Liever luisteren? Hart & Zakelijk op Spotify.
In deze aflevering van Hart & Zakelijk zit ik met Jessica aan tafel, een gesprek dat al twee maanden op de planning stond maar moest wachten tot na de geboorte van mijn dochter. Jessica vertelt open over haar weg van fotograaf naar coach naar branding, en over de periode dat ze met 30 euro op de bank en zonder alimentatie toch haar droom bleef najagen. We praten over expressie van je hogere zelf, over puur blijven ondanks teleurstelling in anderen, en over branding als de eerlijkste vorm van jezelf laten zien. Wat me raakte is hoe ze haar burn-out niet als mislukking maar als signaal las dat ze van haar pad was afgedwaald. Luister dit gesprek als je zoekt naar hoe je vanuit je eigen weten durft te lanceren, in plaats van vanuit strategie alleen.
Klik op een tijd om de aflevering op dat moment te openen.
Jessica begint met iets dat ze eigenlijk al haar hele leven doet zonder het zo te noemen: expressie. Ze vertelt dat ze in de fase zit waarin ze ontdekt dat expressie nog belangrijker is dan ze altijd al dacht, en dat ze in gesprekken met anderen merkt dat zij vaak in eenzelfde fase zitten. Expressie is de rode draad door alles wat ze ooit heeft gedaan, of ze nu zelf iets uitte of andere mensen hielp zichzelf te uiten.
Dat klinkt misschien groot, maar het is precies wat er terugkomt in haar hele loopbaan, van danseres tot fotograaf tot coach. Steeds weer die vraag: hoe uit iemand wie hij of zij werkelijk is.
Jessica is begonnen als danseres, op het podium. Daarna ging ze achter de camera staan en werd ze dertien, veertien jaar fotograaf. Op een gegeven moment miste ze diepgang, dus ging ze fotografen coachen. En daar merkte ze dat het helemaal niet ging over de mooiste foto’s, maar over de ondernemer achter het bedrijf. Dus volgde ze weer opleidingen, ging ze coachen, draaide ze masterminds. En toen kwam de volgende vraag: hoe zet je het bedrijf neer, welke foto’s passen daarbij. Zo rolde ze door naar branding.
En net toen dat liep, voelde ze weer: dit is het niet meer helemaal. Steeds als iets niet meer past, gaat ze bij zichzelf te rade wat er dan niet meer klopt, in plaats van door te blijven gaan op een pad dat niet meer voelt. Nu is ze op een punt waar ze voor het eerst echt in rust gaat, geniet van het moment, en zich afvraagt wie ze vanaf nu wil zijn en welke talenten ze nog niet heeft gebruikt.
Op de vraag wie Jessica is, komt ze uit bij een vrouw van bijna 39, creatief, soms chaotisch, maar zonder stress daarover, met veel vertrouwen dat het altijd goedkomt. Maar dat vertrouwen is niet vanzelf gekomen. Ze vertelt dat ze niet is opgegroeid met het gevoel dat ze goed genoeg was, en dat haar rode draad lang is geweest: ben ik wel goed genoeg, moet ik het beter doen. Doordat ze zelf niet heeft geleerd trouw te blijven aan zichzelf, heeft ze het zichzelf moeten leren, keer op keer, in elke fase opnieuw. Als iets niet meer past, een baan, een bedrijf, een klant, dan kan ze niet anders dan zichzelf afvragen wat er niet klopt en waarom, en niet blijven hangen. Dat is precies waar ze als coach ook veel mensen op ziet vastlopen: mensen die van huis uit hebben geleerd dat ze niet genoeg zijn, vinden het vaak lastig om keuzes te maken voor een beter leven. Bij Jessica is die eigenschap er wel, ondanks dat ze het niet meekreeg, maar juist doordat ze het zichzelf heeft aangeleerd.
Het begon bij dansen, zingen, fotografie. Vormen van expressie die vanuit het zelf komen. En daaruit is bij haar de branding ontstaan, zegt ze in het gesprek. Hoe meer diepgang ze zocht in haar eigen leven, hoe dieper ze contact moest maken met zichzelf om dat ook voor grotere klanten zichtbaar te kunnen maken. Want je ziet zelf alleen je eigen kaders, en als je maar tot daar kijkt, kun je iemand anders ook niet verder brengen. Wat haar op een gegeven moment deed twijfelen over stoppen, was dat mensen naar haar toe kwamen met “ik wil wat zij heeft, maar dan beter.” Dat voelde niet zuiver. Voor haar is branding geen kopie van iemand anders haar gouden foto’s, maar een expressie van wie je bent en waar je naartoe wil groeien, zichtbaar gemaakt, niet vanuit ego.
Wat opvalt is dat zelfvertrouwen en onzekerheid volgens haar hand in hand gaan, niet elkaars tegenpolen zijn. Mensen die zichzelf niet durven uiten, worden daar juist onzekerder van. Ze houden zich in, voelen zich daar niet lekker bij, willen zichzelf laten zien maar vinden dat eng, en zo ontstaat een neerwaartse spiraal. Het lef om jezelf te laten zien, ook als je wordt afgewezen, ook als het niet goed genoeg is, is wat ze het dappere pad noemt. Dat gaat niet in grote sprongen maar in mini stapjes. Het voorbeeld dat ze geeft: iemand die vroeger grote oorbellen droeg, daarmee stopte, en nu besluit dat gewoon weer te doen. Een klein bevestigingsmomentje voor jezelf dat het fijn is om jezelf te zijn. Wie dat pad kiest, moet volgens haar accepteren dat je niet tegelijk het dappere pad en het onzekere pad kunt lopen. Je verliest soms mensen, vrienden, het kan zakelijk en privé zwaar zijn. Maar dat is een bewuste keuze, keer op keer opnieuw.
Ze noemt het herkenbare moment op Instagram: je scrolt terwijl je zelf niet lekker in je vel zit, en iedereen lijkt op dat moment fantastisch te doen, het ene programma na het andere te lanceren. Dan wordt er al snel een invulling gemaakt, dat het diegene makkelijk afgaat. Terwijl daar vaak keihard werk achter zit. Ze vertelt hoe het haar zelf raakt als mensen denken dat het allemaal is aankomen waaien, terwijl ze een zware tijd achter de rug heeft. Je ziet altijd maar het eindresultaat, zo’n 2 procent van iemands leven, terwijl 98 procent achter de schermen zit. Dat sluit aan bij hoe we naar elkaar kijken in het algemeen, zegt ze. In een gesprek onthouden we vooral wat op dat moment bij onszelf resoneert, en zo kijken we ook online. We zien de ander door onze eigen bril. De buitenwereld is de reflectie van je binnenwereld, en hoe dieper je bij jezelf gaat, hoe groter je kader wordt om de ander ook echt te kunnen zien, met meer liefde en minder snel getriggerd door wat een schaduwkant raakt.
We kwamen in het gesprek op een plek die me altijd weer raakt: dat we als mens nooit geleerd hebben om gewoon genoeg te zijn. Geen programmering die zegt dat het beter, harder, meer moet. En dan zeg ik tegen Jessica: wat als je die programmering nou eens laat varen?
Want dit is de essentie. Zoveel vrouwen voelen geen verbinding meer met hun man en denken dan dat de oplossing relatietherapie is. Maar als jij echt de verbinding met jezelf kan maken en durft te graven naar waarom die er niet is, krijg je automatisch ook meer verbinding met de ander. Dat geldt in relaties, en het geldt precies zo met klanten.
Ik vroeg Jessica hoe andere mensen haar zouden omschrijven, en het verschil dat ze zelf maakte vond ik mooi scherp. Mensen die haar niet echt kennen, die haar op Instagram voorbij zien komen, zien vooral het mooie plaatje. Ze weet dat er dan gedacht wordt: dat komt haar aanwaaien, ze heeft geluk gehad, ze is alleen maar met mooie dingen bezig. De buitenkant wordt het hele verhaal, terwijl niemand het onderliggende gevecht ziet.
Maar de mensen die haar echt kennen, vertellen een ander verhaal. Die weten hoe hard ze heeft gestreden om te staan waar ze nu staat, door hoeveel obstakels ze heen is gegaan. Ze noemen haar lief, warm, iemand die altijd het beste voor de ander wil. Haar kinderen zeggen: mama, jij staat altijd achter mij, ik mag echt mezelf zijn bij jou. En precies diezelfde reden gaf ze voor waarom klanten van haar houden: ze ziet ze echt, ze wil het beste voor ze, ze gaat de verbinding aan.
Ik vroeg door: is het niet doodvermoeiend om zo puur te blijven? Ja, zei ze eerlijk. Puur zijn betekent voor haar dat ze alles wil doen voor iemand die in haar hart zit, en dat is precies ook haar valkuil: ze gaat daarin over haar eigen grenzen en doet zichzelf tekort. En niet iedereen heeft zulke goede bedoelingen als zij zelf altijd wil zien in mensen. Dat kan haar verdrietig maken.
Wat me raakte was hoe ze daaruit komt. In een stressvolle periode is de eerste reactie boos, teleurgesteld, gekwetst. Maar ze kan snel omkeren naar: wat wil deze situatie me laten zien, wat wil het me leren. En dan vindt ze er alsnog een les in en kan ze er weer met liefde naar kijken, ook als de ander echt iets fout heeft gedaan. Want zoals ze het zelf zei: alles wat we doen als mens komt uiteindelijk vanuit angst of vanuit liefde. En kiezen voor liefde is voor haar een oefening die blijft terugkomen, keer op keer weer werken aan de liefde voor jezelf.
We kwamen op iets wat ik heel herkenbaar vind in deze tijd: hoe makkelijk mensen van hun pad af raken. Door social media, door branding, door alles wat we bij anderen zien, worden we uitgenodigd om steeds opnieuw te vragen wie we eigenlijk zijn. En het jammere is dat het te veel gekopieerd wordt van anderen. De vijf stappen die je moet zetten, de kleuren die een ander gebruikt voor haar merk, dus dan doe jij dat ook maar. Maar zodra je dat kopieert, stap je uit je zone of genius, uit je kracht, en wordt alles moeilijker.
Jessica noemde het mooi: als je merk over een jaar al niet meer past, dan was het nooit een echte expressie van jezelf. Want ons diepe zelf blijft altijd hetzelfde, ook al verandert de buitenkant. We groeien op met papa en mama die vertellen hoe je je moet gedragen, dan de juf, dan de baas, en voor je het weet zit je vijfentwintig jaar in een mal zonder ooit geleerd te hebben wie je zelf bent. Social media maakt dat alleen maar groter: kijk naar mij, in plaats van dit ben ik. En juist daarom is het zo belangrijk om af en toe stil te staan en te checken of je nog op je eigen pad zit, of dat je er stiekem al weken, maanden, misschien jaren vanaf bent.
We hadden het over dat dappere pad, het pad dat niemand van ons heeft aangeleerd. De maatschappij, wat er van je verwacht wordt als vrouw, als moeder, als ondernemer, trekt je er steeds weer vanaf. En het is zo makkelijk om mee te gaan in de waan van de dag, om onder druk op een ander pad te belanden dan waar je eigenlijk bij jezelf voelt dat je moet zijn.
Dicht bij jezelf blijven is geen eenmalige keuze, het is een proces dat je telkens opnieuw mag maken. Ik gaf zelf als voorbeeld dat ik eerst danser was, toen fotograaf, toen coach, toen branding deed, en dat je op elk moment weer kan kiezen tussen het pad van angst of het pad van liefde. Dat pad van liefde is niet het pad dat anderen voor je uitstippelen, het is het pad dat jij zelf wilt.
Ik gebruikte het voorbeeld van mediteren. Het is makkelijk om elke ochtend te mediteren als je vier weken vakantie hebt. Maar je hebt het juist harder nodig in de drukste periode van je jaar, en juist dan is het moeilijker om ervoor te kiezen. Zo is het ook met op je pad blijven: in deze wereld is dat harder nodig dan ooit, en we moeten er harder voor werken.
Als je dat niet doet, in je drukste periode helemaal stopt met self-care, dan zit je zomaar een halfjaar thuis met een burn-out. Dan raak je verwijderd van jezelf, wordt het zwaar, kun je niet meer in liefde blijven, wordt creëren moeilijk en klanten binnenhalen ook. Dan kom je in een verkeerde rollercoaster terecht. Daarom voelt dit voor mij een periode waarin mensen dit pad juist mogen aangaan.
We spraken over hoeveel mensen niet blij zijn met hun baan, dat is voor mij een vorm van kiezen voor angst in plaats van voor jezelf. En dat maakt een zieke maatschappij, en die maatschappij maakt op zijn beurt weer mensen ziek, omdat we allemaal verwijderd zijn geraakt van onszelf terwijl ons wordt geleerd dat dat er nou eenmaal bij hoort.
9 van de 10 keer is iemand gewoon zwaar van zijn pad afgeraakt, en had al jaren eerder een signaal gekregen dat hij eigenlijk niet meer wist of dit nog wel zijn pad was. Maar op ego, op drive, op geld is er toch doorgegaan. Ik hou zelf ook van geld en van al die dingen, maar als dat de enige reden is om door te gaan terwijl je diep van binnen allang weet dat het niet meer klopt, dan ligt burn-out op je te wachten. Dat zou ik wel willen veranderen aan hoe we naar depressie en burn-out kijken.
Ik vertelde het verhaal van hoe mijn brandingbureau begon. Ik zag branding voor ondernemers voor me, mijn coach zei dat ze niet zeker wist of dat wel iets voor mij was, en er lag druk om eerst een hele salespagina te maken. Maar op een avond wist ik gewoon dat het klopte. Ik maakte één simpele Instagram-post, en diezelfde avond had ik mijn eerste klant. Vanaf toen groeide mijn bureau moeiteloos, omdat ik continu bij mezelf bleef en niet keek naar wat anderen deden.
Het moment dat je een diep intern weten voelt van dit past bij mij, dan wordt het moeiteloos. Dat betekent niet dat je er geen moeite voor doet, maar dat je niet meer hard aan het werk bent, je bent gewoon aan het zijn. Er is geen ruis meer over wat anderen van je vinden, of je wel genoeg bent. Je kunt een ruimte instappen zonder iemand te kennen en het voelt oké, ook als je wordt afgewezen. Voor mij is dat vrijheid, en dat is precies waarom we ondernemen: niet alleen om vrij te zijn, maar om dit soort moeiteloosheid te voelen.
Er is een quote van Brené Brown die we in dit gesprek erbij pakten: creativiteit is de beste manier om iets van jezelf achter te laten op deze aarde. En dat raakt iets wat veel mensen pas op latere leeftijd gaan voelen: wat blijft er nou eigenlijk achter als ik er niet meer ben. Dat komt terug bij de vraag wie je bent als persoon en hoe je je leven hebt geleid.
Creativiteit is de expressie van jou als individu, en dat kan letterlijk niemand nadoen. Of het nu schilderen is, fotografie, branding of dansen, het is een verlengde van jezelf. We zien het bij kinderen: op hun achtste tekenen ze nog vrijuit, en dan stoppen ze ermee omdat de wereld zegt hoe het hoort. Ouders willen vaak dat je in een mal past, terwijl een kind eigenlijk vraagt om een vorm van zelfexpressie die bij hem past. Als volwassenen mogen we onszelf datzelfde recht geven.
Ik gaf het voorbeeld van die ruige motorrijders vol tatoeages die achter de schermen iets heel anders in zich blijken te hebben. De buitenkant van iemand hoeft niks te zeggen over wat er verder in hem schuilt, en dat contrast is precies waar creativiteit zo interessant wordt. Stel die motorrijder zou thuis borduren, dat is voor hem misschien meditatief, en juist daar ontstaan weer nieuwe ideeën. Zelfexpressie is een poort naar groei, hoe klein of onverwacht die uiting ook is.
En dat is precies waarom het zo mooi is aan een artiest die op zijn rock bottom zat, zwaar verslaafd, en daaruit een nummer schreef. Duizenden mensen zingen dat nummer mee, niet omdat het knap geschreven is, maar omdat die artiest verbonden was met de diepste laag van zichzelf toen hij het maakte. Hoe dieper je verbonden bent met jezelf, hoe meer verbinding je kan maken met een ander. En dat geldt net zo goed richting klanten: als je niet echt jezelf durft te zijn, kun je ook niet echt verbinden.
We haalden er twee quotes bij over branding. De eerste: begin met weten wat je wilt en wie je bent, bouw daar geloofwaardigheid omheen en breng het online op een aantrekkelijke manier. De tweede: als jij het verhaal niet aan de markt geeft om over te praten, vul dan zelf je brand story in, voordat een ander dat voor je doet. Veel mensen zeggen “ik ben niet zo met branding bezig”, maar dat is een beetje als een netwerkborrel: ook dan denk je na over hoe je overkomt. Als je niet aan je verhaal werkt, gaan mensen het gewoon zelf invullen. Net als in een relatie, als er stilte valt, wordt die stilte al snel negatief geïnterpreteerd.
En soms weet je niet precies wat je wilt, maar weet je wel het grotere plaatje, wat je voor de wereld of voor mensen wenst. Zolang je dat weet, en weet wie je bent, komt de rest vanzelf. Vaak is de visie wel duidelijk, maar de eerste stap nog niet, en dan gaan mensen bij anderen afkijken in plaats van het bij zichzelf te zoeken. Juist nu, met alles wat AI kan, wordt dat eigen persoonlijke stuk alleen maar belangrijker: een tekst kan tegenwoordig bijna iedereen laten schrijven, maar dat eigen verhaal erin, dat kan alleen jij.
We hadden het over branding, en hoe lastig dat soms voelt als je iets moois wil neerzetten maar nog niet precies weet hoe. Het advies dat langskwam: je mag het gewoon even simpel neerzetten. Niet omdat simpel het einddoel is, maar omdat je pas kan verkopen en groeien als je begint. Daarna, along the way, verfijn je het steeds verder, vul je het in, verdiep je het.
Het gaat stap voor stap, en het hoeft niet alles perfect te staan voordat je kan starten. Wat wel nodig is: bij jezelf uitzoeken wie je bent en wat je brengt, zonder dat je meteen je diepste lagen hoeft aan te graven. Een brand die echt klopt, kan daarna blijven groeien en expanderen, in plaats van dat je iedere keer een compleet nieuw merk moet neerzetten. Precies daarom is er ook bewust nooit voor een nauwe naam gekozen die alles zou dichttimmeren, want dan zit je vast aan die ene richting, ook als je zelf verder groeit.
Een blanco canvas zegt je niks totdat je er een streep op zet. Zo werkt het met branding, met ondernemerschap, en eigenlijk met alles in het leven: door te proberen kom je erachter of iets past. Als je het nooit probeert, weet je het gewoon nooit. Groeien als persoon en groeien als ondernemer lopen hand in hand, wat je vandaag doet moet kloppen bij wie je nu bent, en dat mag dus ook weer veranderen.
Ik heb liever spijt van dingen die ik heb gedaan maar niet zijn uitgepakt zoals ik wilde, dan spijt van de dingen die ik nooit heb gedaan. Als ik ooit tachtig mag worden en we zitten dan samen terug te kijken, dan wil ik geen lijstje met “had ik dat nou maar gedaan”. Dat idee dat je hebt laten liggen omdat het eng was, dat vind ik het meest zonde.
Even een uitstapje, terug naar vroeger. Er was zo’n oud radiootje op de kamer, met bandjes waar je overheen kon opnemen. Dan zat ik met vrienden te doen alsof we een radioshow presenteerden, muziek erbij, en ertussendoor kletsen over helemaal niks. Precies zoals de echte DJ’s deden, snel doorpraten net voor het einde van het nummer zodat je de uitklank niet hoorde, en dat vond ik zelf al helemaal geweldig.
Met een piepklein kinderstemmetje zat ik dan te interviewen, vriendjes kwamen erbij in de tuin voor een opname. Ergens wist ik toen al dat ik dit, wat ik nu doe, al wilde gaan doen. Zelfexpressie zat er blijkbaar al vroeg in.
Op de vraag naar rolmodellen kwam geen vast persoon naar boven, meer een gevoel: soms een vrouw in een jas met een sjaal in Parijs, soms een stijl in een etalage die blijft hangen. Maar er kwam wel één naam bovendrijven: Jennifer Lopez. Wat daarin opvalt is dat ze door de jaren heen echt geëvolueerd is, en tegelijk zichzelf gebleven, authentiek, met een bepaalde stijl die ze vasthoudt terwijl ze groeit. Als kind kreeg ze te horen dat haar zus de zangeres was en zij beter kon dansen, maar ze wilde acteren, dansen én zingen combineren, en dat heeft ze uiteindelijk ook waargemaakt.
Alles waar zij op zet, wordt een succes, en dat is precies het punt: je hoeft niet één ding te kiezen, je kan het op je eigen authentieke manier doen. Uit de modewereld valt ook iets te leren: een fashion brand is het merk, en daaronder worden de collecties gebrand, zodat je bij ieder nieuw programma of iedere nieuwe lancering steeds diezelfde herkenbare brand kan blijven gebruiken. Verder was er veel inspiratie uit gesprekken met mensen, en uit zijn vader, die er niet meer is maar wel zijn grootste droom achterna is gegaan, als bewijs dat alles mogelijk is. Net als het verhaal van de vier-minuten-mijl: iedereen dacht dat het onmogelijk was tot iemand het doorbrak, en toen konden anderen het opeens ook. Rolmodellen laten zien wat mogelijk is. De buitenwereld denkt al snel in hokjes, dit is wie jij bent, maar mensen zijn vaak veel meer, multi-talented, met meerdere talenten die om expressie vragen. Zichzelf op één ding focussen zou ongelukkig maken, want er zijn simpelweg meerdere kanten die eruit willen.
We hadden het over branding en waarom de markt zo vol zit. Wat dan uniek maakt is niet dat je nog een tiende ding aan je aanbod toevoegt, maar dat je jouw eigen palet aan talenten meeneemt. Ik gaf het voorbeeld van iemand die ik begeleidde en die vroeger altijd zeilde met haar vader. Ze coacht leiders en pakte onbewust al wat dingetjes uit dat zeilen mee, zonder dat ze het zelf doorhad. Uiteindelijk hebben we dat zeilen in haar aanbod en haar branding meegenomen, en klikte alles in elkaar: leiders uit een kantoor halen en meenemen op een zeilboot. Niet elk talent hoort per se in je business, en dat is oké. Soms past het wel, soms moet je het gewoon een hobby laten en dat is prima. Maar als het wel past, gaat het je ook echt passie geven voor je werk. Als iemand vanuit joy en vanuit geluk over zijn werk vertelt, denk je meteen: hier wil ik ook bij horen.
We kwamen op waarom grote dromen zo belangrijk zijn, en dat verhaal begon bij haar ouders. Haar vader had een goede baan, voor de buitenwereld leek het gezin op orde, maar er was veel ongeluk. Uiteindelijk gingen haar ouders uit elkaar en ging haar vader zijn grote droom achterna: naar Amerika. Er was veel oordeel over, hoe kun je je gezin zo achterlaten, maar wat er gebeurde was dat haar vader helemaal opbloeide. Ze leerde hem voor het eerst echt kennen, hij ging hertrouwen, reisde de wereld over en liet zijn kinderen overkomen in de zomervakanties. Omdat hij die verbinding met zichzelf had, omdat hij gelukkig was, had hij ook veel meer te geven aan zijn kinderen. Dat is precies waarom ze grote dromen zo belangrijk is gaan vinden: veel mensen laten hun droom los omdat ze denken hun kinderen tekort te doen, terwijl het tegenovergestelde waar kan zijn.
Ze vertelde ook haar eigen kant van dat verhaal. Ze was diep ongelukkig in de relatie met de vader van haar kinderen, zo diep dat ze er niet meer wilde zijn en dacht dat haar kinderen beter af waren zonder haar. Ze perste zichzelf in een vorm omdat familie zei dat ze terug moest gaan, maar ze was depressief en had niets meer te geven. Toen koos ze voor zichzelf, ging fotograferen, zette haar bedrijf op en werd alleenstaande moeder. Dat was pittig, ze heeft echt moeten overleven, maar ze kreeg een betere band met haar kinderen en een prachtig leven. Haar dochter noemt haar nu als haar grootste inspiratie, omdat ze groot droomt en het ook doet. Door je eigen vuur aan te houden, licht je ook het vuurtje van anderen aan. Dat is precies waarom ze het als coach voor moeders zo belangrijk vindt: niet alleen voor jezelf kiezen, maar het effect dat dat heeft op je kinderen en je omgeving.
We sloten dit stuk af met de vraag of iedereen wel groots kan dromen. Haar antwoord: ja, want in essentie zijn we allemaal volmaakt geboren en volledig in staat om te fantaseren, kijk maar naar een kind. Grote dromen zien er voor iedereen anders uit: voor de een is het spreken voor 20.000 man, voor de ander is het elke dag in een bloemenzaak werken en vrolijkheid meegeven aan wie er binnenkomt. Het gaat er niet om hoe groot de droom is, maar om hoe dicht die bij wie jij bent staat. Wie kiest voor zijn droom, kiest eigenlijk steeds voor liefde in plaats van angst, en dat pad brengt je dichter bij de beste versie van jezelf, ook al vinden mensen daar wat van.
We kunnen tegen onze kinderen zeggen dat ze hun hart moeten volgen, dat we altijd achter ze staan, gewoon doen. Maar kinderen leren niet van wat je zegt. Ze leren van wat je doet. Als ze een moeder zien die geen ruimte voor zichzelf maakt, die zich schuldig voelt zodra ze iets voor zichzelf doet, of die altijd wel een smoes vindt om nu niet grootser te gaan met haar bedrijf, dan is het logisch dat het kind precies hetzelfde gaat doen. Jij bent een rolmodel voor je kinderen, niet in wat je zegt maar in hoe je leeft. Dat is hun programmering voor een groot deel van de rest van hun leven. En dat vraagt om je af te vragen: welke impact wil ik eigenlijk maken?
Een droom is, net als creativiteit, geen los idee dat je bedenkt, het is een ingeving die je gegeven wordt. Onder de douche, midden in iets heftigs, en opeens weet je: dit is de essentie waarvoor ik hier ben. Zo persoonlijk kan een droom zijn. En dat vuurtje hebben we nodig, mensen zijn niet gemaakt om stil te staan. Viktor Frankl schreef daar het boek over dat alles voor Jonathan verandert: Man’s Search for Meaning. Frankl was psycholoog, als Jood gearresteerd en in Auschwitz beland, en ontwikkelde daar de logotherapie: een therapie die op zoek gaat naar een purpose. Zelfs in het extreemste lijden, zei Frankl, kun je een reden vinden om te blijven leven. Als je geen reden kunt vinden, vind dan een reden in het lijden zelf, jouw lot is dan dat lijden zo goed mogelijk te dragen. Een missie geeft je het vuur om uit bed te springen, ook als alles zwaar is. En je mag meerdere purposes tegelijk hebben, een dochter, een missie, het hoeft geen of-of te zijn.
Een purpose hebben betekent niet dat je alles negatiefs maar aan de kant schuift. Er gebeuren nog steeds klote dingen in het leven, ook als je precies weet waarvoor je hier bent. Dat zie je soms fout gaan: te gedreven zijn, te veel gefocust op het positieve. Terwijl je ook in een flinke tegenslag compassie en verdriet voor jezelf mag hebben. Zelfs in zwaarte, zelfs in pijn, ben je nog steeds je purpose aan het leven, alleen zien mensen dat vaak niet. Iedere ziekte heeft een betekenis: blaasontsteking is ingehouden woede, spit is te veel last van anderen dragen zonder jezelf ruimte te geven. Je lichaam laat van zich horen als je niet in lijn leeft met wat je wilt. Toxische positiviteit gaat te snel voorbij aan wat er echt is, om maar door te kunnen. Onze maatschappij gaat snel snel snel, en geeft geen ruimte om te zitten in de pijn, in de depressie, in de burn-out.
Vanaf kind af aan leer je dat je nuttig moet zijn, op school, als mens, op je werk. Maar wat nou als je helemaal niets doet? Dan word je geconfronteerd met de essentie van jezelf. De vraag wordt dan: hoe kan ik waardevol zijn als ik alleen maar op een kussentje zit? Het antwoord is dat je dan nog steeds waardevol bent, alleen de maatschappij leert je dat je pas waardevol bent als je iets doet, iets bent, succes hebt. Wie ben ik als ik werkelijk niets doe, mijn kinderen zijn groter, ik hoef nu alleen voor mezelf te zorgen, ik hoef niets nuttigs te doen. Dat dat zo oncomfortabel zou voelen, was niet verwacht. Maar veel vrouwen die willen spreken op een podium, mensen inspireren, doen dat soms vanuit gezien willen worden, omdat die kans er eerder niet was. Wat je creëert vanuit heelheid komt niet uit een tekort, en dat is iets heel anders dan creëren om jezelf te bewijzen. Om dat echt te doen, om van betekenis te zijn zonder dat het uit een gat komt, moet je op diep niveau met jezelf kunnen zitten.
In dit gesprek kwam het gedicht van Marianne Williamson voorbij, en het raakte precies waar we het over hadden: straalangst. Die angst om je droom, je purpose, jezelf echt te laten zien. Maar ook de angst die daarna komt, als het lukt. Het imposter syndroom dat zegt: ik verdien dit niet, ik hoor hier niet te zijn, waarom moet het zo moeiteloos gaan. Die angst zorgt ervoor dat we onszelf saboteren, precies op het moment dat het goed gaat.
De kern van dat gedicht is dat je jezelf klein houden niemand dient. Als je jezelf klein houdt omdat anderen zich daar comfortabel bij voelen, help je niemand, jezelf het minst. En het mooie is: als iemand wel voor zichzelf kiest, zoals een vader die zegt “ik kies voor mezelf”, dan geeft dat anderen om hem heen stilzwijgend toestemming om hetzelfde te doen. Dat is het rimpeleffect. Door jezelf te bevrijden, bevrijd je de mensen om je heen, je kinderen, je partner, je omgeving.
We spraken erover dat je niet continu op je top kan zitten, en dat je dat ook niet hoeft. Niks in de natuur bloeit het hele jaar door, en wij zijn daarin niet anders. Er zijn periodes waarin je vol gas gaat, en periodes waarin je even wat rustiger aan doet, meer aan jezelf werkt, meer bij je gezin bent. Dat is geen falen, dat is de natuurlijke flow van een mensenleven. Niemand heeft de perfecte blauwdruk voor hoe het bij jou moet werken, de kracht zit in voelen bij jezelf wat klopt.
En dat geldt ook voor het werk dat je zelf doet. Het is niet zo dat je één keer een retraite doet, hard je best doet, en dat je daarna voor de rest van je leven klaar bent. Ik merkte dat zelf ook, toen ik vastliep en dacht: kan dit wel, ik ben toch de coach die dit soort dingen juist oplost voor anderen. Maar bij mij lekt de kraan net als bij de loodgieter. Dat proces gaat altijd door, en dat mag ook, want we zijn mens en niet gemaakt om perfect te zijn.
Er kwam een mooi beeld voorbij over zelfwaarde: zie je brein als een archiefkast. Alles wat je meemaakt sla je op in een doos, en bij de meeste mensen is die kast vooral gevuld met negatieve herinneringen, de momenten waarop een stemmetje zei dat je niet goed genoeg was. Er zitten vaak maar weinig positieve herinneringen in die kast. Hoe meer negatieve dingen je over jezelf hebt opgeslagen, hoe bewuster je mag worden van de kleine dingen die wel goed gaan, en die vul je alleen door in beweging te komen.
Dat kan heel klein beginnen: uit bed komen, je tanden poetsen, gezond koken in plaats van een pizza in de oven schuiven. In zware periodes zijn dat al overwinningen, en die mag je ook zo benoemen. Het gaat mis zodra je je overwinningen gaat afmeten aan wat een ander doet, want dan kom je per definitie altijd tekort, er is altijd iemand die harder, sneller of verder is. Kijk liever naar wie je inspireert en hoe die persoon daar kwam, in plaats van te denken “zij heeft dit jaar al vijf lanceringen gedraaid en ik niet”. Iedereen heeft zijn eigen piekmoment, en dat is oké.
Jessica vertelt hoe het moederschap haar de afgelopen achttien jaar heeft veranderd. Het grootste inzicht kwam toen haar dochter naar de psycholoog ging en Jessica meeliep in de sessies: op het bord zag ze precies haar eigen strijd terug. Haar dochter had het exact overgenomen. Op dat moment besloot ze niet alleen haar dochter te laten helpen, maar ook zelf weer aan de slag te gaan. Kinderen spiegelen je gedrag, en dat is iedere keer weer een uitnodiging om naar jezelf te kijken.
Ze vertelt ook hoe ze de controle die ze altijd wilde hebben, langzaam heeft losgelaten. Kinderen worden ziek op het verkeerde moment, hebben studiedag wanneer het niet uitkomt, en daar kun je tegen mopperen of je erin schikken. Jessica koos voor het laatste: flexibel worden, veerkrachtig zijn, meebewegen met wat het leven brengt. Het gaat niet om aanwezigheid door cadeaus, maar om aanwezigheid door er gewoon te zijn – dat is volgens haar wat kinderen echt van je willen.
Als alleenstaande moeder van 24 had Jessica geen alimentatie, geen ouders om op terug te vallen, en moest ze het helemaal alleen doen. Ze vertelt het moment dat alles kantelde: ze had nog 30 euro voor boodschappen, belde haar ex-partner over de niet-betaalde alimentatie, en hoorde dat hij het geld niet had, terwijl hij op dat moment met zijn nieuwe gezin naar Toverland ging. Op dat moment nam ze een besluit. Ik ga zo’n mooi leven bouwen voor die kinderen en voor mij, dat ik niet meer afhankelijk ben van dat beetje alimentatie dat wel of niet betaald wordt.
Uit die periode is volgens haar een soort oerkracht losgekomen. Ze vertelt ook over het eerste weekend dat haar kinderen bij hun vader waren en zij ineens alleen thuis zat, met haar ziel onder haar arm zoals ze het zelf noemt. Daar had ze een keuze: blijven hangen in dat gemis, of gaan ontdekken wie ze zelf was en waar haar vuur van ging branden. Ze koos voor het laatste: genieten met vriendinnen, dromen najagen als fotograaf, inspiratieborden maken, nieuwe doelen stellen. Ondanks dat ze soms geen eten kon betalen en met de kinderen ging picknicken omdat dat alles was wat ze had, noemt ze deze periode achteraf een van de gelukkigste uit haar leven.
Jonathan herkent Jessica’s verhaal vanuit zijn eigen leven. Hij vertelt over de tijd dat hij als gevangenisbewaarder werkte in Amsterdam, een baan waar hij totaal niet gelukkig van werd. Net zoals Jessica koos om niet vast te houden aan een relatie die haar niet gelukkig maakte, zei Jonathan die baan op en koos voor iets anders. Door te luisteren naar zichzelf kon hij een eerste stap zetten richting de toekomst die hij wilde.
Hij legt uit dat het niet om een simpele keuze ging, maar om een besluit dat zijn hele leven zou vormgeven. Hij zat letterlijk in een gevangenis, maar voelde zich ook figuurlijk gevangen, mentaal en fysiek niet vrij en niet zichzelf. Ik maakte het besluit dat ik nooit meer iets zou doen waardoor ik me zo gevangen voel, en dat ik voortaan meteen actie zou ondernemen zodra ik dat gevoel herken. Dat besluit werd voor hem de eerste stap naar een nieuwe versie van zichzelf.
Jessica vertelt hoe ze op haar 24e, vijftien jaar geleden, een knoop doorhakte: dit is de persoon die ik wil zijn. Niet meer wachten tot ze een bepaalde vorm had, niet meer wachten op geld van een partner, maar zelf de regie pakken. Het enige wat je weer in beweging brengt, is een besluit, en dat besluit hoeft niet eens een goed besluit te zijn, als het je maar uit de limbo trekt.
Want in die tussenfase, zegt ze, zit de meeste schuring. Je weet dat er iets moet veranderen, maar je stelt het uit. Voor Jessica was het geen keuze meer, maar een levensbesluit: nooit meer terug bij haar ex, nooit meer jezelf gevangen houden. En vanaf dat moment bestond het oude gewoon niet meer.
Op de vraag naar het slechtste advies dat ze ooit als moeder kreeg, hoeft Jessica niet lang na te denken. Toen ze net gescheiden was, zeiden mensen tegen haar: neem toch maar een vaste baan, dat geeft meer zekerheid voor de kinderen. Voor haar voelde dat compleet verkeerd, want juist als zelfstandige kon ze zelf bepalen wanneer ze haar kinderen bracht, ophaalde en in de vakantie thuis was.
Het advies kwam uit liefde, maar liefde vanuit angst kan je net zo goed van je pad af helpen. Dat is meteen de kern: goedbedoeld advies is niet per se advies dat bij jou past, en soms maakt precies die liefde je blind voor wat de ander echt nodig heeft.
Zou ze haar kinderen opnieuw opvoeden, dan zou Jessica het anders doen. Niet meer automatisch meegaan met wat iedereen doet, maar bewuster nadenken over keuzes die ze nu klakkeloos maakte. Ze noemt het schoolsysteem als voorbeeld: kinderen leren daar vooral af wie ze in de kern zijn, waarna we de rest van ons leven bezig zijn dat weer te herontdekken.
Haar zoon van 15 was ongelukkig op de havo. In plaats van hem te dwingen zijn diploma te halen, laat ze hem nu naar een creatieve mbo-opleiding gaan, ook al weet hij nog niet precies wat hij wil worden. Ga vooral ontdekken wie je bent, en als het er niet is, kies je gewoon opnieuw. Ze had zich, zegt ze, wel wat minder druk mogen maken over of ze het wel goed genoeg deed.
Als datingadvies aan haar tienerdochter geeft Jessica maar één ding mee: luister naar je onderbuikgevoel, ga proberen, en kom er zo achter wat je wel en niet wilt. Over de generatie na haar is ze eigenlijk onder de indruk, die is al veel verder met zelfkennis dan zij en Jonathan op die leeftijd waren.
Wel maakt ze zich zorgen over het beeld dat jongeren online krijgen: dat je pas geslaagd bent als je op je 25e financieel vrij bent, met een jacht erbij. Ze ziet het thuis ook, kinderen die als bezetenen bezig zijn met dropshipping en traden. Volg je eigen pad is daarom het advies dat ze de volgende generatie zou meegeven, ze dromen groot, zegt Jessica, maar mogen niet vergeten dat dat pad ook tijd mag kosten.
We kwamen op een quote van Tony Robbins: mensen overschatten wat ze in één jaar kunnen bereiken en onderschatten wat ze in tien of twintig jaar kunnen bouwen. Herkenbaar, vond ik, voor een hele generatie die denkt dat ze in drie maanden trading miljonair moet zijn, en zich kapot teleurstelt als dat niet lukt. Tegelijk zag mijn gast er ook iets moois in: deze generatie snapt dat vrijheid geen luxe is maar een keuze, en durft radicaal voor zichzelf te kiezen in plaats van veertig jaar voor een baas te werken.
Ze noemde het een generatie van disruptors, die de maatschappij zoals die honderd jaar heeft gedraaid overhoop gooit. Het risico is dat mensen zo veel kiezen voor zichzelf dat ze niet meer samen kunnen, en de kracht van samen iets creëren uit het oog verliezen. Mensen overschatten wat ze in een jaar kunnen, en onderschatten wat ze in tien jaar kunnen bouwen. Zelf, kruipend richting de veertig en nu vader, probeert ze te waken voor het “vroeger was het beter”-denken, omdat je daarmee juist niet meer in verbinding staat met wat er nu echt speelt bij je kinderen.
Dat bracht ons bij een inzicht dat ze scherp verwoordde: wat je veroordeelt, of dat nu een persoon is of hoe de maatschappij met dingen omgaat, zegt vooral iets over jezelf, en zolang je oordeelt kun je de ander niet echt zien. Haar kinderen zijn niet wie zij was op die leeftijd, en dat besef helpt haar om te kijken in plaats van te vergelijken. Ze nam zichzelf als voorbeeld: op haar veertiende vond ze zelf ook dat ze het allemaal goed wist en zelf haar keuzes kon maken.
Het grootste cadeau dat ze haar kinderen kan geven is vertrouwen: als haar zoon nu denkt dat hij van school af moet naar het mbo, dan laat ze dat gebeuren. Het ergste wat kan gebeuren is dat hij terug moet. Alles wat je veroordeelt, kun je niet echt zien. Neem de lessen van je eigen tijd mee, maar alleen zonder oordeel kun je samen vooruit.
Toen kwam het persoonlijke deel: haar grootste tegenslag. Na de scheiding, toen haar zoon net drie was en haar dochter zes, ontstond er oudervervreemding: haar zoon werd zo tegen haar opgezet dat hij geloofde beter af te zijn zonder haar, en werd juist extreem loyaal aan de andere ouder. Van de ene op de andere dag, terug van een gezinsvakantie, kreeg ze het bericht dat haar zoon voortaan bij zijn vader zou blijven en dat het beter was als ze geen contact meer opnam. Bijna twee jaar lang had ze geen enkel contact met haar zoon; als ze al iets terugkreeg, was het “ik haat je”. Er volgde een rechtszaak waarin ze zelfs beschuldigd werd van geestelijke mishandeling van haar eigen kind.
Ze zei het zo: ze kon haar drive niet meer vinden om door te gaan, want als ze ergens goed in wilde zijn, was het moederschap, juist omdat ze zelf had ervaren hoe het is om geen goede moeder te hebben. En nu werd precies die angst werkelijkheid. Tegelijk kon ze niet omvallen, omdat haar dochter, die depressief werd doordat haar vader ook haar de rug toekeerde, haar nodig had. Zelfs mijn eigen kind zei dat hij mij haatte, en toch moest ik overeind blijven voor mijn dochter. Ze vond houvast in haar spirituele pad: truffelceremonies, ademsessies, coaching, affirmaties elke ochtend opschrijven, alleen al om de dag door te komen. En juist het werk dat ze deed, andere vrouwen coachen om hun passie terug te vinden, hielp haar er zelf doorheen.
Na bijna twee jaar kwam haar zoon terug, ongemakkelijk in het begin, maar ze zijn samen opnieuw gaan wennen. Hij woont nu weer bij haar, was bij haar bruiloft en heeft haar weggegeven. Zijn zus en hij zijn hersteld, en hij zei zelf dat hij nu zelf heeft ontdekt wat waar is en wat niet, iets wat volgens haar veel krachtiger is dan wanneer zij hem duizend verhalen had verteld over wat niet klopte van wat zijn vader zei.
Het moment dat ze zich samen officieel weer bij de gemeente inschreven noemde ze klein, maar voor hem betekende het dat het hoofdstuk echt was afgesloten. Ze trok de vergelijking: zonder regen is de zonneschijn niet zo mooi, zonder de dood is het leven niet zo mooi, en zonder die pijn was dit moment niet zo krachtig geweest. Onze band is beter dan ooit, en het contrast met die pijn maakt dat pas echt voelbaar. Ze zag het uiteindelijk als iets dat ze moest doorleven om zelf te helen, en om het daarna aan haar kinderen door te kunnen geven.
Jessica vertelt over het moment dat het meest is blijven hangen: alleenstaande moeder met twee kinderen, en de beslissing om alsnog haar eigen dromen waar te maken. Ze voelde zich op dat moment ontzettend krachtig, alsof alles mogelijk was, en ging haar eigen pad lopen. Die keuze noemt ze de koers die alles daarna mogelijk heeft gemaakt, ook wat ze nu weer aan het bouwen is. Wat mij raakte was hoe ze door alle zware dingen heen, waaronder een zoon die tijdelijk geen contact met haar wilde, ervoor koos zichzelf niet te laten bepalen door wat haar overkwam. Ik laat het zware me niet definiëren, ik definieer zelf wat moederschap voor mij betekent. Ze heeft controle losgelaten en juist daardoor, denk ik, heeft haar zoon zelf de ruimte gekregen om zijn eigen keuze te maken.
We kwamen op de vraag waar andere mensen waarde aan hechten, maar Jessica niet. Ze noemde dure tassen en kleding, daar kan ze best moeilijk geld aan uitgeven. Waar ze wel makkelijk geld voor uittrekt: nieuwe trainingen, een coachingtraject, supplementen uitproberen, boeken bestellen. De laatste afschrijving op je bankrekening zegt eigenlijk wie je bent. Bij haar zie je dus geen stapel dure tassen, maar wel steeds weer een nieuw programma of een nieuwe stap in haar eigen ontwikkeling. Dat vond ik een heel eerlijke manier om te laten zien waar iemands prioriteiten echt liggen, niet in wat je zegt, maar in waar het geld naartoe gaat.
Op de vraag wie haar leven heeft veranderd zonder dat die persoon het weet, kwam Jessica uiteindelijk uit bij de vader van haar kinderen. Juist door wat hij niet heeft gedaan, is zij voor zichzelf gaan kiezen en heeft ze alles opgebouwd wat er nu staat. Ze heeft hem dat nooit letterlijk zo bedankt, maar sprak het tijdens het gesprek voor het eerst hardop uit. Daarnaast noemde ze haar vriendin Mabel, die er stond op het moment dat Jessica volledig instortte en zei dat ze het niet meer trok. Mabel ging daar niet in mee en zei dat juist Jessica dit kon, en dat ze voor zichzelf moest gaan zorgen zodat ze weer overeind zou staan in plaats van opgeraapt te moeten worden. Soms verandert iemand je leven door simpelweg niet mee te gaan in je wanhoop, maar te blijven zien wie je werkelijk bent. Dat gold ook voor een lerares die haar ooit iets meegaf zonder te weten welke impact dat zou hebben.
Jessica vertelt over haar grote droom: een online programma opnemen dat anders was dan alles wat er al bestond. Ze huurde een professioneel videoteam in, een heel tv-team, en nam alles op in Parijs, Milaan en elders in Italië. Chapter 2, noemde ze het. Groots neergezet, vooruitstrevend, zo uniek dat het zelfs andere coaches aantrok die haar vroegen hoe ze het zo strak had neergezet.
Maar tijdens het maken voelde ze het al: dit is niet de juiste timing. Toch zette ze door, op wilskracht, omdat er zoveel mensen op zaten te wachten, omdat het team erop zat, omdat ze het gevoel had dat ze het moest afmaken. Ze wist het niet, maar ging toch door. Het programma ging inhoudelijk precies over de fase waar zij zelf al een jaar in zat, en door het te maken rolde ze er zelf nog dieper in. Het is nog steeds niet af, en het woord chapter alleen al gaf haar hartkloppingen.
Blijf doen wat je doet, blijf krijgen wat je krijgt. Dat is haar favoriete quote, en ze legt uit waarom: als je in de shit zit of in drama, blijft het hetzelfde zolang je hetzelfde blijft doen. Ze noemt een tijd waarin klanten geen grenzen kenden, eindeloos konden vragen, en ze zag dat dat kwam doordat zij zelf geen grenzen had. De quote is voor haar een manier om terug te gaan naar wie je bent, zowel privé als zakelijk.
Op de vraag welke beperkende overtuiging ze heeft overwonnen, antwoordt Jessica meteen: het idee dat ze het niet verdient, dat ze het niet waard is. Overwonnen, maar niet verdwenen. Die overtuiging komt terug op momenten dat ze op de rand van iets groots staat, zoals bij het lanceren van Chapter 2. En ook op momenten dat het juist heel goed gaat, zoals bij de eerste rondleiding door haar eigen gebouwde huis, toen ze dacht: oh jezus, ben ik goed voor elkaar.
Die overtuiging slaat dus niet alleen toe bij falen, maar ook bij succes. Ze noemt het zelf: dat heeft te maken met het gevoel niet goed genoeg te zijn, en dat hoort er blijkbaar bij.
Wat haar staande houdt in moeilijke tijden zijn haar kinderen, honderd procent. Als ze ooit weer op het punt komt dat ze zichzelf niet waard vindt, dan is het voor hen dat ze doorgaat. Op de vraag wanneer ze voor het laatst om hulp vroeg, vertelt ze over kerst: normaal doet ze alles zelf, de versiering, de cadeautjes, de tafel, de hapjes, maar dit jaar vroeg ze haar gezin om hulp. Iemand vond het zelfs leuk om mee te helpen.
Ze geeft toe dat ze vroeger geen bal uit handen kon geven, en dat het nu steeds beter lukt. Mensen vinden het fijn om te kunnen helpen, en door geen hulp te vragen ontneem je de ander dat fijne gevoel. Ze noemt hoeveel verbinding ze voelt als een vriendin haar juist in haar kwetsbare moment belt, en hoe mooi ze dat vindt.
Waar ze het meest trots op is, naast haar kinderen en haar gezin, is dat ze steeds weer een droom kon voelen en er vanuit verlangen voor kon gaan, zonder in angst te schieten. Ze noemt dat ze nooit een dansopleiding deed en toch op grote podia stond bij internationale artiesten, nooit fotografie studeerde en toch fotograaf werd. Steeds hetzelfde patroon: een beeld voor ogen en het lukte, vanuit joy in plaats van angst.
Terugvragend naar een bijzonder moment kiest ze haar bruiloft in Lissabon, met haar man en een vriendengroep die door dik en dun om hen heen bleef. Ze heeft zich nog nooit zo rijk gevoeld, en kon eindelijk zelf loslaten en creëren in plaats van alles te regelen, omdat haar man zei: jij kan dit, regel het maar.
Op zijn pols draagt hij een bandje met de tekst Momento Mori, een Griekse spreuk die betekent dat je sterfelijk bent. Het is geen somber ding, maar een herinnering dat het leven niet vanzelf doorloopt. Er zijn momenten dat hij over zijn eigen dood nadenkt, en juist dan wordt duidelijk wat er echt toe doet.
Hij vertelt dat hij al vijf jaar met volle passie en overgave als coach werkt, en dat hij zoveel van zichzelf heeft gedeeld: video’s, teksten, blogs, gesprekken zoals deze. Als hij vandaag naar huis rijdt en er gebeurt iets, is hij blij dat al die uitingen van zichzelf bestaan. Zijn dochter, die pas een paar weken oud is, kan later alles daarvan zien: wie hij is, zijn visie, hoe hij in het leven staat.
Hij gunt de mensen van wie hij houdt dat ze hem kunnen zien op de momenten dat hij er zelf niet is. Daardoor kunnen ze terughalen wie hij echt is, kunnen ze weer voelen en in contact komen, zeker zijn dochter. Hij krijgt er rillingen van: als hij niet haar vader kan zijn, heeft ze toch haar vader.
Hij vertelt over zijn eigen vader, die jong overleed. Ze hadden nooit de gesprekken gehad die hij had gewild, en er was geen videomateriaal om op terug te kijken. Maar collega’s schreven na zijn overlijden mooie berichten in boeken, en zo leerde hij pas na de dood de werkkant van zijn vader kennen: een verbinder, een kei in marketing, iemand die het juiste team wist samen te stellen. Hij herkende dat in zichzelf en wist eindelijk van wie hij dat had. Dat teruglezen was goud waard, en het maakt hem duidelijk hoe belangrijk het is om zulke sporen na te laten voor je eigen kinderen, zodat ze meer aan hun eigen talenten kunnen gaan staan.
Wat ze in dit gesprek eigenlijk doen, is in hun eigen licht gaan staan en iets heel puurs van zichzelf laten zien, hun visie, hoe ze over dingen denken. Dat is volgens hem het mooiste wat je kunt achterlaten en doorgeven. Als dit straks online staat en niemand het weghaalt, blijft het daar en kunnen ze er nog heel veel mensen mee helpen, ook als ze er zelf niet meer zijn.
Als laatste boodschap voor de podcast Hart en Zakelijk zegt hij: de sleutel tot gelukkig en succesvol ondernemen, tot een gelukkig en gebalanceerd mens zijn die groeit, is dat hart en zakelijk samen opgaan, vanuit joy en verlangen. Angst hoort daarbij en kan zelfs iets positiefs zijn, de angst die je voelt als je groeit, zolang je niet wegloopt maar in die zone blijft staan met je hart in het zakelijke. Dat maakt het ondernemen, en het leven, anders. Ieder moment opnieuw heb je de keuze om dat te doen.
Start met de gratis meditatiePlan een gratis Mini Familieopstelling
Wil je hier zelf mee aan de slag?
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
➞ Plan je gratis Mini FamilieopstellingGeloof jij in jouw dromen? Droom jij wel eens? Durf jij te dromen of heb jij je dromen al opgegeven? Wat enorm helpt als je een droom hebt, is om er volledig in te gaan geloven! Dit klinkt…
Heb je wel eens iets willen veranderen in je leven zoals: – je wilt afvallen – je wilt meer gaan sporten – je wilt beter voor jezelf zorgen of meer dingen voor jezelf doen – je piekert teveel…
Afghanistan, 2008 Hierboven zie je foto van mij tijdens mijn uitzending naar Afghanistan in 2008.Hoe de mensen daar leefden is zo anders dan hier in Nederland. Leven met dat regime, het constante gevaar en de weinig mogelijkheden die…
“De beste voorspelling voor de toekomst is huidig gedrag.” Je hebt alleen het nu. Alleen nu kun je je toekomst veranderen. Alleen nu kun je je verleden een andere betekenis geven. Alleen nu kun je je gedachten, gevoelens…
Elke dag heb je eigenlijk maar twee keuzes. Je richt je aandacht op wat er niet goed gaat en wat je mist, of je kiest bewust voor wat wel goed gaat en wat je al hebt.
Kies jij bewust wie je wilt zijn, of leef je naar het plaatje dat anderen van je hebben? Deze vraag raakt de kern van wie je bent en wat jij eigenlijk wilt.
Dat gaat niet lukken want…………………… (vul hier jouw eigen overtuiging in!)
Waarom voel je je vast? Wat maakt nu dat je ongelukkig bent, geïrriteerd voelt, stress hebt, onrust ervaart of niet blij bent?
Aan wie vraag jij advies? Er zijn zoveel mensen die aan andere mensen vertellen wie ze moeten zijn zonder dat ze zelf weten wie ze zijn. Tip. Neem minder advies van deze mensen aan.Advies vragen, super goed als…
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.