Hieronder zie je een foto van mij tijdens mijn uitzending naar Afghanistan in 2008.
Hoe mensen daar leefden, is zo anders dan hier in Nederland. Leven onder een regime, met constant gevaar en nauwelijks kansen op iets anders. De kans is groot dat je beroep hetzelfde is als dat van je vader of moeder, en zonder scholing kom je daar moeilijk uit. Als ik terugdenk aan die tijd en kijk naar mijn leven nu, ben ik dankbaar dat ik nog leef en voor alles wat ik nu heb.
Ik ben opgegroeid bij een alleenstaande moeder met drie kinderen. Ze kampte constant met geldproblemen, deed altijd ongeschoold werk en raakte in de schulden. Als kinderen hebben wij periodes van armoede meegemaakt. Als ik daarop terugkijk, ben ik opnieuw dankbaar voor wat ik nu heb.
In 2019 en 2020 reisde ik negen maanden door Zuidoost-Azie met mijn vriendin. De manier waarop mensen daar soms leefden, stond in scherp contrast met ons leven hier. Neem Laos of Cambodja, of de landen waar 70 tot 90 procent van de inkomsten uit toerisme komt. Hoe hard werd het voor die mensen tijdens de pandemie? Hoeveel minder mogelijkheden hebben zij vergeleken met mensen hier?
Mijn jeugd, mijn tijd als militair en al die reizen helpen mij om dingen in het juiste perspectief te plaatsen. Daardoor kan ik nu makkelijker relativeren.
Juist door mijn ervaringen is het voor mij nu makkelijker om minder te klagen en te zien dat ik het goed heb hier in Nederland. Het kan altijd erger, niet alleen omdat ik dat zelf heb meegemaakt, maar ook omdat ik geloof in mijn eigen kracht en de mogelijkheden die ik nog heb. In dit land is er zoveel wat ik nog kan doen.
Maar laat ik dit eerst duidelijk zeggen: er zijn altijd mensen die het zwaarder hebben dan jij. Dat betekent niet dat er geen ruimte is voor jouw gevoel. Jij mag je verdrietig voelen, boos, ondankbaar of geïrriteerd. Jouw gevoelens mogen er altijd zijn, hoe zwaar het bij iemand anders ook is. Je hoeft je gevoel niet te onderdrukken of te bagatelliseren. En niemand anders heeft het recht om dat bij jou te doen. Jouw gevoel mag er zijn.
Maar nadat je die gevoelens hebt gevoeld en er ruimte aan hebt gegeven, komt er een moment waarop je weer verder gaat. Blijven hangen in het verleden, met de vinger wijzen naar anderen of jezelf als slachtoffer zien, dat maakt je niet gelukkiger.
Wat dan helpt, is realistisch kijken naar wat je nu wel hebt en daar dankbaar voor zijn. Hier komt de kracht van perspectief om de hoek kijken.
Als je dingen in perspectief plaatst, ervaar je automatisch meer rust. Gedachten zoals “het valt wel mee”, “het kan altijd erger” of “wij hebben het hier goed vergeleken met veel andere landen” helpen je om je hoofd boven water te houden.
Juist als alles tegenzit, helpt het om dingen in perspectief te zetten. Misschien ervaar je nu stress door alles wat er speelt in je leven of in de wereld om je heen. Weet dan dit: perspectief geeft letterlijk ruimte in je hoofd. Het is alsof je even vanuit een helikopterview naar je eigen leven kunt kijken. En dat geeft rust.
Als je in het hamsterwiel zit, zie je alleen het hamsterwiel draaien. Stap eruit en stel jezelf deze vragen:
Zullen deze problemen er over vijf jaar nog zijn? Welke mogelijkheden heb je nu nog wel? Wat vind jij echt belangrijk in je leven? Wat heb je nog wel? Ben je dankbaar dat je leeft? Ben je nog gezond? Hoe vrij ben je eigenlijk? Wat kun jij wat andere mensen nu niet kunnen?
Doe jij wat de meest gelukkige moeders met een succesvol bedrijf ook doen?
Stap 1: Laat je gevoel er zijn.
Geef ruimte aan wat je voelt. Ook al heeft iemand anders het zwaarder, jij ervaart dit nu en jouw gevoel mag er zijn. Ga voelen, maar uit dat gevoel op een manier die voor jou werkt. En ga daarna verder.
Stap 2: Accepteer de realiteit.
Wat er nu gebeurt, is precies zoals het is. Want het is al gebeurd. Leef niet in het verleden en wacht niet op betere tijden in de toekomst. Het leven speelt zich af in het nu. Accepteer de realiteit zoals die is.
Stap 3: Zet dingen in perspectief.
Het kan altijd erger. Focus daarom op wat je wel hebt en welke mogelijkheden er nog zijn. Waar jij je energie aan geeft, groeit. Ben je boos of ondankbaar, dan trekt dat meer van hetzelfde aan. Het zijn jouw gedachten en gevoelens die jouw werkelijkheid kleuren. Wees daarom dankbaar voor wat je hebt, zet dingen in perspectief en richt je energie bewust op wat wel werkt. De kans is groot dat je daar dan ook meer van krijgt.
Jouw innerlijke kind zorgt voor een rem.
Niet omdat je niet wilt. Omdat een deel van jou ooit geleerd heeft dat het veiliger was om klein te blijven. Je buitenwereld is een reflectie van je binnenwereld.
Wil je hier zelf mee aan de slag?
Ontdek in een gratis Mini Familieopstelling waar jouw patronen vandaan komen.
➞ Plan je gratis Mini Familieopstelling
Haar camera stond geblurd omdat haar kantoor rommelig was. Over zichtbaar worden als ondernemende moeder: eerst maken, later schrappen, en echt durven zijn.
Ze had precies het leven dat ze wilde, en voelde zich schuldig dat ze er niet van genoot. Een ademoefening om uit te stappen en te voelen: you did it.
Ze kookte een week vooruit en analyseerde alles. Toch wist ze het al in het eerste gesprek. Over controle, intuïtie en de tijd tussen voelen en doen.
Jarenlang was ze de bulldozer die alles oplost. Tot ze zei: ik wil niet meer sterk zijn. Over vechten, zachtheid en het stadion uitlopen.
Een boswandeling, drie nieuwe ideeën, en toch voelde ze dat ze niks bereikt had. Over presteren om liefde te verdienen, en het meisje dat dat leerde.
Ze hoorde haar broer al in haar hoofd voordat ze iets had gepost. Waarom kritiek projectie is, en waarom het van je beste vriendin dubbel pijn doet.
Haar moeder appte de hele dag over haar zus. Over de dochter die iedereen draagt, de last die niet van jou is, en wat je ziet als je groeit.
Een vrouw van tachtig meldde zich bij me: ze wilde ermee aan de slag. Waarom tijd je wond niet heelt, en wat er wel voor zorgt dat het heelt.
Ik schilderde twee dagen mijn huis en werd er blij van. Waarom zorgen voor je gezin je soms leegtrekt, en wat je moeheid je echt vertelt.
SaarJonathans assistent. Ik denk met je mee; Jonathan leest zelf mee.