: nu ze me hierom kennen, moet ik dit format blijven hanteren. Ze werd het beu, ze wilde gewoon dingen vertellen, niet vastzitten in een vorm die niet meer bij haar paste. Daarom start ze iets nieuws: een podcast die het tegenovergestelde is van wat ze eerder deed. Niet geproduceerd, niet geëdit, geen uhm’s en ademhaling eruit geknipt, maar volledig rauw, ongecensureerd, ongefilterd en ongescript. Ze wil zichzelf steeds opnieuw uitvinden en denken vanuit wat er door haar heen wil komen, in plaats van wat mensen altijd van haar willen horen. Want zodra het gaat om wat mensen willen horen, wordt het een trucje, en dat is het tegenovergestelde van authenticiteit. Dan voelt het niet meer vrij en niet meer waarachtig.
Anne legt uit dat mensen graag anderen in een hokje plaatsen, omdat dat voor hen makkelijker is. Ze noemt het voorbeeld van Jonathan die vroeger vooral gezien werd als de gekke, drukke Jonathan, en daardoor kennelijk niet diepzinnig of serieus kon zijn. Datzelfde zie je bij bekende mensen die opeens iets anders gaan doen, bijvoorbeeld DJ worden, en dan oordeelt de buitenwereld. Maar dat hokje is er voor de volgers, niet voor de persoon zelf. Zelfexpressie hoeft niet één passie te zijn, je mag fucking multi-passionate zijn en goed in meerdere dingen, ook al is dat voor anderen soms wennen. Ze illustreert dit met een documentaire die ze vorig jaar liet maken. Alles was van tevoren uitgeschreven volgens de regels van marketing automation: welk verhaal erin moest, welke laag nog moest worden meegenomen. Toen ze de eerste edit terugkreeg, voelde ze zichzelf er niet in terug. De strategie spatte ervan af, het was zo geforceerd dat het awkward werd. In de discussie met de videomaker, die vasthield aan de tekst, zei ze dat het niet om de tekst ging maar om het verhaal dat uit de verf moest komen en haar energie die voelbaar moest zijn. Ze wil dingen niet maken omdat ze goed scoren, maar omdat ze kloppen. Juist in een tijd waarin AI perfecte maar inwisselbare informatie geeft, gaan mensen volgens haar steeds meer kopen op energie, op iemands persoonlijkheid en zienswijze, want dat kan geen AI genereren. Daarom wordt het alleen maar belangrijker om naar jezelf te kijken en je eigen perspectief te delen, niet wat mensen willen horen, maar waar je zelf voor staat.
Anne stelt de vraag die de hele rode draad van het gesprek samenvat: durf jezelf toe te staan om gewoon jezelf te zijn, in welke hoedanigheid dan ook, zonder wat een ander ervan vindt. En durf je dat óók zakelijk te doen? Het risico nemen om afgewezen te worden om wie je bent, en toch volledig voor jezelf kiezen, ook als het zakelijk gezien geen succes oplevert.
Hoe dichter je bij de combinatie zit van jezelf zijn en strategisch slim zijn, hoe fijner ondernemen wordt. Doe je dat niet, dan wordt het een spel. Prima als je daar veel geld mee verdient, maar uiteindelijk kom je terug bij een strategie en nog meer leegte, omdat je jezelf er niet in kan stoppen. Dan raak je elke dag verder van je eigen pad, bezig met wat de volger verwacht, wat handig is, wat moet.
Uiteindelijk gaat alles terug naar verbinding: met jezelf, en met een ander. Geen enkele AI kan daartegenop, en hoe meer verbinding je met jezelf hebt, hoe groter de kans dat je verbinding maakt met anderen. Dat is voor Anne het echte leven, het echte geluk en het echte ondernemen.
Op de vraag waar ze het meest trots op is, hoeft Anne niet lang na te denken: niet op wat ze gedaan heeft, maar dat ze thuis is met zichzelf. Dat ze daar stevig staat en blij is met wat ze ziet, ongeacht wat er op haar afkomt.
Jonathan herkent dat vanuit zijn eigen ervaring. Hoe minder blij je met jezelf bent, hoe rarere en destructievere sprongen je maakt, naar jezelf toe of naar je omgeving. Voor hem komt dat uit kindzeer, de pijn van niet gezien zijn door zijn ouders, en het gevoel niet genoeg te zijn als hij naar zichzelf kijkt. Tegelijk is er die andere kant: het mag er zijn, het is oké.
Als je overal waar je komt jezelf kan meenemen en kan zeggen “ik ben genoeg en ik voel me veilig”, sta je stevig in je schoenen. Mis je een van die twee, dan raak je uit balans, en juist die pijn van jezelf niet kunnen waarderen zorgt voor de pieken en dalen die zoveel mensen kennen.
Anne vertelt over een sessie van drie weken eerder waarin ze ontdekte dat ze onbewust nog steeds een driving question had, een vraag van waaruit ze heel veel dingen bekeek: wat doe ik verkeerd? Ze laat zien hoe ver dat doorwerkt, in hoe hard je werkt, hoe zeer je je best doet, hoe snel je getriggerd raakt, hoe inauthentiek en geremd je je voelt in allerlei situaties.
Na die sessie was het gewoon weg. Het verhaal dat we ons hele leven getekend blijven door wat ons gevormd heeft, koopt Anne niet, je kan er echt vanaf, dat is haar waarheid en haar ervaring. Dat is vrijheid, en dat is precies wat motiveert.
De laatste vraag: wat betekent liefde voor je? Liefde is alles, zegt Anne, en als je het probeert te definiëren, beperk je het eigenlijk weer. Ze zorgt ervoor dat die liefde in haar onderneming en missie blijft door steeds weer te voelen wat klopt voor haar, door haar eigen pad te blijven lopen.
Als je in lijn leeft met je eigen bedoeling, ben je automatisch of service, en laat je je leiden door iets groters dan jezelf, gestuurd door liefde, noem het God, universe, source of life itself. Dat is voor Anne de grootste vreugde, voor haarzelf en voor iedereen om haar heen.
Start met de gratis meditatiePlan een gratis Mini Familieopstelling
Wil je hier zelf mee aan de slag?
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
➞ Plan je gratis Mini FamilieopstellingGeloof jij in jouw dromen? Droom jij wel eens? Durf jij te dromen of heb jij je dromen al opgegeven? Wat enorm helpt als je een droom hebt, is om er volledig in te gaan geloven! Dit klinkt…
Heb je wel eens iets willen veranderen in je leven zoals: – je wilt afvallen – je wilt meer gaan sporten – je wilt beter voor jezelf zorgen of meer dingen voor jezelf doen – je piekert teveel…
Afghanistan, 2008 Hierboven zie je foto van mij tijdens mijn uitzending naar Afghanistan in 2008.Hoe de mensen daar leefden is zo anders dan hier in Nederland. Leven met dat regime, het constante gevaar en de weinig mogelijkheden die…
“De beste voorspelling voor de toekomst is huidig gedrag.” Je hebt alleen het nu. Alleen nu kun je je toekomst veranderen. Alleen nu kun je je verleden een andere betekenis geven. Alleen nu kun je je gedachten, gevoelens…
Elke dag heb je eigenlijk maar twee keuzes. Je richt je aandacht op wat er niet goed gaat en wat je mist, of je kiest bewust voor wat wel goed gaat en wat je al hebt.
Kies jij bewust wie je wilt zijn, of leef je naar het plaatje dat anderen van je hebben? Deze vraag raakt de kern van wie je bent en wat jij eigenlijk wilt.
Dat gaat niet lukken want…………………… (vul hier jouw eigen overtuiging in!)
Waarom voel je je vast? Wat maakt nu dat je ongelukkig bent, geïrriteerd voelt, stress hebt, onrust ervaart of niet blij bent?
Aan wie vraag jij advies? Er zijn zoveel mensen die aan andere mensen vertellen wie ze moeten zijn zonder dat ze zelf weten wie ze zijn. Tip. Neem minder advies van deze mensen aan.Advies vragen, super goed als…
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.