Er was een tijd waarin ik in de buurt van mijn moeder niet rustig kon blijven. Om het minste of geringste merkte ik dat ik geïriteerd werd door wat ze deed of ik ergerde mij aan haar uitspraken😤.Mijn moeder was vroeger altijd de enige persoon die mij zo snel kon triggeren dat ik van 0 tot 100km per uur uit mijn slof kon springen🤬.En als je nu vraagt wat ze dan deed of wat ze dan zei, dan is het eerlijke antwoord dat ik het niet eens meer weet💁🏼.

Gelukkig ben ik nu velen malen verder dan de Jonathan hierboven

Dit door jaren van systemisch werk, het helen van mijn (jeugd) trauma’s uit mijn verleden, door mijn gekwetste kind ik de ruimte te geven, door mijn rol als volwassene in te nemen en door het werken aan vergeving.

Het is nog niet helemaal zoals ik zou willen

Want soms zijn er nog steeds triggers. Maar die mogen er van mij ook zijn. Er is soms een beeld bij therapie of coaching dat je daarna alles PERFECT zult beheersen en je er NOOIT meer last van gaat hebben. Maar dat is niet hoe wij mensen werken. Onzichtbare littekens en trauma’s (uit jouw jeugd) kunnen onverwachts terugkomen op momenten wanneer je het niet verwacht! Zelfs na jaren werken aan jezelf. Maar dat betekend niet dat je niet super ver kunt komen als je werkt aan deze dingen😍!

Ik durf het hardop te zeggen

Ik heb nog geen kinderen maar ik durf met een gerust hart hardop te zeggen: “dat wat ik (vroeger) ook mee hebt gemaakt, ik dit niet in mijn familie lijn door ga geven❤️!”Ik kan nu samen met mijn moeder zijn en vanuit een rustig lichaam en een rustige geest met haar omgaan🧘🏼‍♂️. Iets wat de oude Jonathan nooit had gekund!

Werk aan jezelf voor jezelf

Je wordt er rustiger en vaak ook gelukkiger van😍👌🏻.Met als bonus dat je ook geen generationele trauma’s doorgeeft aan je kinderen😉

Zet hem op deze week

Zet hem op deze week 💪🏻 Liefs,Jonathan